Uzasadnienie
Skargą z dnia 10 listopada 2016 roku skarżąca Karolina zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia sierpnia 2016 roku utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oddalającego zarzuty skarżącej w sprawie o wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych w zakresie przebudowy budynku mieszkalnego jednocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wskazała, że decyzja organu w świetle art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest niewykonalne. Nadto postępowanie administracyjne dotyczyło stropu budynku, tymczasem część stropu posadowiona jest w prawej oficynie i jest przedmiotem odrębnego postępowania. Wykonanie decyzji wiązać się będzie z groźbą katastrofy budowlanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Stwierdzić należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r. I OZ 371/05 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 oraz postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r. II FZ 882/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.).
Wniosek strony skarżącej odnosi się do postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Budowlanego oddalającego zarzuty., a zatem – jak strona sama wskazała w uzasadnieniu skargi – dotyczy aktu ze swej istoty nienadającego się do wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 19 maja 2016 r., I OSK 1110/16, postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2016 r., II FSK 116/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Akt administracyjny, jakiego dotyczy rozpoznawany wniosek, nie określa powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a tym samym nie może stanowić podstawy do podejmowania przez organy administracji czynności zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z rozstrzygnięciem. Przede wszystkim brak w nim bowiem adresatów postanowienia.
W związku z tym wniosek złożony przez stronę skarżącą uznać należy za bezzasadny. Dlatego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ Wiesława Batorowicz