Uzasadnienie
Dnia 02 stycznia 2009 r. skarżący A. H. i A. H. – a także J. K., M. S. i A. S. – wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r. skarga wniesiona przez J. K., M. S. i A. S. została odrzucona z uwagi na jej nieopłacenie.
W wymienionej skardze A. H. i A. H. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) grudnia 2008 r. Zdaniem skarżących wykonanie powyższej decyzji powodowałoby powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia na ich rzecz znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny uprawniony jest przy tym do wstrzymania wykonania także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu może dotyczyć jedynie takiego aktu, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania, tak więc odnosi się do sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja powyższa określa jedynie, że zdaniem organu administracji publicznej decyzja o warunkach zabudowy nie została obarczona jedną z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Podkreślenia również wymaga, że sama decyzja o warunkach zabudowy również nie stanowi decyzji, która nadaje się do wykonania – ma ona jedynie charakter deklaratoryjny, stwierdzając zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia jeszcze do rozpoczęcia robót budowlanych, co przesądza o tym, iż nie podlega ona wykonaniu.
Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi być bezpośrednio związane z wykonywaniem zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie związek taki nie występuje. Możliwość realizacji inwestycji, której obawiają się skarżący wynikać może jedynie z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie z decyzji o warunkach zabudowy, którą skarżący, w oparciu o przepisy o stwierdzeniu nieważności, kwestionują. Skutki ewentualnej decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący mogą zwalczać jedynie w postępowaniu w sprawie wydania tejże decyzji.
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.
/-/ E. Podrazik