Uzasadnienie
Skarżący R.K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Podnosił, że jego zarobki na skutek utraty prawa jazdy uległy radykalnemu zmniejszeniu oraz wskazał, że w dniu 12 grudnia 2007r. urodziło mu się dziecko, co przy niepracującej matce stanowi dla niego duże obciążenie finansowe.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy w całkowitym zakresie złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący motywował, że pracuje zarobkowo w [...] w firmie A. z podstawowym wynagrodzeniem w kwocie [...] zł brutto, które jest jego jedynym dochodem. Wskazał, że za mieszkanie płaci 300 zł i dobrowolnie łoży na rzecz małoletniej Z.K. kwotę 300 zł miesięcznie. Na jego utrzymanie pozostaje więc kwota 358 zł miesięcznie, czyli 10,27 zł dziennie. Oświadczył, że nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z jakimikolwiek osobami, nie posiada żadnego majątku ruchomego oraz nieruchomego, a także zasobów pieniężnych, czy wartościowych przedmiotów. W części wniosku dotyczącej dochodów podał, że z tytułu zatrudnienia otrzymuje [...] zł brutto miesięcznie. Dodał, że zaciągnął kredyt, który miał mu pozwolić na pokrycie wydatków w związku z utratą dodatkowego źródła przychodu w formie prowizji i premii.
Wnioskodawca uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi (k. 17).
W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Treść tego wniosku sformułowana na urzędowym formularzu PPF nie zawierała, bowiem pełnych i dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach skarżącego, co uniemożliwiało ustalenie jego realnych zdolności płatniczych. Wniosek nie sprostał bowiem wymogom przepisu art. 252 §1 powyższej ustawy. Wezwanie zostało skarżącemu prawidłowo doręczone (k. 16), ale pozostawił je bez jakiejkolwiek odpowiedzi.
Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 1 powyższej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w całkowitym zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia nawet najmniejszych wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy bowiem ogólnikowe twierdzenie o trudnej sytuacji finansowej.
Wnioskodawca mimo dodatkowego wezwania nie złożył oświadczenia o wysokości wszystkich źródeł dochodów stałych, jak i dorywczych wraz z ich wysokością oraz nie poparł twierdzeń zawartych we wniosku jakimikolwiek dokumentami. Nie przedłożył rocznego zeznania podatkowego PIT, które odzwierciedla wszystkie przychody uzyskiwane z różnych źródeł oraz koszty ich uzyskania.
Wnioskodawca zaniechał podania informacji o posiadanych rachunkach bankowych oraz przedłożenia wyciągów z tych rachunków, podczas gdy dokumenty te jednoznacznie wskazują na wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawca rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Tym bardziej, że wnioskodawca oświadczył, iż zaciągnął kredyt. Dokumenty te pozwalają bowiem na weryfikację złożonego przez skarżącego oświadczenia w zakresie źródeł i wysokości uzyskiwanych dochodów, a w konsekwencji jego realne możliwości płatnicze.
Wnioskodawca nie wyszczególnił też kosztów bieżącego swojego utrzymania, które również wskazują na zdolność finansową strony ubiegającej się o prawo pomocy do uiszczenia kosztów niniejszego postępowania chociażby w części. Nie przedłożył żadnych dokumentów, które mogłyby uprawdopodobnić jego oświadczenia, że za mieszkanie płaci 300 zł., że dobrowolnie łoży na utrzymanie córki kwotę 300 zł. oraz że na jego potrzeby pozostaje mu kwota 358 zł. miesięcznie.
Wobec braku pełnej informacji o realnej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy, wezwanie do złożenia oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie, stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazanie, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa.
Tymczasem skarżący pozostawił wezwanie bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Niemożliwe, więc okazało się jednoznaczne określenie wysokości uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych wydatków i ostatecznie prawidłowa ocena jego realnych możliwości płatniczych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części. Podkreślić przy tym należy, że skarżący bez wezwania uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.
/-/ K. Witkowicz-Dwornicka