Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2012 r. wniosek I. L. o przyznanie prawa pomocy pozostawiony został bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy wyjaśnił, że skarżąca została wezwana do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Do wezwania załączono formularz wniosku PPF. Skarżąca odebrała wezwanie 10 maja 2012 r. i w wyznaczonym terminie nie przedłożyła wniosku na wymaganym formularzu. Dlatego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 pozostawiono wniosek bez rozpoznania.
Wnosząc sprzeciw pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. skarżąca zwróciła uwagę, że na wezwanie Sądu w dniu 16 maja 2012 r. złożyła osobiście w siedzibie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniesienie sprzeciwu na zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, że traci ono moc, a wniosek strony skarżącej podlega ponownemu rozpatrzeniu (art. 260 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 257 ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Zważyć należy, iż bezsprzecznie z akt sprawy wynika, że na wezwanie Sądu, doręczone skarżącej w dniu 10 maja 2012 r., złożyła ona w dniu 16 maja 2012 r. wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF (k. 29, 32 i 33 akt sądowych). Brak jest zatem podstaw do pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku Sąd pragnie zaznaczyć, że stosownie do treści art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. I. L. prowadząc samotnie gospodarstwo domowe pracuje na 1/4 etatu uzyskując dochód w kwocie 375 zł miesięcznie brutto. Okoliczność tę udokumentowała przedkładając umowę o pracę (k. 41 akt sądowych). Skarżąca nie posiada przy tym żadnego majątku.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący znajduje się w na tyle trudnej sytuacji materialnej, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ B. Drzazga