Uzasadnienie
W związku z pismem G. L. z dnia 20 czerwca 2010 r. zarządzeniem Sądu z dnia 14 lipca 2010 r. (karta 57 akt sądowych sprawy o sygn. II SA/Po 96/10) wezwano skarżącą do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy wymienione pismo należy traktować jako skargę kasacyjną skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 maja 2010 r. czy też jest to skarga o wznowienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postępowania zakończonego wymienionym wyżej wyrokiem. W odpowiedzi, pismem z dnia 22 lipca 2010 r., G. L. wyjaśniła, iż jej pismo z dnia 20 czerwca 2010 r. jest pismem o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Dla skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego muszą być spełnione podstawowe warunki dopuszczalności wszczęcia tego trybu postępowania. Przede wszystkim, zgodnie z treścią art. 270 P.p.s.a, musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie, orzeczenie to musi być prawomocne i musi kończyć postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 277 tej samej ustawy skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zaskarżony został nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 maja 2010 r. Zgodnie z art. 168 § 1 P.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Środkiem odwoławczym od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny jest skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 P.p.s.a.), którą wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem (art. 177 § 1 P.p.s.a).
Z analizy akt sądowych o sygn. II SA/Po 96/10 wynika, iż skarżąca w dniu 14 czerwca 2010 r. otrzymała odpis wyroku z dnia 14 maja 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 50). Tak więc, trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art. 177 § 1 P.p.s.a upłynął dopiero dnia 14 lipca 2010 r., a orzeczenie stało się prawomocne od dnia 15 lipca 2010 r.
W związku z tym, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w dniu 21 czerwca 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. 6), czyli w czasie, gdy przedmiotowy wyrok nie był prawomocny, z uwagi na treść art. 270 P.p.s.a. uznać ją zatem należy za niedopuszczalną i co za tym idzie podlegająca odrzuceniu na podstawie art. 276 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt. IV SA/Wa 1044/08 oraz z dnia 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1181/09 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż stosownie do treści art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Sąd natomiast, przed wyznaczeniem terminu rozprawy, bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W przypadku braku jednego z tych wymagań, Sąd skargę odrzuca (art. 280 § 1 P.p.s.a.).
W dziale VII P.p.s.a. zawarto katalog enumeratywnie wyliczonych przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, do których należą:
- – nieważność postępowania spowodowana uczestnictwem w składzie sądu osoby nieuprawnionej, orzekaniem przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy, brakiem zdolności sądowej lub procesowej strony, nienależytą reprezentacją strony, naruszeniem przepisów prawa, w następstwie którego strona pozbawiona była możności działania (art. 271 ustawy),
- – orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy),
- – oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 ustawy),
- – uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ustawy),
- – późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy),
- – późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy).
Żadna ze wskazanych powyżej przesłanek nie została podniesiona w skardze G. L. z dnia 20 czerwca 2010 r. Skarżąca załączyła co prawda do skargi kserokopię recepty na leki przeciwbólowe wystawionej przez lekarza dentystę w dniu 12 czerwca 2010 r. oraz kserokopię skierowania z dnia 9 kwietnia 2010 r. na badania kardiologiczne dla wykazania, iż cierpi na bóle w jamie ustnej oraz cierpi na schorzenia kardiologiczne jednakże nie wskazała, która z tych okoliczności lub który z środków dowodowych nie był ujawniony w poprzednim postępowaniu z powodu, iż nie był znany stronie.
Należy w tym miejscu zauważyć, iż Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Sąd nie jest zobowiązany "odnaleźć" okoliczności uzasadniające wznowienie, w sytuacji gdy nie czyni tego strona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 115/07).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.
/-/ T. Świstak