Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 6 maja 2015r., sygn. akt II SA/Po 1015/14, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z czerwca 2014r. oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Wójta Gminy C. z kwietnia 2014r., który na podstawie art. 26 ust. 2 praz art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2013r., poz. 21 ze zm.) nakazał Panu B. usunięcia odpadów z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka obręb J., na przedmiotowej działce są składowane odpady budowlane (głównie gruz betonowy) wymieszkane ze słomą. Wójt wskazał, że usunięcie odpadów ma być przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska i w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: tj. art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 26 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Sąd stwierdził, iż zeznania świadków znajdujące się w aktach sprawy są zbyt lakoniczne, aby oprzeć na nich cały ciężar dowodowy wskazujący na skarżącego jako posiadacza odpadów. W szczególności zeznania te nie zawierają wskazania daty danej okoliczności oraz szczegółowego opisu zaistniałej sytuacji. Organy orzekające w sprawie nie dokonały w sposób wyczerpujący zebrania całego materiału dowodowego. W wytycznych wyroku Sąd zobowiązał organ do ustalenia, czy skarżący B. jest posiadaczem odpadów. W tym zakresie Sąd wskazał, że uzupełnić należy postępowanie dowodowe, w szczególności w zakresie przesłuchania córki skarżącego, jako poprzedniego właściciela nieruchomości.
Nadto Sąd zobowiązał organ administracji do wyjaśnienia, czy odpady, które są przedmiotem postępowania stanowi jedynie słoma – obornik po spalonym kurniku, który został wywieziony na skraj pola oraz czy po spaleniu kurnika organy występowały do skarżącego z nakazem uprzątnięcia pozostałości po pożarze. Wyjaśnienie powyższych okoliczności, a następnie ostatecznie stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzeniu koniecznych czynności procesowych – winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 K.p.a.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z kwietna 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Chocz z kwietnia 2014r.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium opisało dotychczasowy stan sprawy, a następnie wskazało, że zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku z maja 2015r. Kolegium przeprowadziło szczegółowe postępowanie wyjaśniające, w tym przesłuchanie świadków, którzy wcześniej zeznawali, a także nowych, wskazanych przez strony postępowania.
W ocenie Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż posiadaczem odpadów jest B. Zeznania świadków zeznających w sprawie świadczą o tym, że odpady po spalonym kurniku obejmują głównie gruz, azbest, metal, a nie tylko słomę. Jak wynika z zeznań K., który remontował w 1998 r. kurnik odwołującego, kurniki były w tym okresie wykonywane z eternitu. Odwołujący się na rozprawie w dniu listopada 2015 r. zobowiązał się do przedłożenia dokumentów dotyczących remontu, które wskazywały z jakich materiałów ten remont został zrobiony. Jednakże mimo zobowiązania nie przesłał wskazanych dokumentów. A zatem organ odwoławczy przyjął za wiarygodne informacje uzyskane od K. Świadkowie przesłuchani w sprawie wskazali, iż do spalenia kurnika doszło na początku 2009 r. W ocenie tut. Kolegium kluczowe dla sprawy mają zeznania K. B., który w okresie od stycznia do października w latach 2000 - 2010 pracował dorywczo u B. Wykonywał prace związane ze sprzątaniem, koszeniem trawników, obejściem kurników, obsługiwał sprzęt rolniczy, ogólne prace porządkowe.
K. B. wskazał, iż kurnik odwołującego spalił się w lutym 2009 r. Podał, iż spaleniu uległ cały kurnik, ponieważ pozostały tylko ściany. Dodał, iż w spalonym kurniku podbitka dachowa została wykonana z płyt eternitowych. Zeznał, iż spalone elementy kurnika były wywożone przez właściciela B. na nieruchomość znajdującą się koło rowu. Dodał, iż nieruchomość, na którą wywożono odpady graniczy z nieruchomością, stanowiącą własność S. Zeznał, iż odpady znajdują się ciągle na tej nieruchomości. Pozostali świadkowie również wskazali, iż odpady w postaci płyt betonowych ciągle znajdują się na przedmiotowej nieruchomości i zostały tam przywiezione przez B. Kolegium ustaliło również adres córki odwołującego D., która w odpowiedzi na wezwanie przedłożyła pismo z marca 2016 r., w którym podała, iż opiekuje się dwójką małoletnich dzieci i nie jest w stanie przyjechać na rozprawę do K. Podała, iż od 2001 r. do chwili obecnej nie mieszka na terenie miejscowości J. Przedmiotowa nieruchomość do kwietnia 2013 r. stanowiła jej własność i na podstawie umowy dzierżawy z kwietnia 2003 r. była użytkowana przez jej rodziców B. Dodała, iż jej wiedza w sprawie odpadów znajdujących się na działce obręb J. jest szczątkowa, pozyskana od rodziców i S. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium dało wiarę zeznaniom świadków, przyjmując je za spójne i zgodne.
Następnie, powołując się na treść art. 26 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt. 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, Kolegium przyjęło, że posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości oznaczonej jako działka obręb J. jest B. Tym samym w ocenie Kolegium organ I instancji słusznie na mocy art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach nałożył na B. obowiązek usunięcia odpadów ze wskazanej nieruchomości.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wniósł B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 26 ust. 1 i 4 i art. 3 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, sprzeczność istotnych ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i oczywiste błędy w dokonanych ustaleniach faktycznych, jako wynik oczywiście wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału.
Skarżący podnosił, że z zeznań świadka K. w żaden sposób nie wynika, że przedmiotowy kurnik także wykonany został z eternitu. Faktycznie nie był on wykonany z eternitu, a pokryty były blachą, którą po spaleniu kupił K. B., a reszta blachy została sprzedana na złom w P..
Zasadności zaskarżonej decyzji nie uzasadniają też zeznania świadka K. B., który np. twierdził, że spaleniu uległ cały kurnik, by za moment twierdzić, iż pozostały ściany, skoro spaleniu uległ cały kurnik, to jakie i czego ściany pozostały. Tej istotnej sprzeczności, obalającej wiarygodność zeznań K. B., Kolegium nie wyjaśniło.
Ponadto Skarżący wskazał, że skoro wszystko poza ścianami uległo spaleniu, to spaleniu, z istoty rzeczy, uległa też wykonana z eternitu podbitka dachowa. To w takim razie jaki eternit, który uległ spaleniu, został przez niego wywieziony na przedmiotową nieruchomość.
Ponadto, skoro pozostały ściany kurnika, to z czego pochodzi i skąd się wziął gruz, rzekomo wywieziony na przedmiotową nieruchomość.
Nadto zaskarżona decyzja nie wyjaśnia na czym polega spójność zeznań świadków i z czym są one zgodne.
Ponownie skarżący powołując się na art. 998 i n. kpc podniósł zarzut, że nabycie własności w drodze postępowania licytacyjnego posiada charakter nabycia pierwotnego, co oznacza, że nabywca danego gruntu wstępuje we wszelkie prawa obowiązki dotychczasowego właściciela i więź prawna pomiędzy nowym właścicielem a dotychczasowym zostaje w ten sposób całkowicie zerwana, w związku z czym za istnienie ewentualnych odpadów na przedmiotowym gruncie w żadnym razie odpowiedzialności ponosić nie może dotychczasowy właściciel, bo na tym polega istota nabycia pierwotnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po ponownym, rozpoznaniu sprawy zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Zaznaczyć przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 06 maja 2015r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z czerwca 2014r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uwzględnił zatem treść przepisu art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu z maja 2015r. wiążą w sprawie nie tylko organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, ale także ten Sąd. Powołany przepis dotyczy zasadniczo "oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania" formułowanych w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego. Poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z kwietnia 2016r. jest zatem kolejną wydawaną w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów z nieruchomości oznaczonej jako działka obręb J..
Kontrola sądu administracyjnego – prowadzona, jak to już wyżej wskazano, wyłącznie z punktu widzenia legalności aktów administracyjnych – sprowadza się zatem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności – a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ nie uchybił przepisom art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. – oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, i czy po takim rozważeniu dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek do nakazania skarżącemu usunięcia odpadów. Istotne znaczenie ma przy tym uwzględnienie i wykonanie wytycznych wyroku Sądu z 06 maja 2015r.
Dokonując zatem ponownej oceny legalności zaskarżonej decyzji i mając na uwadze realizację wskazań zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku w sprawie II SA/Po 1015/14, w tym w pierwszej kolejności prawidłowości ustaleń stanowiących podstawę faktyczną wydanej decyzji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ odwoławczy, jak i uprzednio przez organ I instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta nie narusza prawa, gdyż organ odwoławczy zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z 06 maja 2015 r. oraz zrealizowały sformułowane w tym wyroku wytyczne co do dalszego postępowania. W konsekwencji organ II instancji zasadnie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z kwietnia 2014r. nakazującą B. usunięcie odpadów z przedmiotowej nieruchomości.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy przede wszystkim podkreślić, że organ wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 06 maja 2015 r., który nakazał uzupełnienie postępowania dowodowego w stopniu pozwalającym oprzeć na nim cały ciężar dowodowy wskazujący jednoznacznie na skarżącego jako posiadacza odpadów. Wobec powyższego Kolegium ponownie przesłuchało odwołującego się B., dotychczasowych świadków oraz nowych: S. (pierwotnie właściciela sąsiedniej działki, aktualnie właściciela przedmiotowej nieruchomości, na której dokonano bezprawnego składowania odpadów), I. S. (sąsiadkę skarżącego), S. K. i M. B. (pracowników S.), K. (przedstawiciela firmy remontującej kurnik w 1998r.), K. B. (byłego pracownika skarżącego). Dwoje świadków niezależnie potwierdziło, że do spalenia kurnika doszło w lutym 2009r. Sam skarżący potwierdził, że doszło do spalenia górnej części kurnika, dachu i stropu.
Pracownik skarżącego ładował pozostałości po pożarze, jak zeznał: resztki drewna, eternitu i potwierdził, że widział, jak skarżący je wywoził. Bezpośrednim świadkiem wywozu pozostałości po pożarze przez skarżącego była także jego sąsiadka. Dwoje niezależnych świadków zeznało, że odpady wywożone były zielonym traktorem, takim jakim dysponował skarżący. Prawidłowo zatem organ odwoławczy ocenił zeznania wszystkich świadków, jako spójne, zgodne i wzajemnie się potwierdzające co do zasadniczej kwestii jaką jest to, że wytwórcą odpadów był skarżący, który pozostałości po pożarze swoich kurników wywoził na teren działki sprzedanej następie S. W ocenie Sądu zeznania te organ ocenił prawidłowo jako wiarygodne, gdyż były one zbieżne ze sobą. W zebranym materiale dowodowym, poza stwierdzeniem samego skarżącego brak innych dowodów zaprzeczających twierdzeniu, że to skarżący wywoził pozostałości po pożarze na teren przedmiotowej działki.
Słusznie przyjęło zatem Kolegium, że w świetle zebranego materiału dowodowego brak wiarygodnych okoliczności poddających w wątpliwość, że wytwórcą spornych odpadów był skarżący. Co więcej, w toku postępowania administracyjnego nie udało się zebrać jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego oświadczenia skarżącego.
Świadkowie potwierdzili także, że odpady te znajdują się na nieruchomości do dziś, co jest zgodne z ustaleniami dokonanymi przez pracowników urzędu gminy w trakcie oględzin w dniu sierpnia 2013r., że na przedmiotowej działce składowany jest gruz budowlany (skarżący sam podał, że spaliła się górna części kurnika, dach i strop). Zebrany przez organ materiał dowodowy (w szczególności zaznania świadka bezpośrednio ładującego pozostałości po pożarze) potwierdził skład odpadów - gruz budowlany, resztki drewna, eternitu. Zeznania pracownika skarżącego w tym zakresie potwierdziły wcześniejsze ustalenia organu I instancji, że na terenie przedmiotowej nieruchomości składowano także resztki płyt eternitowych, co wynikało już z notatki policji. Podkreślenia wymaga także i to, że skarżący pomimo zobowiązania nie przedstawił istotnych dla sprawy dowodów w postaci dokumentów z remontu kurnika z 1998r., czy tego, że dach pokryty był blachą, którą po pożarze złomował.
Organy podjęły także próbę przesłuchania córki skarżącego, jako właścicielki nieruchomości w czasie kiedy powstały odpady. W piśmie procesowym z marca 2016r. podała ona, że w J. nie mieszka już od 2001r. i nie jest zorientowana co do okoliczności powyższej sprawy, powtórzyła zatem swoje stanowisko prezentowane już wcześniej, że nic w sprawie jej nie wiadomo. Zasadnie przyjął organ odwoławczy, że przesłuchiwanie jej w charakterze świadka w istocie nie wniesie niczego nowego do sprawy. Z pisma nie wynika także by podnosiła twierdzenia odmienne od tych ustalonych w sprawie na podstawie zeznań przesłuchanych świadków. Nie poddała w wątpliwość i nie zakwestionowała ustalonych przez organ okoliczności faktycznych sprawy.
Nadto oświadczyła, że wszystkie informacje, jakie posiada o sprawie pochodzą od jej rodziców, czyli samego skarżącego. Okoliczność ta mogłaby skutkować krytyczną oceną jej zeznań, jako subiektywnych, pozyskanych w sposób pośredni, od osoby zainteresowanej konkretnym rozstrzygnięciem niniejszej sprawy.
W ocenie Sądu organ odwoławczy wyczerpująco uzasadnił dlaczego dął wiarę zeznaniom świadków i z drugiej strony dlaczego odmówił wiarygodności oświadczeniom skarżącego. Organ dołożył wszelkiej staranności, aby wyczerpująco zebrać materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Przeprowadził wszechstronną i wnikliwą analizę zebranego materiału czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organ zebrał cały dostępny materiał dowodowy i dokonał jego prawidłowej oceny, która nie budzi już wątpliwości co do zgodności z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym.
Wbrew zarzutom podniesionym w skardze nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy tj. naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a.
W tych prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej jest przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2013r., poz. 21 ze zm.), co już przesądził Sąd administracyjny w wyroku z 6 maja 2015r. Dyspozycja przepisu nakłada na podmiot określony jako "posiadacz odpadów" obowiązek niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Natomiast w ust. 2 zobowiązuje wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w przypadku zaniechania wykonania obowiązku usunięcia odpadów, do nakazania posiadaczowi odpadów ich usunięcia.
Zatem, co do zasady, obciążający posiadacza odpadów z mocy prawa obowiązek ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do składowania wykonywany jest niezwłocznie i bez wezwania. Jeśli obowiązek nie zostaje spełniony, nakaz, w formie decyzji administracyjnej, wydaje organ administracji właściwy według ustępu 2, bądź w określonych w ustępie 3 przypadkach regionalny dyrektor ochrony środowiska. Decyzja ta odpowiadać musi warunkom określonym w art. 107 k.p.a. oraz zawierać niezbędne elementy określone w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach, takie jak: termin, rodzaj odpadów, sposób ich usunięcia, przy czym wyliczenie w przepisie tym zawarte ma charakter otwarty.
Prawidłowa wykładnia art. 26 ustawy o odpadach wymaga zdefiniowania pojęcia "odpady" i "posiadacza odpadów". Przepisy powołanej ustawy ustalają definicję legalną tych pojęć. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 przez "odpady" - rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Nadto z treści przepisu art. 3 ust.1 pkt 19 ustawy wynika, że "posiadaczem odpadów" jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów.
Z akt sprawy wynika także, że działka stanowi grunty orne i pastwiska trwałe, zatem nie stanowi terenu przeznaczonego do składowania odpadów (k. 7 akt adm. I inst.).
W tym stanie rzeczy, skoro organ odwoławczy ustalił, że wytwórcą odpadów składowanych na działce w J.– na terenie do tego nieprzeznaczonym - był B., to na podstawie art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 19 ustawy o odpadach na niego organ I instancji prawidłowo nałożył obowiązek usunięcia tych odpadów. Kolegium odwoławcze ponownie rozstrzygające sprawę prawidłowo utrzymało w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Wójta Gminy.
Co do pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżącego, to są one powtórzeniem zarzutów rozpoznanych już uprzednio przez Sąd Administracyjny w wyroku z 06 maja 2015r. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. w niniejszej sprawie Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu z 06 maja 2015r., zatem za niezasadne uznać należy zarzuty skargi wskazujące, że z mocy art. 998 i n. Kodeksu postępowania cywilnego, nabycie własności w drodze postępowania licytacyjnego przez S. skutkować będzie obligatoryjnym wskazaniem nowego właściciela nieruchomości jako posiadacza odpadów.
W świetle art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach posiadaczem odpadów nie zostaje automatycznie nowy właściciel nieruchomości, ponieważ zgodnie z definicją przewidzianą w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, posiadaczem odpadów może być także ich wytwórca. W pierwszej kolejności, obowiązek usunięcia odpadów z nieruchomości spoczywa na ich wytwórcy. W tym zakresie organy ustaliły, że wytwórcą jest skarżący, zatem on jest zobowiązany do ich usunięcia.
Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odwoławcza odpowiada prawu. Kontrolując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało przepisy obowiązującego prawa.
Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a,. należało oddalić, jak Sąd orzekł w wyroku.