Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 25 marca 2004 roku Nr XVII/160/2004 Rada Miejska Leszna, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 68 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) wyraziła zgodę na udzielenie bonifikaty w wysokości 80 % ceny dla nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe i sprzedawanych ich użytkownikom wieczystym. Wykonanie powyższej uchwały powierzono Prezydentowi Miasta Leszna.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2004 roku Wojewoda Wielkopolski zawiadomił Radę Miasta Leszna o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, doręczonej Wojewodzie dnia 02 kwietnia 2004 roku.
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 22 kwietnia 2004 roku Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) orzekł nieważność uchwały Nr XVII/160/2004 Rady Miejskiej Leszna z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty na sprzedaż nieruchomości użytkownikom wieczystym – ze względu na istotne naruszenia prawa.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 68 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) właściwy organ może udzielić, tylko za zgodą rady gminy, bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z przepisem art. 67 ust. 3 tej ustawy, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana bądź pod budownictwo mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz innych celów publicznych (art. 68 ust. 1 pkt 1) bądź spółdzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni własności lokali lub domków jednorodzinnych (art. 68 ust. 1 pkt 9). Tak więc, w ocenie Wojewody, proces dokonania sprzedaży nieruchomości z zastosowaniem bonifikaty polega na udzieleniu przez radę gminy zgody na zastosowanie bonifikaty w odniesieniu do ceny nieruchomości zindywidualizowanej oraz gdy nieruchomość ta sprzedawana jest możliwemu do sprecyzowania podmiotowi.
Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Prezydent Miasta Leszna złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając organowi nadzoru błędną wykładnię przepisu art. 68 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który zdaniem skarżącego, stanowi podstawę prawną wyrażenia przez Radę zgody na zastosowanie bonifikaty przy sprzedaży nieruchomości w formie wyrażonej przedmiotową uchwałą. Zgoda bowiem na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży obejmuje wyłącznie nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe sprzedawane ich użytkownikom wieczystym i ma charakter ogólny, chociaż obejmuje wyraźnie określony przedmiot sprzedaży oraz wyraźnie określony krąg podmiotów, które mogą ubiegać się o bonifikatę.
Tak więc został sprecyzowany przedmiot sprzedaży, jak i podmioty uprawnione do uzyskania bonifikaty.
Ponadto skarżący wskazał, że Rada Miejska Leszna wcześniej podejmowała już uchwały określające zasady udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy gospodarce nieruchomościami – i choć zgoda w nich wyrażona miała również charakter ogólny – uchwały te nie zostały zakwestionowane przez organ nadzoru.
Co więcej w przekazanym dnia 4 kwietnia 2003 r. przez organ nadzoru –wykazie aktów normatywnych stanowionych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, podlegających publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego wskazany został w punkcie 3 jako akt normatywny podlegający publikacji – "ustalanie zasad udzielania bonifikat przy sprzedaży nieruchomości co do zasady, a nie w indywidualnych przypadkach", co wskazuje, iż rozstrzygnięcie nadzorcze jest sprzeczne z wcześniejszym stanowiskiem zajmowanym w sprawie. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego.
Wskazał ponadto na inne uchwały podejmowane przez jednostki samorządu terytorialnego, w których zgoda na udzielenie bonifikaty miała charakter zindywidualizowany, a nadto na stosowanie powyższych zasad przez Wojewodę Wielkopolskiego, w odniesieniu do nieruchomości Skarbu Państwa.
Wobec zarzutu skarżącego odnośnie przekazania wykazu aktów normatywnych stanowionych przez organy jednostek samorządu terytorialnego podlegający publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego, to nie stanowi on wykładni prawa, lecz służyć miał celom informacyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi, że do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej, a ust. 2 pkt 9 lit. a tegoż przepisu, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawienia lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej.
Konkretyzację wyrażonej powyżej zasady stanowi niewątpliwie art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), który w ust. 1 upoważnia właściwy organ, za zgodą wojewody, albo rady lub sejmiku, do udzielenia bonifikaty od ceny ustalonej w art. 67 ust. 3, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana – odpowiednio: pkt 1 – pod budownictwo mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz innych celów publicznych, w pkt 9 – spółdzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali lub z przeniesieniem na członków spółdzielni własności lokali lub domów jednorodzinnych.
Mając na względzie literalne brzmienie tych przepisów zgodzić należy się z twierdzeniem organu nadzoru, że uzyskanie zgody na zastosowanie bonifikaty w oparciu o cytowany przepis możliwe jest wyłącznie w przypadku ziszczenia się przesłanek enumeratywnie wymienionych w przepisie (co do przeznaczenia nieruchomości), a nadto po ustaleniu ceny w sposób określony w art. 67 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Niemożliwym jest więc zastosowanie przepisu art. 68 wobec ogólnie określonego kręgu podmiotów, niesprecyzowanych nieruchomości, przed ustaleniem ich ceny w sposób określony w ustawie.
Organ nadzoru trafnie wskazał w odpowiedzi na skargę, iż organ udzielający zgody na udzielenie bonifikaty musi mieć każdorazowo zapewnioną możliwość oceny, czy nieruchomość przeznaczona do sprzedaży, wyceniona została zgodnie z przepisami, czy jej sprzedaż następuje na wskazany ustawą cel oraz na rzecz wskazanych osób.
Za przyjęciem powyższego poglądu przemawia również konieczność gospodarowanie mieniem gminy w sposób zgodny z zasadami prawidłowej gospodarki, co wynika jednoznacznie z przepisu art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Nie może budzić wątpliwości, że stosowanie przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w Lesznie z dnia 25 marca 2004 roku uniemożliwiałoby prowadzenie racjonalnej gospodarki mieniem gminnym.
Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą również, co do konieczności stosowania zasad wyrażonych w wykazie aktów normatywnych przekazanych przez Wojewodę Wielkopolskiego jednostkom samorządu terytorialnego. Jak ustalono, wykaz ten nie może, i nie stanowił wykładni prawa, a jedynie przekazany został informacyjnie.
Powyższe rozważania przemawiają za zasadnością stanowiska organu nadzoru zajętego w sprawie.
Skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
/-/ L. Drewniak-Żaba /-/ J. Szaniecka /-/ B. Kamieńska
Brak podpisu sędziego spowodowany jest jego nieobecnością.
/-/ J. Szaniecka
K.B.