Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...], zaś postanowieniem referendarza sądowego tegoż Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. – w wyniku rozpoznania złożonego przez nią wniosku - przyznano jej prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata, wyznaczonego następnie w osobie K. B. przez Okręgową Radę Adwokacką [...].
Pismem z dnia 19 marca 2015 r. pełnomocnik poinformowała o podjętych przez siebie w sprawie czynnościach i udzielonej skarżącej pomocy prawnej, w tym sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia od w/w wyroku skargi kasacyjnej (w tym zakresie przedłożyła stosowne zawiadomienia o sporządzeniu opinii wraz z dowodami jej doręczenia skarżącej, reprezentującemu ją w postępowaniu przed Sądem I instancji pełnomocnikowi – ojcu oraz Dziekanowi ORA [...]). Jednocześnie wniosła o przyznanie wynagrodzenia w kwocie 221,40 zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te w całości nie zostały opłacone.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek stwierdzono, co następuje:
_@KON@_Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2).
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do jej wniesienia jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia).
Uwzględniając charakter sprawy i stopień jej skomplikowania oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z nią i sporządzeniem opinii, stosownie do złożonego wniosku przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 180 zł (100 % stawki), podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 41,40 zł.
Pełnomocnik skarżącej nie wykazała żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną i sporządzeniem opinii wydatków.
Ubocznie należy zauważyć, że wg literalnego brzmienia § 20 w/w rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Mimo pewnej nieadekwatności oświadczenia pełnomocnika względem treści tego przepisu, wynikający z niego wymóg uznano za spełniony, przyjmując, że skoro koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości, to także w żadnej jego części.
Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.