Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 25 IV 2005 r., nr XXVI/278/2005, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) i art. 85 pkt 2 ustawy z dnia 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) Rada Miejska w M. odrzuciła w całości zarzut P. T. wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy M. dla terenów przewidzianych na potrzeby komunikacji - obszar 3. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w związku ze stwierdzeniem nieważności poprzedniej uchwały Rady Miejskiej z dnia 27 X 2003 r., nr X/123/2003 w sprawie odrzucenia zarzutu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 XII 2004 r. ponownie dokonano wnikliwej analizy akt sprawy.
Odnosząc się do jednego z zarzutów Sądu Rada Miejska uznała, że zgodnie z § 17 ust. 1 i § 39 Regulaminu Rady Miejskiej w M. stanowiącego załącznik nr 4 do Statutu, uchwały podpisuje Przewodniczący Rady Miejskiej. Podpis ten nie musi jednak widnieć pod uzasadnieniem, które jest tylko komentarzem do uchwały, opisującym jej powstawanie. Organ podejmujący uchwałę przypomniał, że P. T. została kilkakrotnie złożona propozycja wykupienia terenu przeznaczonego pod drogę lub zamiany gruntów na inne, jednak rozwiązanie to nie zostało przez niego przyjęte. Poszerzenie drogi po stronie nieruchomości należącej do P. T. zaprojektowane zostało z uwagi na brak możliwości takiego poszerzenia po drugiej stronie ulicy, gdzie nieruchomości znajdują się w znacznie bliższej odległości od pasa drogowego. Rozwiązanie takie umożliwi również podniesienie standardu drogi zgodnie z żądaniami mieszkańców a także uzbrojenie terenu.
W skardze na powyższą uchwałę P. T. podniósł, że wydając zaskarżony akt Rada Miejska zignorowała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 XII 2004 r. oraz liczne protesty mieszkańców R. Skarżący podkreślił, że budowa drogi spowoduje wzmożony ruch, hałas i drgania powodujące zagrożenie dla większości starych budynków i grożąc masową katastrofą budowlaną. W skardze wskazano, że Urząd Miasta i Gminy nigdy nie przedstawił rzetelnej propozycji wyceny gruntów i polubownego załatwienia sprawy. Skarżący zarzucił też, że uzasadnienie uchwały nie zostało podpisane przez upoważnione do tego osoby a prowadzone postępowanie naruszało art. 105 ustawy z dnia 21 VIII 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r., nr 281, poz. 2782 ze zm.) jak i sprzeciwiało się poglądom wyrażonym w wyroku NSA z 3 IV 2000 r., sygn. IV SA 2120/99.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w M. podtrzymała w całości swą dotychczasową argumentację wskazując w szczególności na bezpodstawność zarzutów Skarżącego w kwestii rzekomego braku rzetelnych propozycji polubownego załatwienia sprawy. Organ podkreślił też, że uzasadnienie uchwały jest jedynie dokumentem przeznaczonym dla radnych i w odróżnieniu od uchwały jest podpisywane przez merytorycznie przygotowanego pracownika urzędu a nie przez Przewodniczącego Rady Miejskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga jest zasadna. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że Rada Miejska w M. w podjętym na nowo postępowaniu w sprawie rozpatrzenia zarzutu naruszyła art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie lub bezczynność była zaskarżona. W uzasadnieniu wyroku z dnia 15 XII 2004 r. Sąd wyraźnie zakwestionował sposób podpisania zaskarżonej uchwały wskazując, że uzasadnienie uchwały powinno być podpisane - podobnie jak sama uchwała - przez Przewodniczącego Rady. Rada Miejska nie zastosowała się do wskazań Sądu ponownie zaniedbując obowiązek opatrzenia uzasadnienia uchwały właściwym podpisem, a co więcej - polemizuje z poglądem wyrażonym przez Sąd podnosząc przy tym całkowicie chybione argumenty.
Należy zatem jeszcze raz przypomnieć, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt f Statutu Miasta i Gminy M. uchwały Rady Miejskiej powinny być podpisane przez Przewodniczącego Rady. Reguła ta znajduje też potwierdzenie w § 39 w związku z § 17 ust. 1 Regulaminu Rady Miejskiej w M. stanowiącej załącznik nr 4 do Statutu. Tym samym warunkiem koniecznym ważności uchwały jest podpisanie przez Przewodniczącego także jej uzasadnienia, które stanowi integralną część uchwały. Obowiązek taki wynika z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), zgodnie z którym uchwała rady gminy w przedmiocie odrzucenia zarzutu zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W żadnym razie zatem nie można podzielić twierdzenia Rady Miejskiej, że uzasadnienie uchwały jest tylko komentarzem opisującym jej powstanie. Pogląd ten nie wytrzymuje krytyki zarówno w świetle literalnego brzmienia art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy, jak i w kontekście istoty tej części uchwały, jakim jest uzasadnienie.
Uprawnioną analogię dla wyjaśnienia charakteru uzasadnienia można znaleźć z pewnością w art. 107 § 3 kpa., jednak już sama analiza orzecznictwa sądowego do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rozwiewa wszelkie wątpliwości. W wyroku z dnia 3 XI 1999 r., sygn. IV SA 1638/98 NSA wskazał, że wymóg uzasadnienia uchwały uwzględniającej bądź odrzucającej zarzut oznacza, że gmina musi wykazać przesłanki, jakimi się kierowała przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie. Wynika stąd jasno, że uzasadnienie jest czymś znacznie więcej niźli tylko komentarzem opisującym powstanie uchwały i jest skierowane przede wszystkim do osoby wnoszącej zarzut a nie jak podnosił to organ podejmujący uchwałę w odpowiedzi na skargę - do radnych. Skoro zatem uzasadnienie uchwały zostało podpisane przez osobę nieuprawnioną w świetle powołanych wyżej przepisów należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały.
Sąd nie mógł zająć stanowiska wobec twierdzeń Skarżącego, jakoby postępowanie naruszyło art. 105 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 VIII 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r., nr 281, poz. 2782 ze zm.) z uwagi na fakt, że Skarżący nie sprecyzował tego zarzutu w dostatecznie zrozumiały sposób.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 147 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.
/-/ W.Batorowicz /-/ A.Zieliński /-/ B.Drzazga
MarK