Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. H. K. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie na bezczynność Rady Gminy J. w związku z jego pismem z dnia 13 grudnia 2011 r.
Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy w związku z zażaleniem H. K. na bezczynność Rady Gminy J. w związku z brakiem odpowiedzi na pismo z dnia 13 grudnia 2011r.
Na powyższe postanowienie H. K. w dniu 12 kwietnia 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane, na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej: K.p.a.), w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., jest szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 K.p.a.), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym stosownie do treści art. 36 K.p.a.
Postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.. Nie jest to też inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy więc zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1014/11 publ. LEX nr 990128; postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11 publ. LEX 741638). W wyroku z dnia 24 maja 2001 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym.
Jest to o tyle zrozumiałe, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu (gdyż spełnia warunek formalny określony w art. 37 § 1 K.p.a.) i dopiero w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
Wobec tego, skoro zaskarżone postanowienie nie jest objęte zakresem działania sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, podlega odrzuceniu.
/-/ B. Drzazga