Uzasadnienie
W dniu 7 kwietnia 2016 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek W. K. (dalej jako: Inwestor) o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny z funkcją agroturystyki, zlokalizowanego w L., gm. T. P., dz. nr ewid.[...]
Decyzją z dnia 30 maja 2016 r. Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację ww. opisanej inwestycji. Rozstrzygniecie to zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia [...] 2016 r. nr [...], a sprawa został przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Postanowieniem z 17 sierpnia 2016 r. Starosta [...] wezwał pełnomocnika Inwestora do usunięcia w przedłożonym projekcie budowlanym, w terminie 7 dni, następujących nieprawidłowości: budynek projektować zgodnie z zapisami § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 23 ust. 1 (zabudowa intensywna jednorodzinna) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady G. P. z dnia [...] 2003 r.
Następnie decyzją wydaną w dniu 20 września 2016 r., nr [...] (znak: [...]), Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny z funkcją agroturystyki, zlokalizowanego w L., gm. T. P., dz. nr ewid.[...]
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż Inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r., zawnioskował jedynie o przedłużenie terminu ze względu na braki kadrowe z powodu trwającego sezonu urlopowego oraz stopnia skomplikowania sprawy. Odnosząc się do prośby inwestora o wskazanie konkretnych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, Starosta wskazał, iż zgodnie ze stanowiskiem Wojewody, inwestycję należy zaprojektować tak, aby budynki na przedmiotowej działce nr ew. [...] w L., gm. T. P. stanowiły intensywną, wolnostojącą zabudowę mieszkaniową, co po przedmiotowej przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny z funkcją agroturystyki, nie będzie miało miejsca. Starosta zaznaczył przy tym, że Inwestor dysponował decyzją Wojewody z dnia 19 lipca 2016 r., znak [...], i jej treść była mu dobrze znana.
Dalej wyjaśniono, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
Starosta zwrócił uwagę, że objęta inwestycją działka o nr ewid. [...] zlokalizowana jest na terenie objętym uchwałą Nr [...] Rady G. P. z dnia [...] 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru [...], symbol IIIL10M2.
Zapisy ww. planu dopuszczają prowadzenie działalności agroturystycznej (pensjonaty) w ramach zabudowy siedliskowej ekstensywnej oznaczonej symbolem M3 (§ 12 ust. 2). Działalność agroturystyczna wymaga opinii urzędu Gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego terenu, architektury i funkcjonalności. W przypadku terenów oznaczonych symbolem M2, jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się prowadzenie nieuciążliwej działalności gospodarczej w ramach budynków mieszkalnych oraz zezwala się na kontynuację nieuciążliwej działalności gospodarczej w budynkach wolnostojących, w których działalność ta prowadzona była przed uchwaleniem niniejszego planu (§ 13 ust. 1 pkt 6). Zapisy § 23 ust. 1, dotyczące obszaru IIIL10M2, na którym usytuowana jest działka o nr ewid.[...] wskazują, iż jest to obszar intensywnej, wolnostojącej zabudowy mieszkaniowej. W ust. 3 tego paragrafu wskazano, iż zezwala się na działalność gospodarczą pod warunkiem jej nieuciążliwości dla otoczenia.
Na planie zagospodarowania działki nr ewid.[...] (załączonym do dokumentacji projektowej jako rys. A) od frontu zlokalizowany jest wolnostojący budynek mieszkalny jednorodzinny dwukondygnacyjny. Natomiast wzdłuż granicy z sąsiednią działką o nr ewid. [...], przedmiotowa działka zabudowana jest ciągiem budynków gospodarczych. Stąd nie można uznać, aby powstały po adaptacji ewentualny budynek mieszkalny jednorodzinny z funkcją usługową agroturystyką spełniał ww. warunek planu wskazujący, iż jest to obszar intensywnej, wolnostojącej zabudowy mieszkaniowej. Planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami uchwały Nr [...] Rady G. P. z dnia [...] 2003 r., symbol IIIL10 M2.
Na zakończenie wskazano, iż zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Odwołanie od tej decyzji wniósł W. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Odwołujący podniósł, iż przed wydaniem decyzji organ I instancji nie odniósł się do wniosku inwestora z 25 sierpnia 2016 r. o wyjaśnienie, jakich nieprawidłowości dopatrzył się ten organ w przedłożonym projekcie budowlanym. Podniósł, że nie podziela stanowiska o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Planowana jest ona w części wolnostojącego budynku gospodarczego. Budynek ten ma mieć przeznaczenie mieszkalno/usługowe (piętro) i służące funkcji mieszkalnej (parter).
Wojewoda decyzją z [...] 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż działka objęta inwestycją o nr ewid. [...] zlokalizowana jest na terenie objętym Uchwałą Nr [...] Rady G. P. z dnia [...] 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Przedmiotowa działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem IIIL10M2, który zgodnie z § 23 ust. 1 planu oznacza obszar intensywnej, wolnostojącej zabudowy mieszkaniowej. Załączony do projektu budowlanego plan zagospodarowania terenu (rys. nr A) wskazuje, iż działka o nr ewid.[...] od frontu zabudowana jest wolnostojącym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym dwukondygnacyjnym.
Natomiast wzdłuż granicy z działką o nr ewid. [...] zabudowana jest ciągiem budynków gospodarczych, które częściowo stykają się z zabudową usytuowaną na tej działce. Stąd nie można uznać, aby powstały po adaptacji części budynków gospodarczych ewentualny budynek mieszkalny jednorodzinny z funkcją usługową agroturystyką spełniał ww. warunek planu wskazujący, iż jest to obszar intensywnej, wolnostojącej zabudowy mieszkaniowej. Zaznaczono także, iż ww. plan dopuszcza prowadzenie działalności agroturystycznej, w tym pensjonaty, w ramach zabudowy siedliskowej ekstensywnej na terenach oznaczonych symbolem M3 (§ 12 ust. 2). Stąd należy uznać, iż działalność agroturystyczna jest możliwa zgodnie z ustaleniami planu na wskazanym terenie M3, a nie na terenie M2, stanowiącym intensywną zabudowę jednorodzinną. Wojewoda zauważył także, iż zapisy § 13 planu, w tym ust. 1 pkt 6 wskazują na możliwość prowadzenia nieuciążliwej działalności w budynku mieszkalnym, który w badanej sprawie usytuowany jest od frontu działki oraz zezwala ewentualnie na kontynuację prowadzonej działalności gospodarczej w budynkach istniejących.
Reasumując Wojewoda stwierdził, że planowana przez inwestora zmiana sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na budynek mieszkalny z funkcją agroturystyczną na terenie działki o nr ewid.[...] jest niezgodna z ustaleniami ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według tego organu wydanie przez organ I instancji postanowienia z 17 sierpnia 2016r., zobowiązującego inwestora do zaprojektowania budynku zgodnie z wskazanymi ustaleniami miejscowego planu oznacza, iż organ uznał wskazania Wojewody w poprzedzającej decyzji z [...] 2016r. za zasadne i podzielił jego stanowisko. Zaznaczył on, iż przepis ustawy Prawa budowlanego w art. 35 ust. 3 jest jednoznaczny i wskazuje wprost, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda podkreślił, iż pełnomocnik inwestora w piśmie z 25 sierpnia 2016r. wniósł o przedłużenie terminu, ale jednocześnie podniósł, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł pełnomocnik W. K., zarzucając naruszenie:
- 1. art. 7 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (dalej K.p.a.), poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, co skutkowało:
- - uznaniem, iż w obszarze IIIL10 M2 - obszarze intensywnej, wolnostojącej zabudowy mieszkaniowej, nie jest możliwa adaptacja istniejących budynków oraz prowadzenie działalności gospodarczej, mimo jej nieuciążliwości dla otoczenia,
- - pominięcie faktu, iż budynek mający podlegać adaptacji powstał przed 2003 r., a więc zanim uchwalono plan miejscowy i w miejscu tym prowadzono już działalność agroturystyczną, także przed 2003 r. Tym samym działalność agroturystyczna jest jedynie kontynuacją nieuciążliwej działalności gospodarczej w budynkach wolnostojących (zgodnej z § 13 pkt 6 miejscowego planu);
- - wadliwym uznaniem, iż działka o nr ewidencyjnym [...] wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...] zabudowana jest ciągiem budynków gospodarczych, stykającym się dodatkowo z budynkiem na działce sąsiedniej, przez co nie można uznać, iż budynek powstały po przebudowie będzie nosił miano wolnostojącego, podczas gdy budynek gospodarczy podlegający przebudowie jest jednym, mającym cztery ściany budynkiem, odrębnym od budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej;
- 2. art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, poprzez zaniechanie jakiekolwiek odpowiedzi na złożony dwukrotnie wniosek inwestora o przedłużenie terminu do usunięcia nieprawidłowości projektu oraz udzielenia wyjaśnień i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu przed rozpoznaniem wniosku strony o przedłużenie terminu oraz udzielnie wyjaśnień, co skutkowało utrzymaniem w mocy następnie zaskarżonej decyzji, a także brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego;
- 3. art. 9 K.p.a., poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, naruszające słuszny interes społeczny, poprzez nie udzielnie żadnych wyjaśnień na wniosek strony zawarty w pismach z 25 sierpnia oraz z 6 września 2016r., co uniemożliwiło stronie usunięcie nieprawidłowości projektu;
- 4. art. 107 ust. 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego;
- 4. art. 3 ust. 2 a ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że budynek mieszkalny jednorodzinny (położony L. dz. [...]), po przebudowie zgodnie z przedłożonym projektem, nie będzie spełniał warunków określonych w definicji zawartej ww. przepisie ustawy, tj. budynku wolnostojącego albo budynku w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, oraz że powierzchnia przeznaczona pod funkcję usługową będzie przekraczać 30% powierzchni całkowitej budynku, a tym samym powierzchnia mieszkalna będzie wynosić mniej niż 70%,
- 5. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że skarżący bezpodstawnie zlekceważył postanowienie Starosty z dnia 17 sierpnia 2016r. do usunięcia nieprawidłowości, w sytuacji gdy organ nie rozpoznał nigdy wniosku o przedłużenie terminu złożonego przez odwołującego.
Na potwierdzenie stanowiska o prowadzeniu przez inwestora działalności agroturystycznej na działce nr [...] przed 2003 rokiem do skargi załączono wykaz takich gospodarstw na terenie zachodniej Wielkopolski – opracowanie Wojewódzkiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Poznaniu Sielinko 2002 r. Załączono również dwa zdjęcia budynków.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zaznaczono przy tym, iż na etapie postępowania strona nie podnosiła, iż na przedmiotowej działce prowadziła działalność agroturystyczną od ok. 20 lat.
Obecny na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Inwestor przed 2003 r. prowadził działalność agroturystyczną na terenie swojej działki, na dowód czego przedłożył do akt oświadczenie starszego doradcy Wojewódzkiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w P.. Skarżący W. K. oświadczył, że działalność agroturystyczną prowadził z wykorzystaniem budynku mieszkalnego jak i budynku gospodarczego. Wyjaśnił również, że na załączonych do skargi zdjęciach zabudowania jego działki są po lewej stronie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej P.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny z funkcją agroturystyki, zlokalizowanego w L., gm. T. P., dz. nr ewid.[...]
Zgodnie z treścią art.
- 35. ust 1. ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Z kolei jak stanowi ust. 3 powołanego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zdaniem organów architektoniczno-budowlanych obu instancji inwestycja planowana w oparciu projekt budowlany przedłożony przez Inwestora jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego dla tego obszaru zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady G. P. z dnia [...] 2003 r. (dalej w skrócie: "plan miejscowy"), a Inwestor mimo wydania postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie usunął nieprawidłowości projektu dotyczących jego niezgodności z ww. planem miejscowym.
Działka na której znajduje się budynek objęty przedłożonym projektem budowlanym położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem M2 (obszar III L 10 M2). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 na tym terenie dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa o charakterze intensywnym i jednorodzinnym. W § 13 ust. 1 pkt 6 plan miejscowy przewiduje, iż na tym terenie jako przeznaczenie uzupełniające - dopuszcza się prowadzenie nieuciążliwej działalności gospodarczej w ramach budynków mieszkalnych, oraz zezwala się na kontynuację nieuciążliwej działalności gospodarczej w budynkach wolnostojących, w których działalność ta prowadzona była przed uchwaleniem niniejszego planu. W § 23 planu miejscowego znajdują się szczegółowe postanowienia dotyczące obszaru o symbolu III L 10 M2. Stosownie do tych ustaleń, jest to obszar intensywnej, wolnostojącej zabudowy mieszkaniowej (ust. 1), na którym to obszarze zezwala się na działalność gospodarcza pod warunkiem jej nieuciążliwości dla otoczenia (ust. 2).
Zdaniem organów planowania inwestycja nie spełnia warunków określonych w § 23 ust. 1 planu miejscowego, bowiem przedmiotowy budynek, nie jest budynkiem wolnostojącym, a ponadto - zgodnie z planem działalność agroturystyczna dozwolona jest tylko na terenach o symboli M3, a nie na terenie M2.
W tym miejscu zauważyć należy, iż na etapie skargi do Sądu ujawniała się okoliczność nieznana wcześniej organom orzekającym w sprawie, co przyznał Wojewoda w odpowiedzi na skargę, iż na terenie działki [...], Inwestor jeszcze przed wejściem w życia przepisów powoływanego planu miejscowego prowadził działalność agroturystyczną. Okoliczność tą skarżący uprawdopodobnił załączoną do skargi kserokopią publikacji Wielkopolskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Poznaniu wydaną w 2002 r. w której widnieje informacja o prowadzeniu przez W. K. gospodarstwa agroturystycznego w L. przy ul. [...].
Zauważyć należy, iż działalność agroturystyczna jest rodzajem działalności gospodarczej ściśle zwianej z działalnością rolniczą i polega na wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów (art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej). Działalność ta nie podlega co prawda regulacji zawartej w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalność gospodarczej (Dz.U.2016.1829), niewątpliwie jednak posiada charakterystyczne cechy działalności gospodarczej – to działalność zarobkowa, usługowa, prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły - zdefiniowane w art. 2 tej ustawy.
Zdaniem Sądu wobec braku definicji pojęcia "działalności gospodarczej", zawartej w powoływanym planie miejscowym, przy interpretacji przepisów tego planu posiłkować się należy definicją zawartą w powołanej ustawie o swobodzie działalności gospodarczej i w konsekwencji działalność agroturystyczną należy uznać za rodzaj działalności gospodarczej.
Jak wskazano wyżej, działalność agroturystyczna polega na wynajmowaniu przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów. Związana jest zatem ściśle z gospodarstwem rolnym i miejsce wykonywania tej działalności obejmuje obszar całego gospodarstwa. Niewątpliwie świadczenie usług agroturystycznych może być wykonywane z wykorzystaniem obiektów znajdujących się na terenie gospodarstwa (budynki gospodarcze, ujeżdżalnie, wiaty itp.) Specyfiką działalności agroturystycznej, w porównaniu do turystyki hotelowej, jest wzajemne przenikanie się różnych elementów w kontaktach gospodarze – goście, co utrudnia często wyznaczenie wyraźnej granicy między obszarem przeznaczonym wyłącznie pod funkcje mieszkalne i gospodarcze (rolne), a obszarem związanym z obsługą turystów (gości). Dlatego też niektóre obiekty mogą pełnić funkcje nie tylko gospodarczą (rolną), ale też związaną z działalnością agroturystyczną.
Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, iż z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika jednoznacznie, czy budynek gospodarczy, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie, był przed wejściem w życie ww. planu miejscowego wykorzystywany w jakikolwiek sposób na cele związane z działalnością agroturystyczną (obsługą turystów). Ustalenie tej okoliczności jest istotne z uwagi na konieczność rozważenia, czy w sprawie zastosowanie znajdzie zapis § 13 ust.1 pkt 6 planu miejscowego, który dopuszcza m.in. kontynuację nieuciążliwej działalności gospodarczej w budynkach wolnostojących, w których ta działalność była prowadzona przed uchwaleniem niniejszego planu.
Dla ustalenia, czy przedłożony przez Inwestora projekt budowlany spełnia wymogi zapisu § 13 ust 1 pkt 6 planu miejscowego konieczne jest ustalenie, czy przedmiotowy budynek gospodarczy jest budynkiem wolnostojącym. W ocenie Sądu, rozważania organów w tym zakresie są niewystarczające, tym bardziej, że strona skarżąca w odwołaniu i skardze konsekwentnie podnosi, iż obiekt ten jest obiektem wolnostojącym i jest konstrukcyjnie niezwiązany z obiektami budowlanymi posadowionym na sąsiedniej działce (nr [...]). Ponadto strona podnosi, iż na jej nieruchomości, wzdłuż działki [...], zlokalizowany jest jeden budynek gospodarczy, a nie ciąg takich budynków, jak twierdzą organy.
Zarówno przepisy ustawy Prawo budowlane, jak też przepisy powoływanego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zawierają definicji pojęcia "budynek wolnostojący". W orzecznictwie sądów administracyjnych, na gruncie wykładni językowej, przez pojęcie "wolnostojący" rozumie się samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi tu o taki budynek, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami. Pojęcie "wolnostojący" odnosić zatem należy do cech fizycznych budynku i jego otoczenia, weryfikowalnych za pomocą zmysłów, a nie sytuacji prawnej gruntu na jakim dany obiekt został zlokalizowany (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2010 r. o sygn. akt II SA/Po 637/10 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2014 r. o sygn. II SA/Gl 1420/13 –dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, czy budynek objęty planowaną inwestycją spełnia powyższe wymogi pozwalające uznać go za budynek wolnostojący. Po pierwsze, z załączonych do projektu budowlanego map zawierającej plan zagospodarowania terenu (k. 21-21a projektu budowlanego) nie wynika jednoznacznie, czy zabudowa zlokalizowana na działce [...] wzdłuż granicy z działką [...] stanowi jeden budynek gospodarczy, który jest samodzielny konstrukcyjnie, czy może jest to zespół takich przylegających do siebie budynków.
Ponadto materiał ten nie pozwala na jednoznaczną odpowiedź, czy pomiędzy przedmiotowym budynkiem, a zabudową zlokalizowana na działce [...] istnieje fizyczne oddzielenie, jak twierdzi strona skarżąca. Ponadto, w świetle wspomnianego zapisu § 13 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego ustalenia wymaga, które budynki istniały przed uchwaleniem planu miejscowego i które powstały jako pierwsze.
Dopiero jednoznaczne wyjaśnienie tych okoliczności, jak też wyjaśnienie sposobu użytkowania planowanego do przebudowy budynku, pozwoli dokonać organom architektoniczno-budowlanym oceny, czy przedłożony projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami § 13 ust. 1 pkt 6 in fine planu miejscowego.
W ocenie Sądu ograniczenie dotyczące działalności agroturystycznej zawarte w § 12 ust. 2 planu miejscowego dotyczy nowozakładanej działalności tego rodzaju, gdyż nie może być odczytywane w oderwaniu od zapisu powoływanego § 13 ust. 1pkt 6.
Reasumując Sąd stwierdził, iż nowo ujawniona okoliczność dotycząca prowadzenia przez Inwestora przed 2003 r. działalności agroturystycznej, w związku z treścią § 13 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego, stanowi przesłankę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Mając na względzie wyżej wyrażoną ocenę prawną ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda zobligowany jest w oparciu o art. 136 K.p.a. uzupełnić materiał dowodowy i rozważyć, czy przedmiotowy projekt budowlany będzie zgodny z zapisami planu oraz, czy przedmiotowy budynek gospodarczy w okresie przed przyjęciem uchwały Nr [...] Rady G. P. z dnia [...] 2003 r. w sprawie uchwalenia planu miejscowego był wykorzystywany dla celów prowadzonej w gospodarstwie Inwestora działalność agroturystycznej, oraz czy budynek ten jest rzeczywiście budynkiem wolnostojącym, jak podnosi Inwestor.
Na marginesie Sąd sygnalizuje, iż od dnia 1 stycznia 2017 r. pozwolenia na budowę nie wymaga już wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, innych niż budynki, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem ich przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a także z wyłączeniem budynków, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej – art. 29 ust. 2 pkt 1aa Prawa budowlanego.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. w z. zw. § 14 ust. 1pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).