Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] XII 2002 r., nr [...], na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. – prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 kpa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał I. i E. K. dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy [...] m² na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...],[...] w G. przy ul. [...]. Postępowanie zostało wszczęte za skutek pisma S. K. Organ wskazał, że zakres robót budowlanych oraz brak pozwolenia na budowę został stwierdzony podczas wizji lokalnej w dniu [...] X 2002 r. Jednocześnie – zdaniem Powiatowego Inspektora – roboty dotyczyły obiektu gospodarczego w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, na którego budowę należało jednak – z uwagi na jego wielkość - uzyskać pozwolenie. Brak pozwolenia musiał skutkować zastosowaniem art. 48 ustawy, który przewiduje obligatoryjny nakaz rozbiórki.
I. i E. K. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż usytuowali budynek na granicy działki sąsiada, aby zwiększyć estetykę swego gospodarstwa i bezpieczeństwo w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Odwołujący się podkreślili jednocześnie, iż podejmując budowę byli przekonani o tym, że jako rolnicy posiadający gospodarstwo rolne mogą wybudować budynek gospodarczy dla celów produkcji rolnej bez pozwolenia na budowę. I. i E. K. wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i zalegalizowanie budowy podkreślając, że w związku z inwestycją ponieśli znaczne koszty.
Decyzją z dnia [...] II 2003 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 i 2 kpa., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji podtrzymał w całości argumentację Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podkreślając, że budowla o wymiarach [...] m² nie jest objęta dyspozycją przepisów art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – prawo budowlane i jako taka wymagała pozwolenia na budowę.
W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego I. i E. K. powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ma wątpliwości, że Skarżący podjęli w czerwcu 2001 r. prace związane z budową nowego obiektu budowlanego na swojej działce. Prace te stanowiły roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. – prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., nr 106, poz. 1126 ze zm.). Z kolei art. 28 cytowanej ustawy stanowi, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podczas wizji lokalnej w dniu [...] X 2002 r., której ustalenia nie były kwestionowane przez Skarżących, stwierdzono zakres wykonanych prac, w szczególności fakt, że na działce wybudowano budynek gospodarczy o wymiarach [...] m x [...] m i powierzchni [...] m². Organy I i II instancji słusznie doszły więc do wniosku, że budowla ta nie mieści się w żadnej kategorii obiektów określonych w art. 29 cytowanej ustawy, na które nie trzeba uzyskiwać pozwolenia na budowę.
Nie znajduje w szczególności zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego. Pomimo bowiem twierdzeń Skarżących, że wybudowany obiekt jest obiektem gospodarczym związanym z produkcją rolną i uzupełniającym zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, uzyskanie na jego budowę pozwolenia było konieczne ze względu na to, że przekracza on wielkość określoną w cytowanym przepisie, tj. 35 m² powierzchni zabudowy oraz rozpiętość konstrukcji 4,80 m.
Skoro zatem został wybudowany obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę, musiał znaleźć zastosowanie art. 48 prawa budowlanego, który w razie stwierdzenia samowoli budowlanej obliguje właściwy organ do wydania nakazu rozbiórki danego obiektu. Inaczej niż pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. – prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), obowiązująca w dacie orzekania ustawa nie przewidywała możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej. Należy zatem uznać, że w zaistniałych w sprawie okolicznościach faktycznych organy administracji wydały prawidłowe decyzje, nie naruszając prawa materialnego ani procesowego.
Informacyjnie można jedynie zauważyć, że po uprawomocnieniu się zaskarżonej decyzji została wydana ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), która znowelizowała art. 48 ustawy - prawo budowlane w ten sposób, że w jego ust. 2 przewidziała możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Przepis ten był ponownie nowelizowany przez ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888). Zastosowanie tych przepisów byłoby jednak możliwe dopiero w postępowaniu toczącym się po dniu wejścia w życie choćby pierwszej ze wspomnianych ustaw, tj. po 10 lipca 2003 r.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.
/-/B. Drzazga /-/A. Zieliński /-/B. Kamieńska kk