Uzasadnienie
W dniu 02 września 2009 r. R. F., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" w P., złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów na terenie miasta Poznania według kodów wymienionych w załączniku na okres 10 lat. Wnioskodawca wskazał, że kończy się termin obowiązywania decyzji z dnia (...) września 2008 r., a nadto po roku obowiązywania tej decyzji zamierza rozszerzyć działalność w zakresie zbierania odpadów o pojazdy wycofane z eksploatacji.
W piśmie z dnia (...) września 2009 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku m.in. o przedstawienie dowodów, że sposób magazynowania odpadów będzie zabezpieczał środowisko gruntowo wodne, a także do dostarczenia tytułu prawnego do miejsc magazynowania odpadów. Skarżący w piśmie z dnia (...) września 2009 r. wyjaśnił, że wymagania techniczne i organizacyjne pozwalające należycie wykonywać działalność to: teren ogrodzony, powierzchnia do magazynowania utwardzona, szczelna, wyposażona w system odprowadzania ścieków, kierowanych do separatora, budynek magazynowy, punkt wyposażony w wagę, wózek widłowy, szafę metalową.
Podczas rozprawy administracyjnej w dniu (...) września 2009 r. pełnomocnicy wnioskodawcy oświadczyli, że wniosek z dnia (...) września 2009 r. należy traktować jako wniosek o wydanie nowej decyzji, natomiast w piśmie z dnia (...) listopada 2009 r. wnioskodawca poinformował organ, że ścieki pochodzące z pomieszczeń biurowo gospodarczych są odprowadzane do szamba. Ścieki pochodzące z wód opadowych, spływających z powierzchni przeznaczonej do magazynowania odpadów, są zbierane w zbiorniku bezodpływowym znajdującym się na terenie zakładu. Niepodczyszczone ścieki ze zbiornika będą odbierane przez "B" SA w P. na podstawie odpowiedniej umowy. Wnioskodawca wyjaśnił, że nie przewiduje się powstawania innych ścieków technologicznych lub odpadów ciekłych zawierających substancje niebezpieczne. Do pisma dołączono umowę z dnia (...) lipca 2009 r. o przyjmowanie ścieków do stacji zlewnych na sieci kanalizacyjnej oraz aneks nr 1 do umowy z dnia (...) lipca 2009 r.
Dnia (...) listopada 2009 r. Urząd Miasta – Wydział Gospodarki Nieruchomościami w piśmie poinformował, że firma "C" Sp. z o.o. w P. wydzierżawia na mocy umowy dzierżawy z dnia (...) kwietnia 1998 r. (...) grunt stanowiący działkę o nr (...) w celu prowadzenia punktu skupu metali kolorowych bez możliwości realizacji obiektów kubaturowych. Firma ta uzyskała zgodę Miasta na oddanie w bezpłatne używanie przedmiotu objętego umową dzierżawy R. F. Z przedłożonej "umowy dzierżawy z dnia (...) maja 2008 r.", zawartej pomiędzy "C" Sp. z o.o. a R. F. wynika, że wnioskodawca zobowiązał się do prowadzenia działalności zgodnie z zawartą pomiędzy stronami umową o współpracę z dnia (...) maja 2008 r. W § 2 umowy stwierdzono, że grunt ten R. F. użytkuje nieodpłatnie, obowiązany jest do ponoszenia kosztów związanych z istniejącymi mediami: energią elektryczną, wodą, kanalizacją, telekomunikacją. W dokumencie umowy współpracy zawarto zapis, że Stena wyraża zgodę na prowadzenie przez "A" na terenie dzierżawionej przez niego nieruchomości położonej w P. działalności gospodarczej polegającej na skupie złomu i makulatury we własnym imieniu i na własną rzecz, a także na utworzenie na dzierżawionym terenie stacji demontażu pojazdów. Z przedłożonego dokumentu wynika także, że R. F. udzielił Stenie wyłączności na zakup złomu i odpadów metalowych pochodzących ze stacji demontażu.
W dniu (...) grudnia 2009 r. skarżący stwierdził, że część punktu przeznaczona do magazynowania spełnia wymogi określone przepisami prawa. Z punktu widzenia ochrony środowiska wyposażenie powierzchni przeznaczonej do magazynowania w system odprowadzania ścieków, kierowanych do bezodpływowych zbiorników, odbieranych następnie przez firmę "B" zapewnia wyższy poziom zabezpieczenia niż separator substancji ropopochodnych. W piśmie z dnia (...) listopada 2009 r. wnioskodawca poinformował, że wykonał obowiązek oczyszczenia i uszczelnienia powierzchni betonowych na placu punktu skupu odpadów przy ulicy (...) w P. W piśmie z dnia (...) grudnia 2009 r. "B" SA w P. poinformowała, iż wobec rezygnacji przez R. F. z prowadzenia stacji demontażu pojazdów istnieje możliwość odbioru wód opadowych i sanitarnych bez konieczności ich podczyszczania. Zaznaczono, że ścieki wprowadzane do zbiorników bezodpływowych nie mogą przekraczać w zakresie ich zawartości 15mg/l substancji ropopochodnych.
W przypadku, gdy ścieki nie będą spełniały wymagań zakład zobowiązany będzie do wykonania urządzeń podczyszczających ścieki. W piśmie z dnia (...) stycznia 2010 r. "B" zweryfikowała swoją opinię w ten sposób, że przyjęła konieczność zainstalowania na terenie spornej nieruchomości separatora substancji ropopochodnych zgodnie z postanowieniami przepisów rozporządzenia z dnia (...) października 2005 r. w sprawie wymagań dla punktów zbierania pojazdów.
Pismem z dnia (...) stycznia 2010 r. R. F. poinformował Prezydenta Miasta, iż nie ma możliwości technicznych i formalnych pozwalających na instalację separatora substancji ropopochodnych bezpośrednio na terenie miejsca zbierania zużytych pojazdów. Jednocześnie poinformował, że zaolejona woda będzie przewożona jako ciekły odpad przemysłowy do wyspecjalizowanej instalacji (separatora), w której nastąpi całkowita separacja substancji ropopochodnych ze ścieku, a oczyszczona woda będzie kierowana do kanalizacji ściekowej. Do pisma wnioskodawca dołączył umowę, zawartą pomiędzy "D" Spółka z o.o., a R. F. Przedmiot umowy określono jako odbiór odpadów powstających w firmie R. F. w celu ich unieszkodliwienia i odzysku. W dniu (...) marca 2010 r. R. F. nadesłał do Urzędu Miasta stanowisko Ministerstwa Gospodarki z dnia (...) marca 2010 r. w sprawie braku obowiązku instalacji separatora na terenie punktu zbierania samochodów wycofanych z eksploatacji.
Decyzją z dnia (...) marca 2010 r., Nr (...), Prezydent Miasta P. odmówił R. F. wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów na terenie nieruchomości położonej w P. w zakresie zbierania odpadów. Zdaniem organu nieruchomość winna być wyposażona w separator; nadto przedsiębiorca powinien przeprowadzić postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, czego nie uczynił.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł decyzji R. F., powołując się na stanowisko Ministra Gospodarki z dnia (...) marca 2010 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...), wskazując, że w związku z faktem, iż dnia 12 marca 2010 r. weszła w życie ustawa o nowelizacji ustawy o odpadach, która uchyliła przepis art. 28 ust. 10 ustawy o odpadach organ nie mógł brać pod uwagę naruszenia powyższego przepisu. Równocześnie zobowiązano organ I instancji do zbadania całej nieruchomość, celem stwierdzenia, czy nadaje się do prowadzenia wnioskowanej działalności.
W dniu (...) czerwca 2010 r. R. F. dostarczył umowę z "E", zawartą dnia (...) czerwca 2010 r. o przyjmowaniu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Dnia (...) czerwca 2010 r. w Urzędzie Miasta w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej ustalono, że "D" spółka z o.o. nie posiada zezwolenia na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie Miasta. Firma ta posiada zezwolenie na odbiór odpadów komunalnych.
Dnia (...) sierpnia 2010 r. Prezydent Miasta P. skierował do "C" spółka z o.o. pismo, w którym wypowiedział umowę dzierżawy z dnia (...) kwietnia 1998 r., zawartą w celu prowadzenia punktu skupu metali kolorowych bez możliwości realizacji obiektów kubaturowych.
Dnia (...) października 2010 r. Marszałek Województwa uzgodnił wniosek R. F. w sprawie dotyczącej prowadzenia działalności w zakresie zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Jako podstawę prawną podano przepis art. 39 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w związku z art. 376 pkt. 2b ustawy Prawo ochrony środowiska. Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2010 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
W dniu (...)grudnia 2010 r. R. F. zawarł umowę z "B" na przyjmowanie ścieków przemysłowych w postaci wód opadowych.
Dnia (...) lutego 2011 r. Prezydent Miasta wypowiedział R. F. umowę dzierżawy z dnia 05 maja 2008 r., zawartą pomiędzy firmą "C" spółka z o.o. Oddział, a R. F. Decyzją z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...), Prezydent Miasta P. odmówił R. F. wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów na terenie nieruchomości położonej w P. przy ulicy (...). Analizując wniosek i zebrane dowody oraz opinie organ uznał, że przedsiębiorca nie posiada możliwości technicznych i organizacyjnych w rozumieniu art. 28 ust. 4 pkt 5 ustawy o odpadach, aby należycie prowadzić działalność w zakresie zbierania odpadów. Przedłożony tytuł prawny tj. umowa dzierżawy z dnia (...) kwietnia 1998 r. określała, że teren zostaje wydzierżawiony na punkt skupu metali kolorowych. Zdaniem organu przedsiębiorca nie posiada także rozwiązań w zakresie gospodarki ściekowej. Pozostaje ono w sprzeczności z przepisami szczególnymi, w tym z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawą prawo wodne.
Zgodnie z powyższymi przepisami zawartość zbiornika bezodpływowego nie może być traktowana jako odpad, a firma odbierająca ścieki z punku zbierania odpadów winna mieć zezwolenie na odbiór nieczystości płynnych. Zgodnie z art. 7 ust.1 tej ustawy na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wymagane jest zezwolenie. Organ wskazał też, że stosownie do art. 9 ust. 1 pkt. 14 ustawy Prawo wodne do ścieków zalicza się wody opadowe, roztopowe, ujęte w otwarte bądź zamknięte systemy wentylacyjne pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów i lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych, składowych, baz transportowych, parkingów, dróg, wody odciekowe ze składowisk, odpadów i miejsc magazynowania. Podkreślono, że przedstawiona przez przedsiębiorcę umowa dotyczy odpadów, a nie ścieków. W ocenie Prezydenta Miasta P. w przypadku współpracy z "B" wnioskodawca winien wyposażyć punkt w separator i przedstawić do uzgodnienia z "B" projekt podczyszczania ścieków.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania R. F., decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wywiodło między innymi, że § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 października 2005r. w sprawie wymagań dla punktów zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji nie wymienia separatora substancji ropopochodnych jako urządzenia niezbędnego do prowadzenia wnioskowanej działalności. Wymóg taki jest jednak zawarty w § 3 rozporządzenia. Z tego względu zaproponowany przez wnioskodawcę sposób postępowania z substancjami ropopochodnymi jest nieprawidłowy – stwarza zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. F., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W ocenie Sądu, w świetle rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 października 2005 r. w sprawie wymagań dla punktów zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r. Nr 214, poz. 1806 ze zm.), wymogiem koniecznym dla punktu zbierania pojazdów jest wyposażenie powierzchni magazynowania w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych. Zdaniem Sądu redakcja zacytowanej normy wskazuje, że separator winien znajdować się na terenie punktu zbierania pojazdów. Sąd podkreślił, że z przepisu § 3 rozporządzenia jednoznacznie wynika, że to powierzchnia przeznaczona do magazynowania, znajdująca się na terenie punktu zbierania pojazdów, winna być wyposażona w system odprowadzania ścieków i separator. W tej sytuacji niemożliwe było przyjęcie, aby dopuszczalne było gromadzenie ścieków w zbiorniku bezodpływowym, przewożonym następnie do separatora poza miejscem prowadzenia działalności, będącym miejscem wytworzenia ścieków.
Fakt, iż wymóg posiadania separatora zawarty został w § 3, a nie w § 5 rozporządzenia nie może mieć w sprawie znaczenia. Sąd nie zgodził się z argumentacją skarżącego, iż porównanie wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. 2005 r. Nr 143, poz. 1206 ze zm.) z regulacją zawartą w rozporządzeniu dotyczącym punktów zbierania pojazdów prowadzi do wniosku, że punkt zbierania pojazdów nie musi być wyposażony w separator. Analiza przepisów rozporządzenia dotyczącego stacji demontażu prowadzi wręcz do przeciwnych wniosków.
Sąd przytoczył treść § 4 i § 6 rozporządzenia dot. stacji demontażu i podkreślił, że skarżący nie miał wątpliwości, iż przepis ten w związku z § 2 rozporządzenia stanowi o konieczności wyposażenia stacji w separator. Zdaniem Sądu regulacja dotycząca sekcji magazynowania w obrębie stacji demontażu jest identyczna z normami regulującymi powierzchnię przeznaczoną do magazynowania na obszarze stacji zbierania pojazdów. Nie sposób zatem racjonalnie przyjąć, aby przy identycznych regulacjach prawnych, identycznym określeniu sposobu wykorzystywania powierzchni magazynowej zamiarem ustawodawcy było dopuszczenie do funkcjonowania punktu zbierania pojazdów w części dotyczącej powierzchni przeznaczonej do magazynowania bez separatora substancji ropopochodnych.
W tym stanie rzeczy Sąd zgodził się z organami administracji obu instancji, iż skarżący nie ma możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów w rozumieniu art. 28 ust. 4 pkt 5 ustawy o odpadach. Prowadzenie punktu zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji wymaga wyposażenia powierzchni przeznaczonej do magazynowania w separator substancji ropopochodnych, którego na spornej działce brak, a skarżący nie widzi konieczności jego zainstalowania na tym terenie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. F., reprezentowany przez adwokata B. R., zaskarżając wyrok w całości. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 października 2005 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż na terenie punktu zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji musi znajdować się separator substancji ropopochodnych, czego konsekwencją było bezpodstawne uznanie przez Sąd, że organ w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach słusznie odmówił skarżącemu wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w żądanym przez skarżącego zakresie z uwagi, iż skarżący nie ma możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów w rozumieniu art. 28 ust. 4 pkt 5 ustawy o odpadach.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 500/12, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 08 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Po 501/11.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd II instancji przytoczył treść § 3 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 października 2005 r. w sprawie wymagań dla punktów zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji wyjaśniając, że punkt zbierania pojazdów winien spełniać wymogi określone w powyższym rozporządzeniu. Jak wyjaśniono, powierzchnia przeznaczona do magazynowania przyjmowanych pojazdów do punktu zbierania pojazdów powinna być – stosownie do § 3 rozporządzenia – wyposażona w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych. Jednak, zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego, takie sformułowanie przepisu § 3 rozporządzenia nie oznacza, że separator substancji ropopochodnych musi być usytuowany na terenie punktu zbierania pojazdów. Powierzchnia przeznaczona do magazynowania przyjmowanych pojazdów do punktu zbierania pojazdów winna posiadać system odprowadzania ścieków przemysłowych i ścieki te muszą być kierowane do separatora substancji ropopochodnych, przy czym separator substancji ropopochodnych może znajdować się poza terenem punktu zbierania pojazdów.
Istotne jest, aby system odprowadzania ścieków przemysłowych istniejący na terenie punktu zbierania pojazdów umożliwiał odprowadzanie ścieków przemysłowych do separatora substancji ropopochodnych. Inną kwestią jest natomiast to, gdzie znajduje się taki separator. Dla uznania, że konkretny punkt zbierania pojazdów spełnia wymagania określone w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 października 2005 r. w sprawie wymagań dla punktów zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005r., Nr 214, poz. 1806 ze zm.) konieczne jest odprowadzanie ścieków przemysłowych z powierzchni przeznaczonej do magazynowania pojazdów do separatora substancji ropopochodnych, a więc istnienie systemu odprowadzania ścieków przemysłowych, a nie miejsce lokalizacji separatora substancji ropopochodnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji przepisy § 3 i § 5 powyższego rozporządzenia nie dają podstaw do przyjęcia, że na terenie punktu zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji musi znajdować się separator substancji ropopochodnych.
W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji powinien ocenić legalność zaskarżonej decyzji w aspekcie przesłanek warunkujących wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. W szczególności Sąd pierwszej instancji powinien dokonać oceny, czy powierzchnia przeznaczona do magazynowania pojazdów w przypadku przedmiotowego punktu zbierania pojazdów jest wyposażona w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych, a więc czy teren tego punktu posiada odpowiedni system odprowadzania ścieków przemysłowych, gdzie znajduje się separator substancji ropopochodnych i czy system pozwala kierować ścieki do separatora substancji ropopochodnych
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że dla oceny zasadności skargi w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał zasadność skargi kasacyjnej od wcześniejszego wyroku tutejszego Sądu, uchylając to orzeczenie i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270).
Zgodnie z art. 190 powołanej powyżej ustawy sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołany przepis wyznacza kierunek postępowania sądu I instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również co do zasady nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wcześniej wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1998 r. sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999/15/486).
W przedmiotowej sprawie sytuacja powyższa nie miała jednak miejsca, co powoduje, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy tutejszy Sąd, powołując się na treść art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że skarga jest zasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 500/12 dokonał wykładni § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 października 2005 r. w sprawie wymagań dla punktów zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji, uznając, że ustanowiony w powyższym przepisie wymóg wyposażenia punktu zbierania pojazdów w separator substancji ropopochodnych jest spełniony w każdej sytuacji, gdy powierzchnia przeznaczona do magazynowania pojazdów jest wyposażona w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych. Sąd II instancji nakazał przy tym wyjaśnienie, czy teren tego punktu posiada odpowiedni system odprowadzania ścieków przemysłowych, gdzie znajduje się separator substancji ropopochodnych i czy system pozwala kierować ścieki do separatora substancji ropopochodnych.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że z uwagi na zakres kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne sądy te co do zasady nie prowadzą postępowania dowodowego, nie oceniają dowodów zgromadzonych w kontrolowanym postępowaniu i nie orzekają merytorycznie. Innymi słowy nie rozpoznają sprawy co do jej istoty, lecz oceniają jedynie, czy organy prowadzące postępowanie administracyjne prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 230/05, dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i tylko wyjątkowo, o ile zachodzą przesłanki z art. 106 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1216/04, dostępny dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu analiza załączonych akt sprawy nie pozwala na dokonanie oceny, czy powierzchnia przeznaczona do magazynowania pojazdów jest wyposażona w system odprowadzania ścieków przemysłowych kierowanych do separatora substancji ropopochodnych. Jak wynika z pism skarżącego, składanych w toku postępowania, powierzchnia przeznaczona do magazynowania pojazdów jest wyposażona w system odprowadzania ścieków, kierowanych do bezodpływowych zbiorników, odbieranych następnie przez firmę "B". Brak jest jednak ustaleń wskazujących, czy system odprowadzania ścieków przemysłowych, pozwala kierować ścieki do separatora substancji ropopochodnych.
Tym samym niemożliwym jest określenie, czy skarżący spełnia warunki określone w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 października 2005 r. w sprawie wymagań dla punktów zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Zdaniem Sądu ustalenie powyższej okoliczności, mającej podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zawisłej sprawy, spoczywa na organach administracji publicznej. Jak bowiem wskazano powyżej, w toku postępowania sądowoadministracyjnego sąd administracyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium zobowiązane jest do uwzględnienia rozważań zawartych w niniejszym wyroku oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w szczególności do ustalenia, czy teren punktu zbierania samochodów posiada odpowiedni system odprowadzania ścieków przemysłowych, gdzie znajduje się separator substancji ropopochodnych i czy system pozwala kierować ścieki do separatora substancji ropopochodnych. Ustalenia powyższe powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie zarówno w aktach sprawy, jak i w uzasadnieniu decyzji.
O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.