Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...] 2016 r., Nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 tj., dalej "k.p.a.") oraz art. 126 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2015 r. nr 1774 tj., dalej "u.g.n."), udzielił E. S.A. z siedzibą w P. Oddział w K. (dalej jako Spółka) zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, stanowiącej współwłasność T. K., Z. K. i A. J., oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie P., gm. P., w celu wyznaczenia drzew, które zagrażają napowietrznym liniom elektroenergetycznym, a także ich wycinki (pkt 1). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2). Organ wyznaczył okres zajęcia nieruchomości na nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości (pkt 3) oraz zobowiązał Spółkę do uzyskania przed zajęciem nieruchomości, decyzji zezwalającej na wykonanie wycinki drzew w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 2100 ze zm.) – pkt 4, przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego (pkt 5), do wypłaty odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz za szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości, w wysokości uzgodnionej z właścicielami (pkt 5).
W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, iż decyzję wydano w związku z wnioskiem Spółki z dnia 7 czerwca 2016 r. o wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 126 u.g.n., zezwalającej na czasowe zajęcie wyżej opisanej nieruchomości w celu wycinki drzew pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi. Jednocześnie inwestor zawnioskował o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Inwestor wskazał, że wycinka drzew na przedmiotowej nieruchomości ma na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia osób z najbliższego otoczenia. Niedotrzymanie odległości drzew od przewodów linii napowietrznej może spowodować zerwanie przewodów, skręcenie i złamanie słupów. Powstała awaria według inwestora może wywołać pożar, zagrażający osobom postronnym. Na podstawie wniosku inwestora organ przyjął, że na działce nr [...] znajduje się napowietrzna linia elektroenergetyczna WN 110kV relacji P. - W. oraz linia elektroenergetyczna SN 15kV W. - S..
Linia relacji P. - W. stanowi wyprowadzenie mocy z Elektrowni P., zasila pośrednio poprzez GPZ W. mieszkańców W. i dalej G. oraz dostarcza energię do P.. Natomiast linia elektroenergetyczna relacji W. - S. odgałęzienie do stacji [...] zasila bezpośrednio oczyszczalnię ścieków "L. " i wysypisko śmieci. Cały ciąg zasila 80 stacji SN/nN, do której jest podłączonych 3089 obiektów. Obszar zajęty podczas wykonywania prac będzie obejmował 4705m2 zgodnie z mapą, stanowiącą załącznik graficzny do wniosku.
Dalej wyjaśniono, iż wnioskodawca dołączył do wniosku korespondencję z współwłaścicielami działki nr [...], z których wynika, że Spółka wystąpiła o wyrażenie zgody na przeprowadzenie wycinki drzew, proponując odszkodowanie za przeprowadzenie tych prac. Współwłaściciele nie wyrazili na to zgody. W trakcie oględzin działki nr [...] ustalono, że zgoda na wycinkę drzew pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi może zostać wydana, ale tylko w stosunku do tych drzew, które bezpośrednio zagrażają linii.
Przytaczając przepis art. 126 ust. 1 u.g.n. oraz przesłanki jego zastosowania Starosta nastepnie wyjaśnił, że usprawiedliwieniem dla zajęcia nieruchomości jest potrzeba zapobieżenia jedynie znacznej szkodzie, a potrzeba ta musi być nagła. W ocenie organu dokonanie czynności związanych z wycinką drzew jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa osób znajdujących się w pobliżu linii, w celu zapobieżenia powstania awarii przewodów i pożaru, grożących porażeniem prądem elektrycznym. Brak natychmiastowej reakcji może spowodować niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia osób znajdujących się w pobliżu linii oraz naraziłoby na znaczne szkody związane z uszkodzeniem urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości. Organ zaznaczył, że zgoda na czasowe zajęcie nieruchomości wydana jest w celu wyznaczenia drzew, które bezpośrednio zagrażają napowietrznym liniom elektroenergetycznym, a następnie na ich wycinkę.
Decyzja nie dotyczy zgody na czasowe zajęcie działki nr [...] w celu wycinki wszystkich drzew w pasie technologicznym linii, o którą Spółka wnioskowała. Zdaniem Starosty w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka wydania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości i nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności.
Odwołanie od decyzji wnieśli właściciele działki nr [...] - T. K., Z. K. i A. J., zarzucając naruszenie art.7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenie art.126 u.g.n. przez wydanie decyzji przekraczającej uprawnienia wynikające z tego przepisu. Skarżący podnieśli, iż możliwość wydania decyzji administracyjnej zezwalającej na wstęp na cudzą nieruchomość w wypadkach siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia znacznej szkody obejmuje tylko przypadki awaryjne, gdy drzewo zwaliło się na słup lub druty, gdy iskrzy lub pali się, gdy ktoś jest lub może być w tym momencie ranny. Przepis ten nie daje takiego uprawnienia w sytuacji, gdy istnieje tylko możliwe potencjalne zagrożenie, a właściciel urządzeń przesyłowych zamierza dokonać wycinki w ramach konserwacji i dostosować odległości korony drzew do stanu określonego Polską Normą, które nie stanowią przepisu prawa powszechnie obowiązującego.
Normy te obowiązują tylko wtedy, gdy strony tak się umówią. W niniejszej sprawie organ nie ustalił, czy i które drzewa faktycznie zagrażają bezpieczeństwu. Nie ustalono na podstawie dokumentacji projektowo-wykonawczej istotnych parametrów istniejących na gruncie linii energetycznych średniego i wysokiego napięcia, w tym wysokości zawieszenia linii, rozpiętości linii, dopuszczalnego zwisu, stanu uziemienia, średnicy i dopuszczalnej temperatury drutów, typu zastosowanych materiałów, tj. gołych drutów czy w osłonie, te ostatnie nie powinny iskrzyć, obliczenia zalecanych odległości korony drzew od drutów dla każdej linii według norm. Organ nie dokonał oględzin w terenie i pomiarów rzeczywistych odległości korony drzew od drutów, na podstawie których to pomiarów winien policzyć, wymierzyć wysokość i obwód pnia, oraz oznaczyć położenie w terenie i na mapie drzew przeznaczonych do przycięcia. Oględziny dokonane dnia 30 czerwca 2016 r. nie zostały przeprowadzone rzetelnie, nie dokonano wtedy żadnych istotnych dla sprawy ustaleń.
W przypadku braku możliwości i wiedzy specjalistycznej organ zobowiązany jest powołać rzeczoznawcę do wykonania stosownych pomiarów i oznaczeń. Organ nie podał równeiż na czym konkretnie znaczna szkoda miałaby polegać. Las rośnie długo, przedsiębiorstwo przesyłowe miało dość czasu, aby zawrzeć umowę przesyłu, w której zostałyby określone prawa i obowiązki stron na czas istnienia linii energetycznych. Nadto Polska Norma energetyczna, na którą powołuje się wnioskodawca, przewiduje, że w szczególnych warunkach terenowych, linie należy projektować stosownie do wielkości istniejących zagrożeń. Tak więc biorąc pod uwagę, że lasy są pod ochroną, należałoby rozważyć przesunięcie linii poza obszar zalesiony, a bezwzględnie wymienić gołe druty na kable z osłoną.
Skarżący podnieśli, iż Spółka E. przed złożeniem wniosku do organu o wydanie zgody na wycinkę drzew, zwracała się do właścicieli gruntu w tej sprawie, ale nie było jego faktycznym zamiarem uregulowanie prawa do dysponowania gruntem do celów przesyłowych w drodze umowy służebności. Propozycje jakie przedstawiono właścicielom to działania pozorowane. Zaproponowano warunki nie do przyjęcia: nieograniczony w czasie dostęp do nieruchomości, zakaz nasadzeń, zgoda bezterminowa na modernizację, przebudowę i rozbudowę linii, za to żadnej odpowiedzialności i bez ponoszenia kosztów wyłączenia z produkcji leśnej, podatku od nieruchomości za prowadzoną na cudzym terenie działalność gospodarczą, bez rekultywacji terenu. Właściciel gruntu nie miałby żadnych praw decyzyjnych i użytkowych do zajętego gruntu, za to ponosiłby wszystkie koszty związane z istnieniem linii. Na zawezwanie przez właścicieli lasu do próby ugodowej, która miała odbyć się przed słupeckim Sądem Rejonowym w maju tego roku, nie był obecny żaden Spółki, nie zostało też złożone przez nią żadne pismo w tej sprawie. Tym samym wszczęte postępowanie stanowi próbę ominięcia właściwej drogi ustanowienia prawa do dysponowania cudzym terenem.
Zdaniem skarżących w decyzji tkwi wewnętrzna sprzeczność. Jeśli zajęcie nieruchomości ma odbywać się aż 6 miesięcy, to jest to wystarczający czas, aby przeprowadzić normalny tok postępowania administracyjnego. A gdy nadaje się decyzji klauzulę natychmiastowej wykonalności, to niebezpieczeństwo winno być usunięte niezwłocznie, np. w 7 dni. Skarżący podnieśli również, że protokół z awarii z dnia 03 czerwca 2016 r. stwierdza, że awaria zaistniała tego dnia została usunięta, a wskazana przez niego przyczyna - zbyt wysokie drzewo, zostało przycięte. Decyzja zatem może dotyczyć legalizacji wydarzenia przeszłego, które już się dokonało.
Decyzją z dnia [...] 203 r., Nr [...], Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 126 ust. 1 u.g.n. (1) uchylił zaskarżoną decyzję w pkt. I i udzielił inwestorowi E. S.A. zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w obrębie P., gm. P., w celu wyznaczenia oraz wycinki drzew bezpośrednio zagrażających napowietrznym liniom elektroenergetycznym WN 110 kV P. - W. oraz SN 15 kV W. – S., określając zarazem obszar zajęcia:
- a. dla linii elektroenergetycznej WN 110 kV P. - W. 2395 m2, w pasie technologicznym o szerokości 16,87 m;
- b. dla linii elektroenergetycznej SN 15 kV W. — S. 2310 m2, w pasie technologicznym o szerokości 11 m. (2) uchylił zaskarżoną decyzję w pkt. 3 i wyznaczył okres zajęcia nieruchomości na okres 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości;
(3) uchylił zaskarżoną decyzję w pkt. 5 i 6; (4) w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wyjaśnił, iż w literaturze i judykaturze dominuje pogląd, że siła wyższa oznacza zdarzenie zewnętrzne w stosunku do powołującego się na nią podmiotu, którego to zdarzenia nie dało się przewidzieć ani mu zapobiec, nawet przy dołożeniu najwyższego stopnia staranności. Zdarzenie to samo w sobie musi być nadzwyczajne i w konsekwencji nieuchronne oraz - w danym układzie stosunków - niemożliwe do przewidzenia. Stan określany w ten sposób powinien istnieć obiektywnie, a więc musi być widoczny i sprawdzalny dla nieuprzedzonego obserwatora.
Natomiast w kwestii przesłanki dotyczącej nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody organ wskazał, że dotyczy ona zarówno szkody na osobie, jak i na mieniu, a ponadto obejmuje straty i utracone korzyści, o których mowa w art. 361 § 2 ustawy Kodeks cywilny. Ponadto musi być to szkoda znaczna. W przepadku decyzji, o których mowa w art. 126 ust. 1 u.g.n.. ustawodawca zakłada zaistnienie takich stanów, które nakazują natychmiastowe działanie w celu niedopuszczenia do powstania szkody. Podstawą wydania przedmiotowych decyzji i muszą być informacje, które wskazują na potrzebę wyjątkowo szybkiego działania (por. wyrok NSA z 5 lutego 2009 r.. sygn. akt 1 OSK 301/08. LEX nr 515988).
Dalej wyjaśniono, że w przypadkach o których mowa w art. 126 ust. 1 u.g.n. brak jest obowiązku uprzedniego prowadzenia rokowań z właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że stwierdzenie zaistnienia nagłej potrzeby zapobieżenia znacznej szkodzie wymaga oceny w okolicznościach konkretnego przypadku. Podstawa do wydania decyzji zaistnieje, jeżeli znaczna szkoda może powstać w każdej chwili, choć nie można stwierdzić z całą pewnością, kiedy to nastąpi. Ponadto stwierdzenie nagłej potrzeby musi się wiązać z jakimś wydarzeniem, które skutkuje wiedzą o potrzebie zapobieżenia znacznej szkodzie u podmiotu występującego o wydanie decyzji. Wydarzeniem tym może być awaria lub wypadek. Ryzyko znacznej szkody może również powstać samoczynnie i nie jest konieczna awaria lub wypadek.
W związku z tym określony stan uzasadniający wejście na nieruchomość może już jakiś czas istnieć, natomiast nagłość potrzeby wynika z aktualnego pozyskania wiedzy o tym stanie. Ze znajdującego się w aktach sprawy dobowego raportu awarii linii wysokiego napięcia pozyskanego przez Wojewodę wynika, że 3 czerwca 2016 r. o godzinie 5:35 doszło do zwarcia na linii WN 110 kV relacji P. - W.. Natomiast ze zgłoszenia z 3 czerwca 2016 r. wynika, że doszło do przeskoku iskry i porażenia rosnącego tam drzewa, które w konsekwencji musiało zostać przycięte. Nie sposób zatem przyjąć, że prace polegające na usunięciu drzew zagrażających bezpieczeństwu linii elektroenergetycznej można było wykonać bez większego ryzyka w przyszłości. Wniosek Spółki został złożony w reakcji na powyższy incydent.
Zdaniem Wojewody oględziny dokonane przez organ I instancji nie zostały przeprowadzone rzetelnie, albowiem z protokołu oględzin nie wynika, jaki jest stan nieruchomości. Jednakże w myśl art. 80 k.p a. organ ocenia, czy dana okoliczność jest udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ze znajdujących się w aktach sprawy decyzji Starosty [...] z [...] 2002 r. znak [...] oraz planu zalesienia z 21 października 2002 r. wynika, że nieruchomość objęta niniejszym postępowaniem została przeznaczona do zalesienia. Ponadto z przywołanych wcześniej dowodów wynika, że na linii WN 110 kV relacji P. - W. doszło już do awarii skutkującej porażeniem drzewa. Wojewoda doszedł do przekonania, że ponowne wystąpienie tego typu awarii może spowodować znaczną szkodę w postaci pożaru lasu, którego konsekwencją będą straty materialne. Nie jest również wykluczone zagrożenie zdrowia lub życia osób znajdujących się w pobliżu linii.
Ponadto organ odwoławczy uznał, że przesłanka nagiej potrzeby zapobieżenia znacznej szkodzie istnieje również w przypadku linii SN 15 kV relacji W.-S., albowiem z dokumentacji fotograficznej dotyczącej tej linii, dostarczonej przez wnioskodawcę na etapie postępowania odwoławczego wynika, że drzewa znajdujące się w jej pobliżu wrastają w te linię w takim stopniu, że w każdej chwili może dojść do awarii analogicznej, jak opisana wyżej, a w konsekwencji do wystąpienia pożaru lasu. Z uwagi na powyższe, stosownie do art. 10 § 2 k.p.a. odstąpiono od zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów.
Wojewoda wyjaśnił, iż rozstrzygnięcie Starosty [...], choć słuszne co do zasady, należało uchylić w części w celu doprecyzowania zakresu terytorialnego i czasowego zajęcia nieruchomości, a także z uwagi na zawarcie w niej rozstrzygnięć zbędnych. Decyzja wydana na podstawie art. 126 u.g.n. stanowi bowiem szczególny przypadek wywłaszczenia, co oznacza, że w sprawach nieuregulowanych w tym przepisie należy sięgać do ogólnych, przepisów o wywłaszczeniach, z uwzględnieniem specyfiki instytucji czasowego zajęcia. Z tego wynika, że przebieg planowanych prac winien być dla właścicieli nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji w ich prawa ograniczony do niezbędnego minimum. W wydawanej decyzji zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela (użytkownika wieczystego) i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji.
Mając na względzie specyfikę instytucji uregulowanej w art. 126 u.g.n. organ uznał, że w tym przypadku doprecyzowaniu podlega zakres terytorialny zajęcia oraz jego zakres czasowy. Obszar ten określono zgodnie z wnioskiem Spółki, albowiem zakres ten nie został określony w osnowie decyzji organu I instancji. Doprecyzowania wymagał również termin zajęcia nieruchomości, albowiem zgodnie z wnioskiem wynosi on 6 miesięcy, natomiast organ 1 instancji wyznaczy! termin zajęcia nieruchomości "nie dłuższy niż 6 miesięcy", co nie spełnia wymogu jednoznacznego uszczuplenia władztwa właścicieli w zakresie czasowym.
Natomiast uchylenie pkt. 5 i 6 decyzji organu 1 instancji jest zasadne z tego względu, że obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a także wypłaty odszkodowania, wynikają wprost z art. 126 ust. 3 u.g.n. Zbędne jest zatem orzekanie w tym zakresie w osnowie decyzji.
A. J., T. K. oraz Z. K. wnieśli skargą na powyższe rozstrzygnięcie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i zarzuty oraz wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Skarżący ponadto podnieśli, iż już w latach poprzednich właściciel urządzeń przesyłowych miał świadomość, że niebawem korony drzew będą wrastać pomiędzy druty. Świadczy o tym również umowa nr [...] zawarta pomiędzy E. S.A. a firmą T. S.C. A. i M. S., zgodnie z którą została zlecona wycinka drzew i gałęzi w 2013 roku między innymi na nieruchomości odwołujących pod linią energetyczną 110 kV. Nie jest zatem prawdą, że w chwili obecnej wynikła nagła potrzeba, gdyż wnioskodawca od co najmniej kilku lat wiedział, że powinien uzyskać tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele związane z eksploatacją urządzeń przesyłowych. Ponadto obszar zajęcia ustalono jedynie na podstawie wniosku, bez weryfikacji w terenie, która winna być dokonana przez rzeczoznawcę.
Skarżący podnieśli, iż awaria, która wystąpiła na początku czerwca 2016 roku, była bezpośrednio związana z szalejącymi w tych dniach burzami i wichurami, a nie obecnością lasu. Przeskok iskry może wystąpić zawsze i wszędzie pomiędzy drutami sieci energetycznej a ziemią, nawet w szczerym polu. Zachowanie normatywnych kilkumetrowych odległości drutów od korony drzew nie stanowi żadnej gwarancji bezpieczeństwa. Organy nie mają do takiej oceny wystarczającej wiedzy fachowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy Wojewoda dokonuje ustaleń na podstawie niezweryfikowanych dowodów w postaci zdjęć.
Odwołujący doglądają lasu na bieżąco i posiadają zdjęcia z wiosny i lata 2016 roku i zapewniają, że nie ma na ich nieruchomości ani jednego drzewa, które wrastałoby w druty. Nie potwierdza takiego faktu wizja z 30.06.2016 roku dokonana przez Starostę. Zdjęcie wykonane w sposób taki, że drzewo znajduje się pomiędzy aparatem fotograficznym a drutami zawsze daje złudzenie pokrywania się konarów z drutami. Wojewoda winien był zweryfikować zgodność obrazu na załączonych zdjęciach z rzeczywistością.
Ponadto nie wiadomo na jakiej podstawie Wojewoda ustalił, które drzewa stanowią zagrożenie zdrowia i życia oraz mienia znacznej wartości i że takie w ogóle istnieją na nieruchomości odwołujących, skoro nigdy na nieruchomości tej nie był, a w aktach nie ma żadnego protokołu pracowników organu, który by takie fakty stwierdzał. Nadto organ zobowiązany jest ustalić warunki korzystania z cudzej nieruchomości w sposób najmniej uciążliwy dla jej właścicieli i ograniczony do działań niezbędnych. Do takich na pewno nie należy całkowita samowola wnioskodawcy na wyznaczonym przez Wojewodę obszarze do wyznaczania i wycinania w pień dowolnych drzew bez jakiejkolwiek kontroli ze strony organu wydającego decyzję i właścicieli nieruchomości. Organ nie ustosunkował się do twierdzeń odwołujących, że likwidacja zagrożenia winna co najwyżej obejmować przycinkę gałęzi a nie wycinkę drzew.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda wyjaśnił, iż co do zasady podziela pogląd o niedopuszczalności wydania decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości w trybie art. 126 ust. 1 u.g.n. na podstawie komentowanego przepisu w przypadku planowanych działań. Jednakże, w ocenie Wojewody fakt podejmowania przez E. S.A. - Oddział w K. wcześniejszych prób uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości celem dokonania wycinki drzew zagrażających znajdującym się na nieruchomości liniom elektroenergetycznym, nie wyklucza zaistnienia nagłej potrzeby zapobieżenia znacznej szkodzie.
Dodatkowo odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia dowodów w postaci oględzin nieruchomości bądź też powołania biegłego, organ wskazał na szczególny charakter postępowania prowadzonego w trybie art. 126 ust. 1 u.g.n., polegający na konieczności niezwłocznego działania. Owa specyfika tego postępowania często wymusza korzystanie z materiału dowodowego, który powstał w dacie zdarzenia i jest możliwy do szybkiego pozyskania. W praktyce oznacza to, że w wielu przypadkach trzeba będzie poprzestać na dowodach takich jak zdjęcia czy notatki urzędowe.
Wojewoda wyjaśnił, że zasługują one na uwzględnienie zarzuty podniesione przez Spółkę E., która również wniosła skargę na decyzję z dnia 13 października 2016 r., bowiem utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] w części zobowiązującej skarżącą Spółkę do uzyskania przed zajęciem nieruchomości decyzji zezwalającej na wykonanie wycinki drzew w oparciu o przepisy ustawy o lasach istotnie spowodowały niewykonalność zaskarżonej decyzji, albowiem w tej ustawie brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji zezwalające na wycinkę drzew. Istnienia takiej podstawy nie można upatrywać w art. 24 ustawy o lasach, który stanowi, że jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym pianie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie m.in. zabiegów w zakresie ochrony przeciwpożarowej, starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.
Uszedł jednak uwadze organu II instancji fakt. że decyzja wydawana w trybie art. 24 ustawy o lasach adresowana jest wyłącznie do właściciela lasu nie stanowiącego własności Skarbu Państwa poprzez nałożenie na niego obowiązków określonych w tej decyzji. Z tego względu decyzja wydawana w trybie art. 24 ustawy o lasach nie może być traktowana jako decyzja zezwalająca na wycinkę drzew, o której mowa w pkt. 4 decyzji Starosty [...] z [...] 2016 r.. znak [...] utrzymanym w mocy decyzją Wojewody z [...] 2016 r.. znak [...]. Uzyskanie decyzji zezwalającej na wycinkę drzew nie jest też możliwe na podstawie art. 83 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651. z późn. zm.), albowiem w myśl art. 83f ust. 1 pkt 4 tej ustawy przepisów art. 83 ust. 1 lic stosuje się do drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy i lasach. Powyższe oznacza, że działanie objęte skargą E. S.A. -- Oddział w K. miało miejsce bez. podstawy prawnej z uwagi na treść art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 ust. 1 u.g.n..
Artykuł 107 § 2 k.p.a. przewiduje bowiem możliwość zawarcia w decyzji innych składników, niewymienionych w art. 107 § 1 k.p.a., o ile wynika to z przepisów szczególnych. Mogą to być terminy, warunki (zawieszające, rozwiązujące), zlecenia oraz klauzule odwołalności. a także inne składniki. Do składników należących do tej grupy zaliczyć można także zaliczyć rygor natychmiastowej wykonalności oraz wzmiankę o zasięgnięciu stanowiska organu współdziałającego. Natomiast z powyższych składników art. 126 ust. 1 i 2 u.g.n. wymieniają jedynie termin oraz rygor natychmiastowej wykonalności. Zawarcie w decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości wydawanej w trybie art. 126 ust. 1 u.g.n. innych spośród wskazanych wyżej dodatkowych składników, nie znajduje oparcia w przepisach szczególnych, zatem nałożenie na Spółkę obowiązku uzyskania przed zajęciem nieruchomości decyzji zezwalającej na wykonanie wycinki drzew w oparciu o przepisy o lasach nastąpiło bez podstawy prawnej.
Pismem procesowym z dnia 31 stycznia 2017 r. uczestnik postępowania E. S.A. wniosła o stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji - w zakresie utrzymującym w mocy punkt 4 decyzji organu I instancji i utrzymanie jej w mocy w pozostałym zakresie oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...].2016 r. w zakresie punktu 4. Spółka podniosła, iż obie decyzje dotknięte są wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania powodujące nieważność zaskarżonej decyzji polega na utrzymaniu w mocy nałożonego na uczestnika obowiązku uzyskania przed zajęciem nieruchomości, decyzji zezwalającej na wykonanie wycinki drzew w oparciu o przepisy u z dnia 28.09.1991 o lasach, gdy tymczasem zobowiązanie to, warunkujące de facto możliwość realizacji decyzji w części zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości w trybie art. 126 § 1 u.g.n. na skutek nieistnienia podstawy prawnej umożliwiającej wydanie na wniosek Spółki decyzji zezwalającej na wycinkę drzew na nieruchomości leśnej nienależącej do Skarbu Państwa – jest ono niewykonalne.
W związku z faktem, iż działka, na której posadowione zostały linie elektroenergetyczne (linia WN 110 kV P. - W. oraz linia SN 15 kV W.- S.) stanowi nieruchomość leśną niestanowiącą własności Skarbu Państwa w rozumieniu ustawy o lasach, w zakresie wycinki drzew nie znajdują zastosowania przepisy o zezwoleniu na wycinkę drzew przewidziane w ustawie o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 83f ust. 1 punkt 4 tejże ustawy jej stosowanie jest wyłączone w przypadku drzew lub krzewów znajdujących się w lasach (w rozumieniu ustawy o lasach). Ustawa o lasach natomiast nie przewiduje wydawania zezwoleń na wycinkę drzew - nie zawiera żadnego przepisu, w oparciu o który jakikolwiek organ administracji publicznej mógłby wydać decyzję zezwalającą na wycinkę drzew znajdujących się na prywatnych nieruchomościach leśnych.
Wobec powyższego uczestnik nie ma prawnych możliwości uzyskania decyzji zezwalającej na wycinkę drzew, do której zobowiązał go Starosta [...] w punkcie 4 decyzji z dnia [...]2016 r., utrzymanej w tym zakresie w mocy decyzją Wojewody z dnia [...].2016 r. Zaistniały stan niewykonalności decyzji mającej zapobiec powstaniu znacznej szkody, co potwierdza notatka ze spotkania (protokół) z dnia 2.11.2016 r., podczas którego przedstawiciele Starostwa S. (Kierownik Wydziału Gospodarki Nieruchomościami H. L. oraz radca prawny A. G.) przyznali, iż wadliwość decyzji uniemożliwia sprawne usunięcie zagrożenia (Załącznik nr 1 - kopia protokołu z dnia 2.11.2016 r.) oraz uczynienie zadość żądaniom sprecyzowanym przez E. Oddział w K. we wniosku o wydanie zezwolenia na wycinkę drzew z dnia 19.10.2016 r.
Potrzeba czasowego zajęcia działki [...] w celu usunięcia znajdujących się na niej drzew, powstała w związku z koniecznością zapobieżenia powstaniu znacznej szkody oraz usunięcia zagrożenia dla życia i zdrowia osób mogących znaleźć się w otoczeniu infrastruktury elektroenergetycznej tam posadowionej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w wyniku niezachowania odpowiednich odległości między wierzchołkami drzew a liniami, dochodziło już do zwarć oraz przeskoków iskry, w konsekwencji czego istnieje realne niebezpieczeństwo zerwania przewodów, skręcenia i złamania słupów, powstania pożaru, a także porażenia znajdujących się w okolicy urządzeń osób. Z istoty decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 126 ust. 1 u.g.n. wynika konieczność umożliwienia natychmiastowego działania mającego na celu zażegnanie zagrożenia. Organy obu instancji tę konieczność zauważyły podkreślając, iż zaistniały stan faktyczny uzasadnia wydanie decyzji w ww. trybie.
Wojewoda słusznie podkreślił, iż podstawa do wydania decyzji istnieje, jeżeli znaczna szkoda może powstać w każdej chwili, choć nie można stwierdzić z całą pewnością, kiedy to nastąpi. Ponadto prawidłowo uznał, że stwierdzenie nagłej potrzeby musi wiązać się z jakimś wydarzeniem, które skutkuje wiedzą o potrzebie zapobieżenia znacznej szkodzie u podmiotu występującego o wydanie decyzji. Wydarzeniem tym może być awaria lub wypadek. Ryzyko znacznej szkody może powstać samoczynnie. W związku z tym określony stan uzasadniający wejście na nieruchome już jakiś czas istnieć, natomiast nagłość potrzeby wynika z aktualnego pozyskania wiedzy o tym.
Spółka wskazała, iż zaistniałe zagrożenia wynikają m.in. z realizacji obowiązków, jakie na właścicieli nieruchomości zalesionej nakłada ustawa o lasach, w szczególności obowiązku wskazanego w art. 13.1 pkt 3 dotyczącego pielęgnacji i zabiegów z zakresu ochrony przeciwpożarowej lasu. Przytoczono następnie treść normy PN-E-05100-1:1 w zakresie minimalnej odległości przewodu nieuziemionego elektroenergetycznej linii napowietrznej od każdego punktu korony drzewa przy bezwietrznej pogodzie oraz zwisie normalnym dla temp. +40°C. Wyniki oględzin linii wysokiego napięcia, dokonanych w dniu 19.01.2017 r. wskazują, że odległość w przedmiotowym przypadku znacząco odbiega od ww. obowiązujących norm. Oględziny były wykonywane w temperaturze otoczenia +2°C. Przewody pod wpływem wzrostu temperatury wydłużają się, co skutkuje zwiększeniem zwisu, a tym samym zmniejszeniem ich odległości od ziemi. W tym przypadku przy wzroście temperatury do +60°(która jest temperaturą dopuszczalną dla tej linii, zwis zwiększy się o ok. 2m.
O tyle samo zmniejszy się odległość przewodów od drzew. Ponadto wraz z nadejściem wiosny, rozpocznie się naturalny przyrost drzew na wysokość. Rezultat będzie więc taki, że ze 100% pewnością nastąpi awaria z powodu zbliżeń do drzew. Niebezpieczeństwo nadal istnieje, a nawet znacznie wzrasta.
Kończąc Spółka wyjaśniła, iż poczyniła kroki niezbędne do ustanowienia służebności przesyłu na przedmiotowej nieruchomości, jednakże z uwagi na obiektywne okoliczności, jak np. długotrwałość postępowań sądowych, opór ze strony współwłaścicieli wobec ugodowego rozstrzygnięcia sporu, nadal konieczne pozostaje uregulowanie przedmiotowego zagadnienia na drodze postępowania administracyjnego.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 15 marca 2017 r. skarżąca A. J. oraz pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymali swoje stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. nr 1774 ze zm. – u.g.n.), który stanowi, iż w przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, z zastrzeżeniem ust. 5, starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. Z kolei drugi z powołanych przez organ przepis – art. 126 ust. 2 u.g.n. stanowi, iż decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
W orzecznictwie sadów administracyjnych uznaje się, że istotą ustawowej przesłanki "nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody", o której mowa w analizowanym ust. 1 art. 126 u.g.n., jest taka nieprzewidywalna sytuacja lub stan, które nakazują szybkie działanie w celu zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. Podstawą wydania takiej decyzji powinny być wiarygodne informacje, potwierdzające konieczność niezwłocznego działania. "Nagłość", o której mowa w cytowanym przepisie, powinna pozostawać w związku z koniecznością przeciwdziałania zdarzeniom, które miałyby wpływ na powstanie znacznej szkody. Chodzi bowiem o możliwość wystąpienia zdarzenia, które może zaistnieć bez wpływu człowieka, jak i w wyniku jego zaniechań, ponieważ szkoda może powstać w każdym momencie, co wymaga odpowiedniej reakcji. Podstawowe znaczenie dla zaistnienia tej przesłanki ma to, że potrzeba zapobieżenia znacznej szkodzie musi być nagła. Nie jest natomiast dopuszczalne wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości na podstawie art. 126 ust. 1 u.g.n. w przypadku planowanych działań.
W orzecznictwie przyjmuje się, że nagła potrzeba, o której wyżej mowa, wskazuje na sytuację nadzwyczajną jako przyczynę zagrożenia, a mianowicie katastrofy, awarie urządzeń lub sieci itp. Istotą tej przesłanki jest nieprzewidywalna sytuacja lub stan, które nakazują szybkie niezwłoczne działanie w celu zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, a u podstaw takiego działania winny leżeć wiarygodne informacje, z których wynika potrzeba niezwłocznego działania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1274/14).
Nagłość, o której mowa w cytowanym przepisie, nie oznacza, że mowa tutaj o sytuacji, gdy ziści się zagrożenie w postaci awarii. W wyroku z dnia 4 marca 2016 r. o sygn. akt I OSK 1274/14 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis art. 126 ust. 1 u.g.n. wskazuje bardziej na profilaktykę celem przeciwdziałania szkodzie i jeżeli jest możliwość przewidzenia negatywnych zdarzeń to należy im przeciwdziałać. Nie budzi wątpliwości, że norma prawna zawarta w art. 126 ust. 1 u.g.n. ma służyć minimalizowaniu powstania znacznej szkody, a więc określonego zagrożenia, które może np. wynikać z możliwości wystąpienia np. awarii, pożaru (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Go 276/16). Z przepisu art. 126 ust. 5 ustawy wynika, że w przypadku nagłej potrzeby zapobieżenia okolicznościom, o których mowa w ust. 1 co uniemożliwia złożenie wniosku o wydanie decyzji na czasowe zajęcie nieruchomości, właściciel lub użytkownik ma obowiązek jej udostępnienia w celu jej zapobieżenia.
Obowiązek jej udostępnienia podlega egzekucji administracyjnej, a podmiot, który zajął tą nieruchomość składa wniosek o wydanie decyzji w terminie 3 dni od zajęcia nieruchomości. Nagłość, o jakiej mowa w analizowanym przepisie nie oznacza, że chodzi w nim o sytuacje, gdy ziści się już zagrożenie w postaci awarii, wybuchu czy rozszczelnienia. Tego rodzaju zagrożenie nie tyle ma być nieprzewidywalne, co z jego charakteru ma wynikać nagła potrzeba zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, przy czym podstawą mają być wiarygodne informacje (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1274/14). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis art. 126 u.g.n. wskazuje bardziej na element określonej profilaktyki celem przeciwdziałania szkodzie, jeżeli istnieje możliwość przewidzenia określonych negatywnych zdarzeń to można i powinno się przeciwdziałać.
Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, organy obu instancji dokonując oceny sprawy w aspekcie zastosowania przepisu art. 126 ust. 1 u.g.n. prawidłowo uznały, iż spełnione zostały przesłanki wymagane dla udzielenia zezwolenia przedsiębiorstwu energetycznemu na czasowe zajęcie nieruchomości. Zauważyć należy, że opisane we wniosku Spółki z 7 czerwca 2016 r. zagrożenia są poważne. Niedotrzymanie odległości drzew od przewodów linii napowietrznej może spowodować zerwanie przewodów, skręcenie i złamanie słupów. Powstała awaria może wywołać pożar, zagrażający osobom postronnym. Wykazano, iż jeden taki przypadek miał już miejsce i wymagał natychmiastowej interwencji. To wówczas ustalono, że koneiczne jest zapewnienie bezpieczeństwa linii na całych ich przebiegach przez teren działki skarżących. Zważyć należy, iż na działce nr [...] znajduje się napowietrzna linia elektroenergetyczna WN 110kV relacji P.-W., która stanowi wyprowadzenie mocy z Elektrowni P., zasila pośrednio poprzez GPZ W. mieszkańców W. i dalej G. oraz dostarcza energię do P..
Natomiast linia elektroenergetyczna SN 15kV relacji W. - S. zasila bezpośrednio oczyszczalnię ścieków "L. " i wysypisko śmieci, a cały ciąg zasila 80 stacji SN/nN, do której jest podłączonych 3089 obiektów. W rozpatrywanym przypadku zgromadzonych przez organy materiał dowodowy uprawniał do wydania decyzji w oparciu o przytoczony powyżej przepis art. 126 ust. 1 u.g.n. Konsekwencją tego było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności – zgodnie z ust. 2 art. 126 u.g.n. Z tych względów zarzuty skargi w tym zakresie okazały się chybione.
Sąd podzielił natomiast stanowisko skarżących, iż zarówno Wojewoda, jak i Starosta [...], w swoich decyzjach nie zapewnili należytej ochrony interesów właścicieli działki objętej zezwoleniem na prace w postaci "wyznaczenia drzew w celu ich przycięcia oraz wycinki". Należy mieć na uwadze, że zakres czynności, jakie mogą być podejmowane na podstawie art. 126 u.g.n., obejmuje jedynie takie, które są niezbędne do odwrócenia siły wyższej lub jej skutków bądź zapobieżenia powstaniu znacznej szkody (por. P. Wojciechowski: komentarz do art. 126 u.g.n., teza 11, Lex). Ponieważ decyzja wydawana w trybie art. 126 u.g.n. stanowi o ingerencji w prawa właściciela, obowiązkiem organów jest czuwanie nad tym, aby zakres tej ingerencji był minimalny i ograniczał się do zabiegów naprawdę niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa linii energetycznej przebiegającej przez tereny zalesione. Aby to ocenić, należało w pierwszej kolejności ustalić, po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości - z udziałem stron, jaka jest skala koniecznych prac, w tym ile i które drzewa przewiduje się do wycinki, a które do przycięcia.
Protokół sporządzony z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 30 czerwca 2016 r. nic o tym nie stanowi, natomiast organ II instancji ograniczył czynności dowodowe do pozyskania zdjęć na przebiegu linii SN 15 kV - nieopisanych. Niezależnie od powyższego w treści decyzji nie nałożono na Spółkę wymogu powiadomienia właścicieli o dacie zajęcia nieruchomości i dacie przeprowadzenia wyznaczenia drzew, a zważyć należy, iż w podpisanym przez wszystkie protokole z oględzin, jakie miały miejsce w dniu 30 czerwca 2016 r. odnotowano, że zostanie wydana decyzja o zezwoleniu na wejście na grunt celem wyszacowania i wyznaczenia wszystkich drzew zagrażającym liniom energetycznym i na podstawie tej zgody zostanie wydane zezwolenie na usunięcie tych drzew w obecności wszystkich stron postępowania. W tym kontekście skarżący mogli oczekiwać, iż wydana decyzja w przedmiocie zezwolenia na zajęcie ich nieruchomości będzie zobowiązywać przedsiębiorstwo energetyczne do zapewnienia im czynnego udziału w przyszłych czynnościach.
Wobec wyżej wykazanego braków materiału dowodowego w tym zakresie, tym bardziej wskazana jest potrzeba zagwarantowania właścicielom nieruchomości możliwości udziału w pracach, które mogą obejmować wycinkę drzew. W tym miejscu wskazać należy, iż obszar działki nr [...] to teren lasu, objęty planem zalesienia z 21 października 2002 r., a obszar zajęcia określony został na powierzchnię 4.700 m2. Zatem, w opinii Sądu, gwarancja ta powinna mieć charakter formalny – zostać zawarta w decyzji wydanej na podstawie art. 126 ust. 1 u.g.n. Przepis art. 107 § 2 k.p.a. przewiduje możliwość zawarcia w decyzji innych składników, niewymienionych w art. 107 § 1 k.p.a., o ile wynika to z przepisów szczególnych. Mogą to być terminy, warunki (zawieszające, rozwiązujące), zlecenia oraz klauzule odwołalności, a także inne składniki. Zważywszy na charakter instytucji zajęcia nieruchomości na cele użyteczności publicznej, do składników należących do tej grupy zaliczyć można także postanowienia gwarantujące poszanowanie prawa własności przysługującego właścicielom nieruchomości objętej Tajką ingerencją.
Zawarcie w decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości wydawanej w trybie art. 126 ust. 1 u.g.n. dodatkowych składników, znajduje w tym przypadku oparcie w art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 Konstytucji RP.
W opinii Sądu z zapewnienia wymogu zagwarantowania skarżącym właścicielom działki nr [...] wpływu na zakres robót, na które Spółka E.-O. uzyskała zezwolenie, nie zwalnia organów treść przepisu art. 126 ust. 3 u.g.n., zgodnie z którym po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, podmiot, który zajął nieruchomość, jest obowiązany doprowadzić nieruchomość do stanu poprzedniego. Za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku zajęcia nieruchomości przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania.
Przeciwnie, uzupełniony zgodnie z wskazaniami Sądu materiał dowodowy lub zawarcie w decyzji obowiązku o zawiadomieniu skarżących o pracach na które Spółka uzyskała zezwolenie, ułatwi przeprowadzenie oszacowania na potrzeby ustalenia odszkodowania.
Ponadto, w opisanej sytuacji ustalenie przez organ II instancji powierzchni pasa technologicznego zajętego pod linie energetyczne - w oparciu o Polska Normę – aczkolwiek co do zasady prawidłowe, wymaga uzupełnienia materiału dowodowego poprzez załączenie do akt sprawy tego dokumentu.
Mając powyższe na uwadze, wykazane powyżej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., stanowi o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji – w całości.
Sąd podziela stanowisko Wojewody przedstawione w odpowiedzi na skargę oraz stanowisko Spółki E.-O. zawarte w piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r. oraz w skardze na decyzję Wojewody z dnia 13 października 2016 r. (która to skarga prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 12 stycznia 2017 r. została odrzucona), iż organ I instancji w pkt 4 decyzji wadliwie zobowiązał skarżącą Spółkę do uzyskania przed zajęciem nieruchomości decyzji zezwalającej na wykonanie wycinki drzew w oparciu o przepisy ustawy o lasach, a Wojewoda zobowiązania tego nie uchylił. Powyższe zobowiązanie istotnie spowodowało niewykonalność zaskarżonej decyzji, albowiem w tej ustawie brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji zezwalającej na wycinkę drzew. Istnienia takiej podstawy nie można upatrywać w art. 24 ustawy o lasach, który stanowi, że jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym pianie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie m.in. zabiegów w zakresie ochrony przeciwpożarowej, starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.
Decyzja wydawana w trybie art. 24 ustawy o lasach adresowana jest wyłącznie do właściciela lasu nie stanowiącego własności Skarbu Państwa poprzez nałożenie na niego obowiązków określonych w tej decyzji. Sąd podziela również stanowisko Wojewody, iż uzyskanie decyzji zezwalającej na wycinkę drzew nie jest też możliwe na podstawie art. 83 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651. z późn. zm.), albowiem w myśl art. 83f ust. 1 pkt 4 tej ustawy przepisów art. 83 ust. 1 lic nie stosuje się do drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy i lasach.
Sąd nie podziela stanowiska Wojewody, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla wyniku sprawy bowiem pkt 4 decyzji Starosty nie znajduje umocowania w przepisach szczególnych, do których odsyła art. 107 § 2 k.p.a. Zatem i z tej przyczyny zaskarżoną decyzję należało uchylić, aczkolwiek uchybienie to co do zasady nakazywałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie pkt 4 decyzji organu I instancji oraz zaskarżonej decyzji w części, w jakiej ten punkt decyzji Starosty utrzymała w mocy, tak jak wskazuje uczestnik postępowania. Ponieważ Sąd uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego ponownej oceny, stanowisko uczestnika odnośnie zakresu wyroku nie mogło zostać uwzględnione.
Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda właściwie oceni zebrane dowody z możliwością ich uzupełnienia, a następnie dokona analizy art. 126 ust. 1 u.g.n. uwzględniając stanowisko Sądu.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 126 ust. 1 u.g.n. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.