Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Po [...]
Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. D. Ł., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. R., wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych dla Gminy W.. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarżąca do dnia [...] listopada 2016 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim i dopiero po powrocie do zdrowia była w stanie udzielił pełnomocnictwa do przegotowania skargi. W dowód powyższego dołączono zwolnienie lekarskie D. Ł. za okres od 3 października do [...] listopada 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ustawowym terminie, a mianowicie w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Jak wynika ze zwolnienia lekarskiego dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu D. Ł. chorowała w okresie od 3 października do [...] listopada 2016 r., zatem przeszkoda złożenia wniosku ustąpiła z dniem [...] listopada 2016 r. S. wniosek w dniu [...] listopada 2016 r. zachowała termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. Wraz z wnioskiem pełnomocnik skarżącej złożył skargę, dochowując wymogu określonego w art. 87 § 4 P.p.s.a.
W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił jednak, by skarżąca nie ponosiła winy w związku z uchybieniem terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak winy w uchybieniu terminu konsekwentnie ocenia się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie NSA z dnia [...] października 2014 r., II FZ [...], dostępne j.w.). Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA z dnia [...] czerwca 2006 r., II FZ [...], a także z dnia [...] lutego 2010 r., II OZ [...]; publik.: [...]).
Jednocześnie przyjmuje się, że choroba - żeby mogła być uznana za przesłankę ekskulpacyjną - musi wykluczać możliwość dokonania czynności procesowej bądź zlecenia tego innej osobie (por. postanowienia NSA: z dnia [...] czerwca 2015 r., II GZ [...], publ.: ONSAiWSA [...]/19, z [...] lipca 2012 r., II FZ [...], dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zważyć należy, że zaskarżoną decyzję D. Ł. odebrała w dniu [...] października 2016 r., a więc jak wynika ze zwolnienia lekarskiego w pierwszym dniu choroby trwającej do dnia [...] listopada 2016 r. Choroba skarżącej trwała 31 dni. Jak wynika z treści dołączonego do wniosku zwolnienia lekarskiego skarżąca mogła w trakcie choroby chodzić, albowiem pod poz. 15 - "Wskazania lekarskie" widnieje nr [...], który oznacza, że chory może chodzić. W ocenie Sądu przedstawione zwolnienie lekarskie dowodzi, że w okresie choroby trwającej w czasie biegu terminu do wniesienia skargi D. Ł. nie była obłożnie chora. Przejawem zaś zwykłej staranności było, niekoniecznie z pomocą pełnomocnika, zadbanie o dochowanie terminu do wniesienia skargi.
Sąd tylko na marginesie pragnie wyjaśnić, że z wniesieniem i sporządzeniem skargi do sądu administracyjnego nie wiąże się przymus adwokacko-radcowski. Skarżąca mogła zatem samodzielnie nadać skargę w możliwie najbliższej od miejsca zamieszkania placówce pocztowej, z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu (art. 53 § 1 p.p.s.a.), a następnie po zakończeniu rekonwalescencji, skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.
Uznając zatem, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał ziszczenia się przesłanki określonej w art. 87 § 1 P.p.s.a., Sąd na podstawie Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. oorzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ T. Świstak