Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku znak:[...],działając na podstawie art. 2 ust.3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888 z 2004),art. 50 ust.1w zw z art.71 ust.3 ustawy z 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U.Nr 207poz. 2016 z 2003)oraz art. 123k.p.a., wstrzymał użytkowanie warsztatu naprawy sprzętu AGD na parterze budynku nr [...] przy ul. K. w M. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone na wniosek J. P. z dnia 12 listopada 1999 roku wykazało, że na parterze przedmiotowego budynku znajdują się pomieszczenia użytkowane jako warsztat naprawy sprzętu AGD, przez współwłaścicieli budynku – A. i W. K. Zgodnie inwentaryzacją budynku z sierpnia 1975 roku,pomieszczenie użytkowane obecnie jako warsztat, przeznaczone było na kuchnię. Zmiana użytkowania nastąpiła w 1991 roku bez wymaganego prawem pozwolenia właściwego organu.
Zażalenie na to postanowienie wniósł J. P. zarzucając, że A. i W. K. nadal użytkują kuchnię jako warsztat uniemożliwiając mu dostęp do schodów, piwnic, podwórka i bramy. Nadto złośliwie trzaskają drzwiami i ograniczają dwuletniemu synowi żalącego dostęp do podwórka, gdzie jest piaskownica, parasol i oczko wodne.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2006 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania, uchylił w całości postanowienie inspektora powiatowego z [...] lipca 2006r. Organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] lutego 2004 roku [...] wydał już nakaz wstrzymania użytkowania przedmiotowego warsztatu. Rozpatrując ponownie sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie organ I instancji kontynuował postępowanie, w trakcie którego wstrzymanie użytkowania było już orzeczone stosownym aktem administracyjnym i nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z uwagi na to, zaskarżone postanowienie nie może funkcjonować w obrocie prawnym, gdyż jego pozostawienie w sposób rażący naruszałoby przepisy proceduralne.
J. P. złożył w dniu 10 pażdziernika 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Wezwany o jej sprecyzowanie, wyjaśnił, że przedmiotem skargi są:
- - postanowienie WINB z dnia [...] września 2006 roku [...]
- - decyzja WINB z dnia [...] września 2006 roku [...]
W skardze zarzucił,że od 1999 roku nadzór budowlany nie zakończył nielegalnego wyjaśniania użytkowania kuchni i domaga się zakończenia przez Sąd konfliktu pomiędzy nim, a W. i A. K. Domaga się przywrócenia w wyroku poprzedniego sposobu użytkowania kuchni. Jego zdaniem nie jest możliwe przekształcenie kuchni na warsztat naprawy sprzętu AGD.
W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się merytorycznie do jej zarzutów wskazując, że nie są one jasno sprecyzowane. Organ dodał też, że zapadła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 roku, nr [...], znak: [...] w przedmiocie udzielająca pozwolenia na użytkowanie, jednak nie jest ona ostateczna, w związku z wniesionym przez J. P. odwołaniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Bezsporne jest w sprawie, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2004 roku znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 71 ust.2pkt. 3 oraz art. 50 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane,wstrzymał użytkowanie pomieszczenia na parterze budynku nr [...] w M. przy ul. K. [...] jako warsztatu naprawy sprzętu AGD. Postanowienie nie było zaskarżone i stało się ostateczne w dniu 24 lutego 2004 roku, o czym świadczy dokonana na nim adnotacja.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2006 roku organ odwoławczy uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2006 roku nr [...] znak [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania warsztatu wyrażając pogląd, że wyżej wymienione postanowienie tego organu z [...] lutego 2004 jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego. Po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18 października 2005 roku sygn. II SA/Rz 818/04 decyzji w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części budynku, w kontynuowanym postępowaniu administracyjnym organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie wstrzymujące użytkowanie lokalu. Stało się to w sytuacji, gdy w tym samym postępowaniu organ wydał wcześniej postanowienie wstrzymujące użytkowanie tego samego lokalu, adresowane do jego użytkowników. Brak było podstaw do ponownego wstrzymania użytkowania w tych samych okolicznościach sprawy, przy ustaleniu, że zmiana sposobu użytkowania została dokonana samowolnie w 1991 roku, bez wymaganego prawem pozwolenia właściwego organu.
Wskazując na powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, dlatego, w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a skargę oddalił, jako nieuzasadnioną.