Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., [...] Państwowy Inspektor Sanitarny (zwany dalej "Inspektorem Wojewódzkim"), po rozpatrzeniu wniosku P. K., odmówił uzupełnienia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] w trybie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a."). W postanowieniu o odmowie uzupełnienia decyzji zawarto błędne pouczenie o prawie wniesienia od niego sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (k. 55-56 akt administracyjnych).
Postanowienie z dnia [...] września 2020 r., [...] P. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, a wniesiony środek zaskarżenia zatytułował jako "sprzeciw na postanowienie".
W odpowiedzi Inspektor Wojewódzki stwierdził, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Po przeprowadzonej analizie uwarunkowań prawnych Sąd doszedł do przekonania, że wniesiony przez P. K. środek zaskarżenia jest niedopuszczalny.
Na wstępie Sąd wyjaśnia, że pouczenie, które dołączono do postanowienia z dnia [...] września 2020 r., [...] o możliwości wniesienia od niego sprzeciwu, jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sprzeciw przysługuje tylko od konkretnego rodzaju aktu administracyjnego, a konkretnie od decyzji, i to tylko takiej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (czyli decyzji kasacyjnej – uchylającej w trybie odwoławczym decyzję pierwszoinstancyjną i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia).
W analizowanym przypadku nie dość, że nie mamy do czynienia z decyzją, to także w zakresie samej postaci rozstrzygnięcia, nie odpowiada ono temu, od którego można byłoby wnieść sprzeciw. Postanowienie z dnia [...] września 2020 r., [...] ma bowiem za przedmiot odmowę uzupełnienia innej decyzji w trybie art. 111 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że środek zaskarżenia złożony przez P. K. w niniejszej sprawie zakwalifikował jako skargę. Poza przypadkiem, o którym mowa w art. 64a P.p.s.a., zaskarżenie przed sądem administracyjnym wywiedzione może być tylko w drodze takiego właśnie środka zaskarżenia.
Niezależnie Sąd zobligowany był do sprawdzenia z urzędu, czy postanowienie Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] września 2020 r., [...] mogło podlegać zaskarżeniu. Zwraca bowiem uwagę fakt, że wydano je w trybie niejako jednoinstancyjnym i przybrało ono postać rozstrzygnięcia niesamoistnego.
Powyższa analiza dała rezultat negatywny, a Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Stosownie do treści art. 184 Konstytucji RP sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Zakres ten określa P.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w ustawie prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie w sprawie uzupełnienia decyzji, wydane na podstawie art. 111 § 1b K.p.a. nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią decyzji, której uzupełnienia domaga się strona. Odnosi się to także do postanowienia w sprawie odmowy uzupełnienia decyzji wydanej w drugiej instancji. Brak samodzielnego bytu prawnego oznacza brak możliwości kwestionowania go w drodze samodzielnej skargi, stąd skargę taką uznać trzeba za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a. O niedopuszczalności skargi decyduje także i to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji w postępowaniu administracyjnym nie przysługuje zażalenie, a ponadto postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego, ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty.
Podobnie, jak wyjaśniono wyżej, wypowiadały się już sądy administracyjne w innych składach (por. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lipca 2019 r., II SA/Gl 279/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r., I OSK 875/07, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem skarga taka jest niedopuszczalna z innych przyczyn, niż wymienione w pkt. 1-5 § 1 art. 58 P.p.s.a. i podlega odrzuceniu na podstawie art. 111 § 1b w związku z art. 3 § 2 pkt 2 i 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a.
Dostrzeżenie niedopuszczalności skargi nie pozwalało sądowi na merytoryczne odniesienie się do zarzutów skarżącego.
Zupełnie na marginesie Sąd wyjaśnia, że P. K. mógł kwestionować w drodze sprzeciwu decyzję kasacyjną Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...], jednakże tego nie uczynił – w każdym razie sprzeciw taki nie został zarejestrowany w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu.
Warto niezależnie zwrócić uwagę, że ani niniejsze postanowienie, ani też fakt, że P. K. nie wniósł skutecznie sprzeciwu o decyzji kasacyjnej z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...], nie pozbawiły skarżącego praw do przedstawiania swoich racji w trybie procesowym w postępowaniu administracyjnym, a w przyszłości przed sądem administracyjnym. Pamiętać bowiem trzeba, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] nie zakończyła postępowania, a jedynie spowodowała przekazanie go zwrotnie do pierwszej instancji administracyjnej, gdzie P. K. ma pełne możliwości działania.