Uzasadnienie
Do skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie uznania zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu za nieuzasadniony M. P. dołączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). Zaznaczył w nim, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu sprecyzował jednak, że jego wniosek w zakresie kosztów sądowych dotyczy zwolnienia od wpisu od skargi. Podniósł, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mieszkając w domu o powierzchni 70 m.kw. i utrzymując się jedynie z kwoty 529 zł miesięcznie, pobieranej jako zasiłek stały ze środków pomocy społecznej (na potwierdzenie tego faktu strona dołączyła zaświadczenie ośrodka pomocy społecznej). Wnioskodawca wskazał, że jest osobą chorą i często bywa hospitalizowany, na potwierdzenie czego przedłożył z kolei trzy karty informacyjne z leczenia szpitalnego.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
żądanie M. P. podlega uwzględnieniu w całości. Instytucja prawa pomocy, o której zastosowanie ubiega się strona ma na celu zapewnić prawo do obrony swoich praw na drodze sądowej osobie, która nie może tego uczynić własnym staraniem. Przysługuje ono zatem podmiotom, które po ograniczeniu wszystkich swoich wydatków tylko do tych niezbędnych, a więc przesądzających o egzystencji, nie są w stanie wygospodarować jakiejkolwiek kwoty pieniężnej na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady, że strony postępowania sądowego ponoszą jego koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, którą wyraża art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej następnie jako "P.p.s.a.".
Z uwagi na sprecyzowanie przez skarżącego w uzasadnieniu jego wniosku, iż domaga się on zwolnienia od wpisu od skargi oraz ustanowienia adwokata przyjęto taki właśnie zakres żądania strony. Powyższe przesądza, że skarżący ubiega się o częściowe prawo pomocy, jak stanowi art. 245 § 3 P.p.s.a. Przesłankę przyznania wsparcia w takim wymiarze ustawodawca wskazał w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jest nią mianowicie sytuacja, gdy strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższego spoczywa zaś na wnioskodawcy.
Mając to wszystko na uwadze uznano, że wniosek M. P. jest w pełni uzasadniony. Przesądza o tym bardzo niski dochód, którym strona dysponuje miesięcznie, fakt, że uzyskiwany jest on ze środków pomocy społecznej oraz okoliczność w postaci schorzeń, na które skarżący cierpi, a z którymi wiążą się wydatki na lekarstwa. Powyższe wskazuje, że uiszczenie przez stronę kosztów wpisu od skargi nawet (jak w niniejszej sprawie) w najniższej przewidzianej prawem wysokości – 100 zł znajduje się poza jakimikolwiek możliwościami płatniczymi wymienionego, który uzyskuje środki w wysokości zupełnie nieadekwatnej do obecnych kosztów utrzymania na minimalnym poziomie. Tym bardziej więc nie jest możliwe wygospodarowanie przez skarżącego środków niezbędnych do sfinansowania wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Z tych względów zwolniono M. P. od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi oraz ustanowiono na jego rzecz adwokata, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 oraz art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.