Uzasadnienie
Skarżący w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1147/12, A. R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Wniosek ten złożono do sprawy o sygn. II SA/Rz 1147/12, dotyczącej skargi wyżej wymienionego na decyzję SKO wydaną w przedmiocie zwrotu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Sprawa o podanej sygnaturze została zakończona przed WSA na mocy wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. o sygn. akt II SA/Rz 1147/12 o oddaleniu skargi na decyzję SKO w przedmiocie zwrotu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego należności.
Skarżący w treści swego wniosku o prawo pomocy przedstawił następujące okoliczności osobiste i dotyczące majątku: wnioskujący żyje samotnie, nie posiada nieruchomości, mieszkania, zasobów pieniężnych i przedmiotów majątkowych. Nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. W odpowiedzi na wezwanie skierowane do wnioskodawcy przez referendarza sądowego w innej toczącej się przed WSA sprawie o sygn. II SA/Rz 976/12 (postanowienie z 11 lutego 2013 r.), skarżący przesłał do Sądu zaświadczenie wydane przez Starostę [...], poświadczające fakt zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy, jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy [...] wynika, że A. R. nie posiada na terenie tej Gminy jakichkolwiek nieruchomości.
Stwierdzono co, następuje:
Skarżący A. R. ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest jednak bezprzedmiotowy albowiem sprawy dotyczące zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego zostały zwolnione od kosztów sądowych na mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Przytoczony przepis zwalnia skarżących w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej od wszelkich od opłat i kosztów sądowych.
Z pewnością nie jest bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu. Dlatego jego żądanie procesowe zostanie odniesione do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy wyjaśnić, że według tej regulacji przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego. Jest istotnym dla powyższej regulacji, że skarżący nie otrzymuje jakichkolwiek dochodów, nie posiada również żadnego majątku. Na poparcie tych twierdzeń wnioskujący przesłał do Sądu do sprawy z jego skargi o sygn. II SA/Rz 976/12, stosowne zaświadczenia organów publicznych. Nie ma przeszkód, aby dowody te wykorzystać dla potrzeb postępowania o prawo pomocy w sprawie o sygn. II SA/Rz 1147/12.
Ponieważ wnioskujący udowodnił, że nie jest w stanie ponieść kosztu postępowania w postaci wynagrodzenia dla adwokata, jego wniosek o przyznanie prawa pomocy należy uwzględnić. Sytuacja majątkowa skarżącego powoduje, że aby mógł on dochodzić swych roszczeń przed sądem, należy na jego rzecz ustanowić adwokata, którego wynagrodzenie zostanie pokryte z budżetu państwa. W aktualnym stanie prawnym, przesłanki przyznania adwokata czy radcy prawnego zostały wyłącznie uzależnione od tego czy strona wnioskująca posiada możliwości pokrycia własnym staraniem kosztów postępowania przed Sądem. W tej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby w sposób nieuzasadniony ograniczyć prawo skarżącego do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy.
Należy pouczyć wnioskodawcę, iż niniejsze postanowienie jest równoznaczne z udzieleniem adwokatowi pełnomocnictwa (art. 244 § 2 p.p.s.a.).
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 239 pkt 1 lit. a, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.