Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 994/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) oddalił skargę J. K. na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...], w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
J. K. skierował do WSA skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.
Ponieważ skarga nie zawierała wymogów formalnych pismem z 22 września 2015 r. Sąd wezwał występującego w imieniu skarżącego adwokata B. K. o uzupełnienie skargi poprzez:
- 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
- 2) podanie podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego oraz uprawdopodobnienie dopuszczalności wznowienia,
- 3) wskazanie okoliczności stwierdzającej zachowanie terminu do wniesienia skargi,
- 4) podanie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego pismem z 30 września 2015 r. poinformował, że;
- 1) skarga o wznowienia odnosi się do wyroku WSA z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt
- 2) podstawą wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jak skarżący wskazał są zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydął decyzję,
- 3) jak wskazał skarżący miesięczny termin na złożenie przedmiotowego pisma o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego został przez niego dotrzymany,
- 4) skarżący wnosi o zamianę zaskarżonego wyroku WSA z 9 stycznia 2015 r., a w szczególności wnosi o uchylenie w całości decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2014 r., przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Jednocześnie adwokat reprezentujący skarżącego poinformował, że J. K. pismem z 12 sierpnia 2015 r. oraz we wniosku PPF stanowiącym załącznik do ww. pisma wypowiedział mu pełnomocnictwo. Pełnomocnik podał, że z uwagi na całkowitą utratę wzajemnego zaufania między skarżącym a pełnomocnikiem z urzędu, nie jest w stanie w dalszym ciągu reprezentować interesów skarżącego w toku niniejszego postępowania. Adwokat zwrócił uwagę, że ze względu na utratę kontaktu ze skarżącym jest zmuszony uzupełnić pismo wyłącznie w oparciu o dane, które znajdują się w aktach sprawy, co jednocześnie nie pozwala na pełne uzupełninie braków skargi w oparciu o informacje otrzymane od skarżącego.
WSA postanowieniem z 8 października 2015 r. zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata.
Pismem z 28 października 2015 r. Sąd wezwał wyznaczonego dla J. K. - adwokata T. P. o uzupełnienie skargi poprzez:
- 1) podanie podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego oraz uprawdopodobnienie dopuszczalności wznowienia,
- 2) wskazanie okoliczności stwierdzającej zachowanie terminu do wniesienia skargi,
- 3) podanie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.
Wezwanie należało wykonać w termin 7 dni od dnia jego otrzymania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie.
W odpowiedzi pismem z 5 listopada 2015 r. reprezentujący skarżącego adwokat wniósł o 1) wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem WSA z 9 stycznia 2015 r., 2) zmianę wyroku WSA z 9 stycznia 2015 r. poprzez uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2014 r.
Zwrócił uwagę, że pismem z 14 października 2015 r. został poinformowany o ustanowieniu go jako pełnomocnika skarżącego J. K. w przedmiotowej sprawie. Po otrzymaniu tych informacji niezwłocznie zapoznał się z aktami sprawy i pismem z 20 października 2015 r. powiadomił skarżącego o ustanoweniu pełnomocnika oraz o pilny kontakt, jednak do dnia dzisiejszego skarżący nie skontaktował się z Kancelarią, a pismo z 20 października 2015 r. odebrał dopiero 3 listopada 2015 r. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że nie jest w stanie uzupełnić skargi zgodnie wezwaniem Sądu z 28 października 2015 r. gdyż nie ma wiadomości o treści dokumentów na które powołuje się strona. Nadto wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia skargi, z uwagi na konieczność kontaktu ze skarżącym oraz zapoznaniem się z dokumentami, na które powołuje się strona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie. Można je podzielić na trzy grupy:
- 1. przyczyny nieważności (art. 271 P.p.s.a.),
- 2. właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 P.p.s.a.),
- 3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 P.p.s.a.).
Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem prowadzącym do obalenia prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. (K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49).
Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 P.p.s.a.).
W związku z powyższym pierwszą czynnością Sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy czym samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154 oraz postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/2001, niepubl.). Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Takie stanowisko zajął również NSA w postanowieniu z 3 czerwca 2004 r. (OW 87/2004, Lex nr 158967), w którym stwierdził, że brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza o obowiązku odrzucenia wniosku bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu.
W niniejszej sprawie oczywistym jest, że domniemaną podstawą wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, na którą powołuje się J. K. są przesłanki wymienione w art. 273 § 2 P.p.s.a. Na art. 273 § 2 P.p.s.a. wskazuje także pełnomocnik skarżącego adwokat T. P. w piśmie z 5 listopada 2015 r. stwierdzając, że "dokumenty te mogą wskazywać na okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, jednak strona nie mogła z nich skorzystać bez swojej winy w toku postępowania, bowiem mimo przedłożenia ich poprzedniemu pełnomocnikowi nie zostały one dołączone do akt sprawy, a prawdopodobnie świadczą o dobrowolnym wyprowadzeniu się członków rodziny Pana K., a objętych wnioskiem o wymeldowanie".
Oceniając powyższe Sąd stwierdza, że minimalnym wymogiem formalnym skargi o wznowienie postępowania sądowego w takim przypadku jest wskazanie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Niespełnienie tego wymogu równa się nie wskazaniu podstawy wznowienia i skutkuje odrzuceniem skargi. Skarga w takiej sytuacji podlega odrzuceniu także z powodu nieuprawdopodobnienia zachowania terminu do jej wniesienia. Nie podano bowiem o istnieniu jakiej podstawy wznowienia dowiedział się J. K. 14 lipca 2015 r. Liczenie 3 miesięcznego terminu do złożenia skargi o wznowienie od tej daty jest więc nieuprawnione.
Niezależnie od powyższego z treści osobistej skargi o wznowienie wynika, że J. K. dysponował dokumentami na które się powołuje w skardze o wznowienie w toku poprzedniego postępowania. Podnosi on tylko, że pełnomocnik, w tamtej sprawie nie wykorzystał ich w toku postępowania. Sytuacja taka nie wyczerpuje przesłanki z art. 273 § 2 P.p.s.a. zawierającej wymóg "niemożności skorzystania ze środków dowodowych czy wykazania pewnych okoliczności w poprzednim postępowaniu".
Wyjaśnienia wymaga, że termin siedmiodniowy wyznaczony przez Sąd w wezwaniu z 28 października 2015 r. o uzupełnienie skargi - jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. W związku z powyższym wniosek pełnomocnika skarżącego o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest bezzasadny.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 280 w zw. z art. 276 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.