Uzasadnienie
[...] Sp. z. o.op. sp. komandytowa z siedzibą w [...] wniosła skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] grudnia 2019 r. o odmowie uznania jej za stronę postępowania w postępowaniu dotyczącym podział nieruchomości położnej w [...], obręb [...], ark [...], dz. nr [...].
Pismem z [...] lutego 2020 r., doręczonym w dniu [...] lutego 2020 r., wezwano stronę skarżącą, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia w terminie 7 dni jej braków formalnych poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - odpisu KRS w oryginale lub jego kserokopii uwierzytelnionej zgodnie z obowiązującymi przepisami aktualnego na dzień wniesienia skargi lub pobranego samodzielnie wydruku komputerowego na podstawie art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. W wyznaczonym terminie 7 dni (do dnia [...] lutego 2020 r.) nie uzupełniono wskazanych braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z art. 29 p.p.s.a. wynika dodatkowo, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
W rozpoznanej sprawie mimo stosownego wezwania strona skarżąca nie nadesłała do dokumentu potwierdzającego umocowanie M. G. do samodzielnego występowania w imieniu skarżącej Spółki. Nie ulega wątpliwości, że brak dokumentu właściwie określającego umocowanie do wniesienia skargi stanowi brak formalny tej skargi, który uniemożliwia nadanie jej biegu. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, kierując się treścią art. 58 § 1 pkt 3 i orzekł o odrzuceniu skargi.
Jednocześnie zauważyć należy, iż przedmiotem skargi było postanowienie Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] grudnia 2019 r. o odmowie uznania skarżącej Spółki za stronę postępowania w postępowaniu o podział nieruchomości. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na postanowienia w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału postępowaniu (por. postanowienie z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1523/09, postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2007 r., II OSK 988/07, postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., I OSK 954/13, postanowienie NSA z dnia 18 września 2018 r., II GSK 1406/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżone postanowienie wydane w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie rozstrzyga istoty sprawy, ani nie kończy postępowania.
Nie przysługuje na nie również środek zaskarżenia w postaci zażalenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje takiej instytucji jak dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym. Nabycie statusu strony nie następuje wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby do udziału w postępowaniu, lecz musi być oparte na przepisie prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3101/14 - dostępne j.w.).
Tym samym, skoro przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do wydawania odrębnego aktu stwierdzającego, czy określony podmiot jest stroną, czy nie, to skarga wniesiona na rozstrzygnięcie (niezależnie od jego formy) w tym przedmiocie podlega odrzuceniu (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Ustalenia w tej kwestii mogą mieć miejsce dopiero w decyzji rozstrzygającej sprawę, co do jej istoty lub w inny sposób kończącej sprawę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt II OSK 2543/13: dostępne j.w).
Z tych też przyczyn skargę, niezależnie od jej stwierdzonych braków formalnych, należało odrzucić jako niedopuszczalną – art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
/-/ W. Batorowicz