Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B.K., K.G., R.G., Z.K. jest decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą:"rozbudowa istniejącej pralni wodnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowanymi oraz przedłożeniem kolidującego uzbrojenia na wymienionych działkach położonych przy ul. [...] 13 b w L." dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący sformułowali wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej nią decyzji. Wiosek nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie wszystkie akty administracyjne kwalifikują się do wykonania, a co za tym idzie nie wszystkie podlegają wstrzymaniu. Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Do takich nie należą decyzje ustalające warunki zabudowy, które są wydawane w pierwszym etapie procesu inwestycyjnego i stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie stanowią samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlegają wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może powodować konsekwencji w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków, a zatem nie może podlegać wstrzymaniu.
Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Obowiązek ten obciąża wnioskodawcę. Ponieważ wniosek skarżących o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. także i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.