Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. nakazał A. i E.S. rozbiórkę części ogrodzenia przekraczającego wysokość 220 cm zlokalizowanego pomiędzy działkami nr [...] i [...] przy ul. [...] w P. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że wskazane ogrodzenie zostało nadbudowane do wysokości 360 cm bez zgłoszenia właściwemu organowi. Z ustaleń organu wynikało, że samowolna budowa w określonym zakresie miała miejsce w czerwcu 2000 r., a zatem zastosowanie ma przepis art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 07 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.).
Odwołanie od decyzji złożyli A. i E.S. domagając się jej uchylenia. Wskazywali na wiarygodność powołanych przez siebie świadków, którzy zeznali, że nadbudowa nastąpiła wiele lat wcześniej tj. w latach 90-tych. Nadto podnosili celowość nadbudowy jako osłony przed agresją sąsiadów.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał na zalecenia zawarte we wcześniejszym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Po 3696/01, które sprowadziły się do konieczności dokładnego ustalenia pod rządami jakiej ustawy Prawo budowlane nastąpiła rozpatrywana samowola budowlana.
W ocenie organu II instancji ustalenie tej daty przez organ I instancji były prawidłowe. Dodatkowo wskazano, iż sam odwołujący się podał do protokołu, że nadbudowa nastąpiła jako reakcja na wybudowanie przez sąsiadów R.G. tarasu od strony podwórza. Data tej budowy została ponad wszelką wątpliwość ustalona za pomocą dokumentów - pozwolenia na budowę z roku 1998 i zaświadczenia o wykonaniu obowiązku zawiadomienia o zakończeniu budowy z [...] kwietnia 2002 r. Powyższe, zdaniem organu II instancji, przesądza o tym, że odwołujący nadbudował ogrodzenie po 1998 r. Ciążył zatem na nim obowiązek zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 - Prawo budowlane z 07 lipca 1994 r.
Skargę na decyzję wnieśli A. i E.S. domagając się uchylenia decyzji. Skarżący wskazywali na błędne ustalenie przez organy, że nadbudowa ogrodzenia nastąpiła w związku z budową tarasu od strony podwórza. Tymczasem miało to związek z wybudowaniem tarasu od strony bocznej, co nastąpiło przed rokiem 1994.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie była uzasadniona. Prawidłowo organ II instancji ustalił, iż nadbudowa płotu nastąpiła po roku 1998, czyli pod rządami ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Za niezgodne ze stanem faktycznym uznać należało twierdzenie skarżących, iż nadbudowa parkanu była reakcją na wybudowanie tarasu bocznego, a nie od strony podwórza. Przesądza o tym wniosku treść pisma skarżących z [...] września 2000 r., którą słusznie organy administracji uznały za prawdziwą. Wskazuje na to spontaniczność wypowiedzi pisemnej, którą próbowano zmienić dopiero po wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 05 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Po 3696/01.
Zgodnie z ustawą z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane art. 30 ust. 1 pkt 3 budowa ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zaniechanie tej czynności skutkuje uznaniem robót budowlanych za wykonane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1.
Wykonana nadbudowa płotu nie może być doprowadzona do stanu zgodnego z prawem, a zatem słusznie organ zastosował przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i nakazał doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, czyli rozbiórkę części ogrodzenia przekraczającego wysokość 220 m.
W tych warunkach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1279 ze zm.) należało oddalić skargę.
/-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska
MK