Uzasadnienie
Burmistrz Gminy M. w dniu [...] 2010 r. wydał zarządzenie Nr [...], którym stwierdził, że nie wszczyna się, a wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału umarza się, w przypadku dokonania darowizny w okresie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja Burmistrza Gminy M. zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, nie więcej niż jednej działki na rzecz każdej z osób, o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768).
W dniu [...] 2010 r. Wojewoda Wielkopolski wydał rozstrzygnięcie nadzorcze Nr [...], którym orzekł o nieważności powyższego zarządzenia Burmistrza Gminy M. z dnia [...] 2010 r. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Przy czym wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.
Mając to na względzie organ nadzoru stwierdził, że rozstrzygnięcie organu wykonawczego w sprawie opłaty adiacenckiej następuje wyłącznie w formie decyzji, która ma charakter aktu indywidualnego. Ustawodawca nie przewidział możliwości rozstrzygania o opłacie adiacenckiej w drodze zarządzenia.
Gmina M. wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, zarzucając Wojewodzie naruszenie:
- - art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 26 ust. 1, art. 33 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że burmistrz nie był uprawniony do ustalenia zasad odstępowania od ustalenia opłaty adiacenckiej w drodze aktu wewnętrznego - zarządzenia,
- - art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nienależyte uzasadnienie prawne zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art.
90. Wójt obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia. Akty ustanawiające przepisy porządkowe wójt przekazuje w ciągu 2 dni od ich ustanowienia (art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym).
Zaznaczyć należy, że przepis art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wskazuje, iż po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Zarządzenie Burmistrza Gminy M. z dnia [...] 2010 r. zostało przesłane Wojewodzie Wielkopolskiemu pismem z dnia [...] 2010 r. i doręczone w dniu 29 czerwca 2010 r. (k. 27 akt sądowych oraz nieponumerowane k. 3 i 4 akt adm.). Trzydziestodniowy termin do wydana rozstrzygnięcia nadzorczego określony w powołanym przepisie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym upływał z dniem 29 lipca 2010 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało zaś wydane przez Wojewodę Wielkopolskiego w dniu 2 sierpnia 2010 r., a więc 4 dni po upływie ustawowego terminu.
Skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z uchybieniem terminu określonego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a przepis art. 93 ust. 1 powołanej ustawy zakazuje organowi nadzoru po upływie tego terminu stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, należało na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., rozstrzygnięcie to uchylić.
Stąd orzeczono jak w punkcie I wyroku.
Wobec wydania rozstrzygnięcia nadzorczego z uchybieniem terminu i koniecznością jego uchylenia z tej przyczyny Sąd zaniechał merytorycznej oceny tego rozstrzygnięcia.
O wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego orzeczono w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach zastępstwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
/-/ T.Świstak /-/ M.Kwiecińska /-/ A.Łaskarzewska
MK