Uzasadnienie
Skarżący W. K. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF podał, że obecnie jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Jednocześnie nastąpił nawrót jego choroby. Przebywał w szpitalu. Otrzymuje zasiłek z pomocy społecznej w wysokości [...] zł, z czego 110 zł wydaje na leki. Nie stać go zatem obecnie na poniesienie kosztów sądowych i sfinansowanie pomocy prawnej. Oświadczył, że nie ma domowników, nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Nadto podał, że nie ma żadnych dochodów.
Wezwany do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) podał, że wynajmuje od matki jeden pokój z dostępem do kuchni. Prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Nie składał zeznania rocznego PIT za 2011r., nie posiada żadnych kont bankowych, ani lokat. Oświadczył, że nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada samochodu. Z pomocy społecznej otrzymuje [...] zł, z czego około 100 zł wydaje na leki, a resztę na jedzenie.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić wszystkich należności sądowych (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci).
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja wnioskodawcy pozwala na przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w całości. Skarżący mieszka u matki, utrzymuje się jedynie z zasiłku z pomocy społecznej w wysokości, która nie pozwala na zaspokojenie najmniejszych nawet podstawowych potrzeb. Przy czym zmuszony jest ponosić zwiększone koszty związane z leczeniem. Choroba ogranicza jego możliwości zarobkowania. Nie posiada też żadnego majątku, z którego mógłby czerpać dodatkowe dochody. Nie dysponuje oszczędnościami, z których mógłby pokryć koszty postępowania sądowego. Doświadczenie życiowe wskazuje, że wysokość uzyskiwanego dochodu nie pozwala na poczynienie oszczędności celem ich przeznaczenia na pokrycie kosztów sądowych niniejszego postępowania, chociażby w części.
Przedstawiona sytuacja finansowa wskazuje, że skarżący nie jest również w stanie wygospodarować środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska