Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. działając na podstawie art.7 ust.1 w zw. z art.5 ustawy z dnia 21.06.2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 966 ze zm.), odmówił Panu S. M przyznania dodatku mieszkaniowego na podstawie wniosku złożonego 29 stycznia 2015 r.
W uzasadnieniu decyzji Organ wyjaśnił między innymi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez wnioskodawcę nie przekracza powierzchni normatywnej o więcej niż 30% albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. W niniejszej sprawie ustalono, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez Wnioskodawcę lokalu wynosząca 47,20 m2 przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30%. Ponadto udział pow. pokoi i kuchni w pow. użytkowej zajmowanego mieszkania przekracza 60%.
Dalej podano, że wnioskodawca dołączył do akt orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane na okres do 30 czerwca 2005 r., a także zaświadczenie lekarskie potwierdzające wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pomieszczeniu. Dokumenty te nie pozwalają na uznanie uprawnień Wnioskodawcy określonych w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyż Pan S. M. nie jest osobą niepełnosprawną poruszająca się na wózku lub osobą niepełnosprawną, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.
Od decyzji tej odwołał się Pan S. M. czując się pokrzywdzony wydaną decyzją i podając, że jest od wielu lat. osobą niepełnosprawną (choroby ortopedyczne, neurologiczne, bezdech senny). Dołączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przed datą [...] 11.2004 r. oraz zaświadczenie lekarskie stwierdzające wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa utrzymało w mocy zaskarżona decyzje.
W uzasadnieniu podano, że tryb i zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21.06.2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz.966 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001 r. (Dz. U. Nr 156, poz.1817 ze zm.) w sprawie dodatków mieszkaniowych. Decyzje w sprawach dodatków mieszkaniowych nie mają charakteru uznaniowego. Organy administracyjne zobowiązane są do przestrzegania ścisłych reguł w sprawach dodatków mieszkaniowych wynikających z cyt. przepisów.
Dodatki mieszkaniowe przyznawane są osobom spełniającym łącznie wymogi przewidziane w przepisach o dodatkach mieszkaniowych tj. posiadają tytuł prawny do lokalu i ponoszą wydatki związane z korzystaniem z niego oraz spełniają kryterium dochodowe, a zajmowane mieszkanie kryterium metrażowe.
Z akt sprawy wynika, że Pan S. M. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje mieszkanie o powierzchni użytkowej 47,20 m. Powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 38,00 m, wobec czego przekracza 60%.powierzchni użytkowej (całkowitej) lokalu, gdyż wynosi 80,50%.
Powierzchnia normatywna w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego wynosząca 35,00 m2 dla 1 osoby (nie może przekraczać 30 % - art.5 ust.1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Regulacja zawarta w artykule 5 ust.5 daje możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez 1 osobę przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30 %- 45,50 m i nie więcej niż 50 - 52,50 m 2 pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 %. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na powierzchnię normatywną.
Zgodnie z art.5 ust.3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywną powierzchnię większa się o 15 m2 jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz.721 ze zm.).
Obowiązek legitymowania się wskazanym orzeczeniem został wprowadzony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 08 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 240, poz. 2406), która weszła w życie 23 listopada 2004 r. Jednak zgodnie z art. 2 powołanej ustawy do osób, które legitymują się orzeczeniem zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, wydanym przed dniem wejścia w życie art.1 pkt 4 niniejszej ustawy konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju może być udokumentowana w szczególności zaświadczeniem lekarskim lub opinią biegłego. Pan S. M. legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (stopień lekki), wydanym przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu [...] czerwca 2003 r. nr sprawy [...]. Zespół ten w punkcie 3 postanowił, iż orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter okresowy i orzeczenie wydaje się na okres do 30.06.2005 r. W tej sytuacji skoro orzeczenie straciło aktualność nie można uwzględnić zaświadczenia lekarskiego dot. wymogu zamieszkiwania Wnioskodawcy w oddzielnym pokoju.
Pan S. M. chcąc skorzystać z uprawnień wynikających z art. 5 ust.3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (tj. powiększenia powierzchni normatywnej o 15 m). winien wystąpić do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności - ul. S. w celu uzyskania aktualnego orzeczenia z zaznaczeniem wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Przedstawione przez Pana S. M. także pozostałe dokumenty nie uzasadniają możliwości ich uwzględnienia.
Powyższą decyzje zaskarżył do sądu osobiście S. M. Z treści skargi wynika, że domaga się uchylenia niekorzystnej dla niego decyzji i przyznania dodatku mieszkaniowego. Dla uzasadnienia swojego stanowiska opisał występujące choroby i przedłożył zaświadczenia lekarskie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja dotychczasową argumentacje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z powyższym wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji może nastąpić tylko w razie stwierdzenia, że przy jego wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeks postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w omówionym zakresie, tj. wynikającym z przepisów powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.
Istotą stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. z dnia [...] lutego 2015 r. było to, że organy obu instancji uznały, iż skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do dodatku mieszkaniowego. W szczególności organy prawidłowo przyjęły iż nie było podstaw do zastosowania art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 966 z późn. zm.) i zwiększenia normatywnej powierzchni o 15 m2, ze względu na niepełnosprawność skarżącego.
Niesporne jest, że skarżący samodzielnie zajmuje lokal mieszkalny typu spółdzielczego o powierzchni 47,20 m2 (w tym łącznej powierzchni pokoi i kuchni 38 m2),.
Odmowa przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego uzasadniona została przez organy orzekające w sprawie niniejszej niespełnieniem warunków określonych w ustawie powołanej wyżej, tj. przekroczeniem normatywnej powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez skarżącego Ocena ta, w stanie faktycznym sprawy ustalonym zgodnie z regułami k.p.a., a więc art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., jest prawidłowa i nie narusza prawa.
Otóż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 - dla 1 osoby.
Stosownie zaś do przepisu art. 5 ust. 5 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Wielkości te, w odniesieniu do lokalu mieszkalnego skarżącej nie zostały zachowane, co nie jest kwestionowane.
Organy prawidłowo ustaliły i wskazały, że, brak było podstaw do zastosowania wobec skarżącego również art. 5 ust. 3 ustawy i powiększenia powierzchni normatywnej o 15 m2. Przepis ten stanowi, iż normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.).
Zatem organ prowadzący postępowanie o przyznanie dodatku mieszkaniowego okoliczność faktyczną, w postaci wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, może ustalić jedynie na podstawie orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Do kompetencji tego zespołu należą okoliczności odnoszące się do niepełnosprawności (stan zdrowia i jego wpływ na możliwość samodzielnego funkcjonowania osoby), natomiast poza zakresem jego kompetencji pozostaje to, jaki lokal mieszkalny osoba zajmuje i czy jest to zamieszkiwanie samodzielne czy też z innymi osobami. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 sierpnia 2012 r., I OSK 881/12, nie można twierdzić, że dysponowanie przez osobę niepełnosprawną orzeczeniem o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju skutkuje automatycznie powiększeniem normatywnej powierzchni. Przepis materialny stosuje organ administracyjny rozpatrujący wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a nie powiatowy zespół, który ma tylko kompetencję do wydania orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności.
Przypomnieć również należy, podzielając tym samym poglądy NSA wyrażone przy dokonywanej wykładni art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a które podziela Sąd orzekający w sprawie niniejszej, że sformułowanie "oddzielny pokój" ma sens tylko wówczas, gdy zachodzi konieczność dzielenia lokalu mieszkalnego z innymi osobami. Pokój oddzielny to pomieszczenie, którego osoba nie musi dzielić z innymi osobami. Zatem w razie braku innych osób zamieszkujących lokal mieszkalny nie można dokonać rozróżnienia na pokoje oddzielne i nieoddzielne (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r., I OSK 565/06).
Skoro skarżący, co nie jest kwestionowane, w przedmiotowym lokalu zamieszkuje sam, to również i z tego powodu prawidłowo nie zastosowano art. 5 ust. 3 ustawy cyt. wyżej. Brak było podstaw do powiększenia normatywnej powierzchni i również realizacji uprawnienia do zamieszkania w oddzielnym pokoju.
Reasumując decyzje administracyjne w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy, które w sposób należyty organy uzasadniły.
W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do usunięcia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego.
Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.