Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) maja 2015 r., nr (...), Starosta G., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej jako "K.p.a.", zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy wielofunkcyjnego boiska sportowego na terenie działki nr (...) zlokalizowanej w G. przy ul. (...).
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, że "A" z siedzibą w G., dokonała w dniu (...) maja 2015 r. zgłoszenia zamiaru budowy wielofunkcyjnego boiska sportowego na terenie działki nr (...) zlokalizowanej w G. przy ul. (...). Organ wyjaśnił, że teren, na którym zlokalizowana została inwestycja objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, dalej jako "plan miejscowy". Zapisy § 3 w pkt 3 i 4 planu miejscowego definiują pojęcia nieprzekraczalnej oraz obowiązującej linii zabudowy. Zgodnie z powyższymi definicjami: nieprzekraczalna linia zabudowy to linia ograniczająca teren, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków oraz określonych w ustaleniach planu rodzajów budowli naziemnych niebędących liniami przesyłowymi i sieciami uzbrojenia terenu, natomiast obowiązująca linia zabudowy to linia wyznaczona na rysunku planu, określająca usytuowanie zewnętrznej ściany budynku lub budowli, z możliwością cofnięcia przed bądź wysunięcia poza nią, takich elementów jak: balkony, wykusze, gzymsy, okapy, zadaszenia nad wejściami i innych podobnych w rzucie i przekroju.
W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że boiska sportowe w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316 ze zm.) zostały zaliczone do kategorii budowli sportowych, które zgodnie z zawartą w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane definicją stanowią budowlę. Ponadto zgodnie z § 12 powoływanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę wielorodzinną i zabudowę usługową.
Mając powyższe na względzie powyższe ustalenia planu miejscowego organ I instancji uznał, że planowana inwestycja narusza ustalenia związane z przeznaczeniem terenu oraz jego lokalizacją poza nieprzekraczalną oraz obowiązującą linię zabudowy.
Odwołanie od powyższej decyzji, uzupełnione pismem procesowym z dnia (...) lipca 2015 r. (data wpływu do organu: (...) lipca 2015 r.) wniosła "A" z siedzibą w G. Wojewoda decyzją z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), działając w oparciu o przepis art. 138 § 2 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia (...) maja 2015 r.
Organ II instancji podzielił stanowisko Starosty, co do niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. W szczególności zwrócono uwagę, że zaskarżony sprzeciw został wniesiony, w terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wniosek zgłoszeniowy złożono w siedzibie organu I instancji w dniu (...) maja 2015 r., natomiast decyzję o sprzeciwie wydano w dniu (...) maja 2015 r. i skutecznie doręczono w dniu (...) czerwca 2015 r. Odwołanie od zaskarżonej decyzji złożono w urzędzie w dniu (...) czerwca 2015 r. W powyższym świetle przyjąć należało, że zarówno zaskarżona decyzja organu I instancji, jak i odwołanie wywołują skutki prawne, ponieważ zostały zachowane ustawowe terminy do wykonania tych czynności.
Za poprawne uznano ustalenia organu I instancji odnośnie zakwalifikowania wielofunkcyjnego boiska sportowego jako budowli. Wojewoda odwołał się w powyższym zakresie do treści art. 3 pkt 3 i 6 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 199 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zlokalizowanie na działce nr (...) boiska sportowego w sposób określony w zgłoszeniu (projekt str.
21) powoduje naruszenie obowiązującej i nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to ograniczenia zostały określone w planie miejscowym zarówno dla budynków, jak i budowli. Dodatkowo Wojewoda podniósł, że zgodnie § 12 planu miejscowego na terenie, na którym miała zostać zrealizowana inwestycja dopuszczona jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa, co wyklucza możliwość realizacji boisk sportowych.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" z siedzibą w G., reprezentowana przez adw. M. C., zarzucając jej: 1) naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie przedstawienia swojego stanowiska pomimo złożenia takiego zastrzeżenia przez stronę;
2) naruszenie § 12 planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż planowana inwestycja polegająca na budowie boiska szkolnego wielofunkcyjnego jest sprzeczna z zapisami planu w zakresie dopuszczalnej zabudowy na dz. nr (...) pomimo, iż z zapisów planu jednoznacznie wynika, iż dopuszczalne przeznaczenie dla terenu oznaczonego symbolem "MW/U3" to m. in. zabudowa usługowa o kategorii przeznaczenia terenu "nauka", a boisko szkolne nie zostało wymienione w katalogu obiektów, których lokalizacja na tym terenie jest zabroniona;
3) naruszenie prawa materialnego art. 3 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych poprzez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Uzasadniając poszczególne zarzuty w pierwszej kolejności wyjaśniono, że skarżący wnosząc odwołanie zastrzegł, że zostanie ono szczegółowo uzasadnione w późniejszym terminie. Pismo z dnia (...) lipca 2015 r. zawierające merytoryczne uzasadnienie decyzji nie zostało jednak rozpoznane przez organ, co jest równoznaczne z naruszeniem ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.
W dalszej części skargi wyjaśniono, że działka nr (...), ark. mapy (...), położona w G. przy ul. (...) jest objęta obowiązującym miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego. Teren dz. nr (...) jest przeznaczony w części pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zabudowę usługową "MW/U3" w części pod teren obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i zabudowy usługowej "P/U15", przy czym zgodnie z załącznikiem graficznym do planu, część działki, na której ma być zlokalizowane boisko jest oznaczone symbolem "MW/U3". W § 12 ust. 1 pkt 3 lit d planu wskazano dopuszczalne przeznaczenie dla terenu oznaczonego symbolem "MW/U3" to m. in. zabudowa usługowa o kategorii przeznaczenia terenu "nauka".
Nadto wielofunkcyjne boisko sportowe do celów szkolnych nie zostało wymienione w katalogu obiektów, których lokalizacji na tym terenie plan zabrania (§ 12 ust. 2 pkt 6 – 8 i § 12 ust. 3 pkt 1 – 2). Biorąc pod uwagę fakt, że "A" prowadzi studia licencjackie, magisterskie i podyplomowe, jak również jest organem prowadzącym dla Gimnazjum, Szkoły Podstawowej, Przedszkola, przyjąć należało, że boisko będzie wykorzystywane na cele edukacyjne, związane z działalnością odwołującego.
Odwołując się do regulacji zawartej w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym oraz ustawie o systemie oświaty wyjaśniono, że prowadzona działalność edukacyjna nakłada na skarżącego obowiązek prowadzenia zajęć wychowania fizycznego. Skoro plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił na działce nr (...) możliwość zabudowy o przeznaczeniu usługowym w zakresie nauki, a powołane powyżej ustawy zobowiązują podmiot prowadzący tego typu działalność do prowadzenia zajęć wychowania fizycznego, wykładania zapisów planu miejscowego dokonana przez organy administracji publicznej była nieprawidłowa. Zwrócono przy tym uwagę, że w zaskarżonych decyzjach nie wykazano na czym miałaby polegać sprzeczność planowanej inwestycji z planem miejscowym, co jest o tyle istotne, że z zapisów § 12 planu miejscowego jednoznacznie wynika, iż tego typu inwestycja będąca wypełnieniem przeznaczenia terenu jako usług w zakresie nauki jest przez plan dopuszczalna.
W dalszej części uzasadnienia wskazano, że organ I instancji błędnie zakwalifikował przedmiotową inwestycję – wielofunkcyjne boisko sportowe (szkolne) jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podniósł, że podstawą zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako budowli była treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, gdzie w tabeli IV wymieniono jako budowle boiska sportowe. Organy pominęły jednakże fakt, iż przedmiotowe rozporządzenie stanowi akt wykonawczy ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, a nie prawa budowlanego i wskazane w nim klasyfikacje służą jedynie celom statystycznym.
W konsekwencji organy całkowicie zignorowały załącznik do ustawy Prawo budowlane, który zawiera kategorie obiektów budowlanych i w którym jako kategoria V wymieniono obiekty sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie.
Następnie podniesiono, że żadne przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności prawa budowlanego nie zawierają definicji boiska oraz jakiegokolwiek unormowania, które pozwalałoby na stwierdzenie, jakie części boiska mają charakter relewantny (istotny) oraz które z nich są immanentnie związane z jego funkcjonowaniem. Należy zatem posłużyć się językowym znaczeniem pojęcia "boisko". Odwołując się do definicji słownikowych wyjaśniono, że boisko jako termin architektoniczny oznacza wydzieloną część terenu o odpowiednich rozmiarach, kształcie, nawierzchni i wyposażeniu, dostosowaną do rodzaju uprawianych na nim dyscyplin sportowych. Z uwagi na fakt, że zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym poza boiskiem nie będą wykonywane żadne dodatkowe konstrukcje, nie można uznać wielofunkcyjnego boiska sportowego (szkolnego) za budowlę sportową w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.
Skarżący wskazał wreszcie, że plan miejscowy zawiera definicje nieprzekraczalnej oraz obowiązującej linii zabudowy, wskazując, że nieprzekraczalną linię zabudowy jest linia ograniczającą teren, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków oraz określonych w ustaleniach planu rodzajów budowli naziemnych nie będących liniami przesyłowymi i sieciami uzbrojenia terenu (§ 3 pkt 3 planu miejscowego), natomiast obowiązującą linię zabudowy jako linię wyznaczoną na rysunku planu, określającą usytuowanie zewnętrznej ściany budynku lub budowli, z możliwością cofnięcia przed bądź wysunięcia poza nią, takich elementów jak: balkony, wykusze, gzymsy, okapy, zadaszenia nad wejściami i innych podobnych w rzucie i przekroju (§ 3 pkt 4 planu miejscowego). W § 12 planu określającym szczegółowe ustalenia dla przeznaczenia terenu oznaczonego jako "MW/U3" co prawda w § 12 ust. 2 pkt 2 wskazano w zakresie ukształtowania zabudowy, iż obowiązuje nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona jak na rysunku planu, to jednak wobec braku wymieniania jakich budowli miałoby to zastrzeżenie dotyczyć, należy uznać, iż dotyczy tylko budynków.
Z kolei w odniesieniu do obowiązującej linii zabudowy podnieść należy, iż została ona ustalona w kontekście usytuowania zewnętrznej ściany budynku lub budowli. Przedmiotowa inwestycja nie zawiera żadnych elementów mogących zostać uznane za ścianę, zatem obowiązująca linia zabudowy nie odnosi się do przedmiotowej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody w przedmiocie utrzymania w mocy sprzeciwu od zgłoszonego zamiaru budowy wielofunkcyjnego boiska sportowego na terenie działki nr (...) zlokalizowanej w G. przy ul. (...).
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ architektoniczno – budowlany wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W realiach przedmiotowej sprawy Starosta, a w ślad za nim Wojewoda uznali, że planowana inwestycja – budowy wielofunkcyjnego boiska sportowego na terenie działki nr (...) zlokalizowanej w G. przy ul. (...) – narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w zakresie przeznaczenia terenu oraz jego lokalizacji. Stanowisko powyższe uznać należało za przedwczesne.
Rozstrzygając zawisłą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu skargę należy w pierwszej kolejności odnieść się do stanowiska skarżącego, dotyczącego kwalifikacji boska jako obiektu budowlanego. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Co znamienne, ustawa Prawo budowlane posługuje się terminem boisko, wskazując, że budowa boisk szkolnych nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy) oraz że jest to przedsięwzięcie, którego realizacja wymaga wcześniejszego zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy). A więc boiska szkolne zostały zakwalifikowane do przedsięwzięć których realizacja, zgodnie z definicja budowy (art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane) oznacza wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Ponieważ obiektem budowlanym może być jednie budynek, budowla lub obiekt małej architektury (przy czym bezsprzecznie planowane prace i ich rozmiar wskazują, że zrealizowany obiekt nie będzie stanowił obiektu małej architektury), budowa boiska szkolnego musi być wiązana z realizacją budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Taką kwalifikację przyjmuje się również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2564/02, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 sierpnia 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1998/02, Baza NSA).
Fakt, że jak podnosi skarżąca, boiska nie zostały wymienione w załączniku do ustawy Prawo budowlane, gdzie ustawodawca wymienił obiekty sportu i rekreacji nie powoduje, że realizacja boiska sportowego nie może być kwalifikowana jako realizacja budowli. Zauważyć bowiem należy, że redakcja powyższego załącznika, wskazująca, że kategoria V obiektów budowlanych obejmuje obiekty sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie, ma charakter otwarty, co nie wyklucza możliwości jej poszerzenia o kolejne budowle, takie jak chociażby boiska szkolne.
Na marginesie zauważyć należy, że załączony do akt administracyjnych projekt budowlany wskazuje, że planowane prace mają obejmować m.in. korytowanie boiska, realizację ław fundamentowych czy też montaż syntetycznej polipropylenowej nawierzchni sportowej, co niewątpliwie wskazuje, na fakt realizacji budowli, jaką jest budowa boiska.
Zakwalifikowanie robót budowlanych polegających na budowie boiska szkolnego do robót polegających na realizacji budowli powoduje, że konieczne stało się ustalenie, czy realizacja planowanej inwestycji jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rozważając powyższą kwestię należy zauważyć, że Starosta, a w ślad za nim Wojewoda uznali w pierwszej kolejności, że realizacja przedmiotowego boiska będzie oznaczała naruszenie nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz obowiązującej linii zabudowy przewidzianych dla budowli, a wyznaczonych w załączniku graficznym do planu miejscowego (§ 12 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego).
Stosownie do treści § 3 pkt 3 planu miejscowego nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza linię ograniczającą teren na którym dopuszcza się wznoszenie budynków oraz określonych w ustaleniach planu rodzajów budowli naziemnych nie będących liniami przesyłowymi i sieciami uzbrojenia terenu. Powyższa linia została oznaczona na załączniku graficznym planu miejscowego jako linia z naniesionymi pustymi trójkątami (patrz załącznik graficzny do planu miejscowego – k. 6 akt organu II instancji, a którego powiększona legenda została załączona do akt sądowych sprawy – k. 51).
W ocenie Sądu naruszenie powyższego zapisu planu miejscowego mogłoby mieć miejsce jedynie w przypadku, gdyby planowana inwestycja wykraczała poza linię ograniczającą teren, na którym miałoby powstać boisko, doprowadzając tym samym do powiększenia terenu zabudowy. Za naruszenie powołanego powyżej § 3 pkt 3 planu miejscowego nie może być natomiast uznane zrealizowanie inwestycji w ramach wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy, nawet jeżeli planowana zabudowa nie będzie obejmować całego terenu ograniczonego tą linią.
W realiach przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że porównanie załączonego do projektu budowlano – wykonawczego "Budowy wielofunkcyjnego boiska sportowego" planu zagospodarowania terenu (rysunek A01, k. 21 akt organu I instancji), z częścią załącznika graficznego planu miejscowego załączoną do zgłoszenia (k. 4.2 akt organu I instancji), nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy, planowana inwestycja będzie usadowiona w graniach nieprzekraczalnej linii zabudowy. Sąd podkreśla, że w aktach sprawy (k. 4.2 akt organu I instancji), znajduje się również ksero części graficznej planu miejscowego, na którym zieloną linią prawdopodobnie oznaczono część działki, na której ma być zrealizowana inwestycja. Mapa powyższa nie zawiera jednak legendy, więc nie wiadomo, czy powyższa linia oznacza linię zabudowy, stanowiąc tym samym punkt odniesienia dla dokonania zgodności planowanej inwestycji z określoną w § 3 pkt 3 planu miejscowego nieprzekraczalną linią zabudowy. Tym samym, przyjęcie, jak uczynił to Wojewoda, że planowana inwestycja narusza § 3 pkt 3 planu miejscowego, uznać należało za przedwczesne.
Obowiązującą linią zabudowy, stosownie do treści § 3 pkt 4 planu miejscowego, pozostaje natomiast linia wyznaczona na rysunku plany, określająca usytuowanie zewnętrznej ściany budynku lub budowli z możliwością cofnięcia przed bądź wysunięcia poza nią takich elementów jak: balkony, gzymsy, okapy, zadaszenia nad wejściami i innych podobnych w rzucie i przekroju (w legendzie części graficznej planu oznaczona czarnymi trójkątami). Przed określeniem ewentualnej niezgodności planowanego przedsięwzięcia z powyższym zapisem planu miejscowego, należy zauważyć, że wykładnia przepisu zawartego w § 3 pkt 4 planu miejscowego wskazuje, że dla możliwości jego zastosowania podstawowe znaczenie ma określenie, czy realizowany budynek lub budowla ma ściany. Definicja obowiązującej linii zabudowy została bowiem wprost powiązana z usytuowaniem zewnętrznej ściany budynku lub budowli.
W ocenie Sądu treść omawianego przepisu przesądza, że o obowiązującej linii zabudowy można mówić tylko w przypadku obiektów, posiadających co najmniej jedną ścianę, a więc budynków oraz niektórych rodzajów budowli (takich jak np. tunele, fortyfikacje). Boisko szkolne nie charakteryzuje się powyższą cechą, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie będzie miał zastosowania przedmiotowy przepis. Zauważyć bowiem należy, że choć przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji boiska, jednakże posłużenie się językowym znaczeniem pojęcia "boisko" pozwala na wskazanie podstawowych cech, jakimi się ono charakteryzuje. I tak, uniwersalny słownik języka polskiego (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2006, Tom I, s. 295) definiuje boisko jako równy, ubity teren, zwykle porosły trawą, przystosowany do ćwiczeń, zawodów i gier sportowych. Z definicji tej niewątpliwie wynika, że podstawową częścią boiska jest jego podłoże, a o charakterze terenu jako boiska świadczy fakt jego wydzielenia (wyodrębnienia) w odpowiednich granicach (rozmiarach).
Z powyższego wynika, że boisko charakteryzuje się kilkoma cechami. Po pierwsze, posiada ono odpowiednie (dla danych ćwiczeń lub dyscypliny sportu) podłoże (nawierzchnię) np. trawiastą, asfaltową, tartanową lub inną. Po drugie, jest ono odpowiednich rozmiarów, tj. dostosowane do różnych gier. O tym, że cechy te są istotne przesądza również fakt, że nawierzchnia boiska, o ustalonych - dla określonych gier - rozmiarach, jest pokryta liniami wyznaczającymi pola gry dla określonych dyscyplin (np. linie boiska do piłki nożnej, do tenisa, siatkówki lub koszykówki). Niewątpliwie, istotnymi elementami boiska są też, w zależności od dyscypliny, która jest na nim uprawiana, bramki (do gry w piłkę nożna lub ręczną), słupki do zawieszenia siatki (do siatkówki lub tenisa) lub kosze (do koszykówki) - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 423/08, Baza NSA i powołane tam orzecznictwo.
W żadnym wypadku dla realizacja boiska nie jest wymagana realizacji ściany. Co więcej, analiza przedłożonego projektu budowlano – wykonawczego wskazuje, że inwestor nie przewidział realizacji elementów, które mogłyby być uznane za realizację ściany projektowanej budowli. W konsekwencji przyjąć należało, że w odniesieniu do budowy przedmiotowego boiska szkolnego zawarte, w § 3 pkt 4 planu miejscowego, zastrzeżenia dotyczące obowiązującej linii zabudowy nie będą znajdowały zastosowania.
Organ administracji publicznej prowadząc przedmiotowe postępowanie przyjęły również, że planowana inwestycja nie jest dopuszczalna z uwagi na § 12 planu miejscowego, który przewiduje przeznaczenie terenu inwestycji pod zabudowę wielorodzinną i zabudowę usługową. Rozważając powyższy argument należy na wstępie zauważyć, że zarówno w decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji Wojewody, powyższa sprzeczność przeznaczenia inwestycji z planem miejscowym nie została uzasadniona. Jest to o tyle istotne, że jak wskazuje analiza zapisów planu miejscowego boisko miało zostać zrealizowane na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako MW/U3, na którym możliwa jest realizacja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zabudowy zamieszkania zbiorowego oraz zabudowy usługowej, w tym zabudowy o przeznaczeniu pod naukę (§ 12 ust. 1 planu miejscowego).
W ocenie Sądu powyższe przeznaczenie terenu nie wyklucza możliwości zrealizowania boiska szkolnego jako funkcji uzupełniającej. Realizacja tego typu inwestycji nie stoi bowiem w sprzeczności z funkcją mieszkaniową (wielorodzinną i zbiorową), jak również z funkcją usługową w postaci przeznaczenia terenu po naukę. Cele związane z zamieszkiwaniem na danym terenie oraz nauką wiążą się bezpośrednio zarówno z koniecznością realizacji potrzeb rekreacyjnych społeczności zamieszkujących na danym terenie, jak również realizacji zadań, do których została powołana uczelnia wyższa, czy też jednostka oświatowa. Jak zasadnie wywiedziono w treści skargi, skarżący jako podmiot realizujący zadania określone w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym oraz ustawie o systemie oświaty jest zobowiązany do prowadzenia zajęć wychowania fizycznego. Skoro plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość zabudowy o przeznaczeniu usługowym w zakresie nauki, dopuszczając tym samym prowadzenie działalności przez skarżącego, a powołane powyżej ustawy zobowiązują podmiot prowadzący tego typu działalność do prowadzenia zajęć ruchowych, to za błędną przyjąć należało wykładnię wyłączającą możliwość budowy boiska szkolnego na terenie przewidzianym w planem miejscowym pod naukę. Boisko szkolne służy bowiem wprost realizacji funkcji nauki, stanowiąc dodatkowo funkcję uzupełniającą wobec przeznaczenia terenu pod funkcję zabudowy mieszkaniowej.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. wskazać należy, że nie znajdował on uzasadnienia. Skarżący pragnął wykazać, że rozpoznanie odwołania przed jego uzupełnieniem (zastrzeżonym w treści odwołania), spowodowało powstanie sytuacji, w której strona nie brała czynnego udziału w sprawie. Wyjaśnienie jednak wymaga, że uzupełnienie odwołania, które wpłynęło do jednostki organizacyjnej Urzędu Wojewódzkiego rozpoznającej odwołanie w dniu (...) lipca 2015 r. (zgodnie z prezentatą na piśmie – k. 24 akt administracyjnych), a więc już po wydaniu decyzji. Okoliczność powyższa ma podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie, zważywszy na fakt, że przepisy postępowania administracyjnego nie znają instytucji zastrzeżenia możliwość uzupełniania pisma, w tym odwołania. Tym samym strona nie mogła skutecznie podnieść zarzutu rozpoznania odwołania przed jego uzupełnieniem.
Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewoda zaniechał dokonania wszechstronnej oceny, czy realizacja przedmiotowej inwestycji będzie równoznaczna z przekroczeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej w planie miejscowym. Naruszenie powyższe, stanowiące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., stanowiło istotne naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda zobowiązany jest do wydania decyzji uwzględniającej ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku oraz dokonania oceny, czy planowana inwestycja nie będzie naruszała określonej w planie miejscowym nieprzekraczalnej linii zabudowy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.