Uzasadnienie
Skarżący W. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w części poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy skarżący argumentował, że jest inwalidą II grupy, a jego siostra, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe jest inwalidką I grupy. Utrzymują się z emerytur, a duża część ich dochodów przeznaczana jest na koszty leczenia i leków. Wnioskodawca oświadczył, że uzyskują emerytury w wysokości po [...] zł miesięcznie, co łącznie daje kwotę [...] zł miesięcznie.
W części wniosku dotyczącej majątku wnioskodawca oświadczył, że posiada dom o powierzchni [...] m² oraz działkę o powierzchni [...] arów. Wskazał, że ani on ani jego siostra nie posiadają oszczędności oraz innych wartościowych ruchomości.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 w zw. z art. 245 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego swojego utrzymania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić nawet najmniejszej należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci).
Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego przedstawiona we wniosku o prawo pomocy uzasadnia ocenę, że nie jest on w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na poniesienie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Łączne miesięczne dochody rodziny wnioskodawcy, wedle zasad doświadczenia życiowego, nie przewyższają środków potrzebnych na zaspokojenie koniecznych wydatków bieżącego utrzymania związanych, w szczególności z pokryciem kosztów mieszkania, żywności, środków higienicznych i leków.
Wprawdzie wnioskodawca posiada nieruchomość, ale wykorzystuje ją na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny, majątek ten nie przynosi więc żadnych dodatkowych dochodów, a wymaga ponoszenia kosztów jego utrzymania. Okoliczność ta nie może, więc prowadzić do wyłączenia wnioskodawcy z grona osób uprawnionych do skorzystania z prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy należało przyznać prawo pomocy w części i ustanowić dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska