Uzasadnienie
Skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Decyzja organu II instancji dotyczyła decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] 2008 r., ustalającej opłatę tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Uchwałą Rady Miejskiej Turku z dnia 2 czerwca 2005 r. Nr XXVII/300/05 nieruchomość, której skarżący był w tym czasie współwłaścicielem, przeznaczona została pod zabudowę [...] i ustalono stawkę służącą naliczeniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Według treści operatu szacunkowego z dnia [...] 2008 r. bezpośrednio przed uchwaleniem planu miejscowego na terenie objętym planem nie obowiązywał inny plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ostatnio obowiązującym miejscowym planem obejmującym przedmiotową nieruchomość był ogólny plan zagospodarowania przestrzennego T. z 1994 r., który utracił moc prawną na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 31 grudnia 2003 r. W operacie szacunkowym będącym podstawą ustalenia przedmiotowej opłaty przyjęto, iż działka skarżących jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w zabudowie bliźniaczej (lewy segment), a na cele ustalenia powyższej opłaty przyjęto faktyczny sposób użytkowania nieruchomości wynikający z jej dotychczasowej zabudowy.
W sprawie o sygn. II SA/Kr 778/07 rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, która dotyczyła podobnego stanu faktycznego, Sąd zadał pytanie prawne Trybunałowi Konstytucyjnemu, zarejestrowane pod sygn. P 58/08, które zostało sformułowane w następujący sposób: czy przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy - jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Z uwagi na to, iż w sprawie niniejszej zachodzi podobny stan faktyczny i prawny, Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania, co nastąpiło na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
/-/D. Rzyminiak-Owczarczak B.Kamieńska /-/ M. Kwiecińska
/ Za nieobecnego sędziego uzasadnienie wyroku podpisał sędzia /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak/
BR