Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r., II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną J. H. i L. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2021 r., II SA/Po [...]. Powodem odrzucenia wskazanego środka zaskarżenia było niedopełnienie warunku przymusu adwokacko-radcowskiego na etapie kasacyjnym (k. 139-142 akt sądowych).
Doręczając powyższe postanowienie Sąd pouczył skarżących, że przysługuje im zażalenie, jednak zastrzegł, że w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być ono sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") (k. 145-146 akt sądowych).
Pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. J. H. i L. H. wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia [...] stycznia 2022 r., II SA/Po [...]. Jak wynika z okoliczności, odręcznie napisane zażalenie sporządzili osobiście, bez udziału profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. przymus adwokacko-radcowski).
Niedopełnienie opisanego wyżej warunku jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie zażalenia.
Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie J. H. i L. H., pomimo prawidłowego pouczenia o wprowadzonym przez ustawodawcę przymusie adwokacko-radcowskim we wniesieniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, sporządzili (i podpisali) zażalenie osobiście, nie posiadając przy tym uprawnień, o których mowa w art. 194 § 4 oraz art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a.
W tym miejscu wyjaśnić więc należy, że "przymus adwokacko-radcowski" ma na celu zapewnienie środkom odwoławczym (których dotyczy) odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od podmiotów uprawnionych oczekuje się znajomości przepisów oraz należytej staranności w sprostaniu ścisłym wymogom formalnym i merytorycznym tych środków odwoławczych. Dodać można, że w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka "przymusu adwokacko-radcowskiego" nie traktuje się jako ograniczenia prawa do sądu naruszającego art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, tym bardziej, że występuje on także jako standard w innych państwach europejskich (zob. M. Grego-Hoffman, Pełnomocnik jako gwarant prawa do sądu w postępowaniu przed NSA [w:] Rola pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2012, LEX/el., rozdział II, pkt 3).
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ J. Szuma