Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Rz 1033/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (zwanego dalej WSA) zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi J. B. na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Jedną z przyczyn zawieszenia postępowania było skierowanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku do Trybunału Konstytucyjnego (dalej TK) o zbadanie zgodności art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wnioskiem z dnia 9 stycznia 2014 r. skarżący J. B. skierował do WSA wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego. W jego ocenie ustały przyczyny zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, gdyż Trybunał Konstytucyjny w wyniku rozpoznania wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich wydał wyrok mocą którego uznał, że pozbawienie opiekunów takich jak on prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego było niezgodne z Konstatacją RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie był art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z tą regulacją sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W związku z tym stosownie do art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu w niniejszej sprawie, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie.
Trybunał wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. o sygn. K. 27/13 (Dz. U. z dnia 16 grudnia 2013 r.) orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pomimo rozpoznania przez TK wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania. Otóż organy administracji obu instancji za jedną z przyczyn odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego uznały brak rezygnacji przez skarżącego J. B. z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę powziął informację o wystąpieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z art. 2, art. 18, art. 32 ust.1 i art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie w jakim przepis ten pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Wobec tego, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie dotyczące zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z przepisami Konstytucji RP, stwierdzić należy, że jest to argument za kontynuowaniem zawieszenia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1033/13. W dalszym ciągu istnieje bowiem stan, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia po myśli art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 131 P.p.s.a.