Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB [...]) nałożył na M. P. obowiązek rozbiórki nieużytkowanego i będącego w złym stanie technicznym murowano-drewnianego budynku gospodarczego na działce nr 1189/6 i 1189/7 w S. przy ul. W. oraz uporządkowania terenu.
Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...], PINB nałożył na M. P. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania ww. obowiązku w kwocie 40 580,69 zł.
W dniu 20 stycznia 2014 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący grzywnę w celu przymuszenia i skierował go do egzekucji do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].
W piśmie z dnia 21 marca 2014 r. M. P. wniósł zarzuty do doręczonego mu tytułu wykonawczego podnosząc, że nie był nigdy właścicielem przedmiotowego obiektu, ani jego inwestorem, przez co egzekucję skierowano do niewłaściwej osoby.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], PINB uznał zgłoszony zarzut za bezzasadny, ponieważ grzywna w celu przymuszenia została nałożona właśnie na M. P. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie M. P. stwierdził, że podnoszone dotychczas przez niego zarzuty nie są merytorycznie rozpatrywane. Podkreślił ponownie, że nie jest właścicielem spornej nieruchomości i nie korzysta z rzeczonego obiektu. Nieruchomość ta nie ma uregulowanego stanu prawnego.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy uznając, że rozstrzygnięcie w nim zawarte jest zgodne z prawem. Zarzut oparty na przepisie art. 33 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.) dalej: "Upea", nie mógł odnieść zamierzonego skutku, ponieważ grzywnę w celu przymuszenia nałożono właśnie na M. P. Nie zachodzi zatem błąd co do osoby zobowiązanego.
Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodził się M. P., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Zarzucił w niej naruszenie przez organy art. 33 § 1 pkt 4 Upea z uwagi na to, że nie przysługują mu żadne prawa do nieruchomośc, oraz art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, ponieważ nie mając prawa do nieruchomości nie ma możliwości wykonania nakazu rozbiórki obiektu.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Z uwagi na fakt wystąpienia przez skarżącego z żądaniem stwierdzenia nieważności postanowienia PINB z dnia [...] października 2011 r. postanowieniem z dnia 8 października 2014 r. II SA/Rz 1173/14 Sąd zawiesił postępowanie sądowe dotyczące kontroli postanowienia WINB z dnia [...] lipca 2014 r.
Z nadesłanych przez organy nadzoru budowlanego informacji wynika, że postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia PINB z dnia [...] października 2011 r., a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. Natomiast decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], WINB stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o nakazie rozbiórki. Postępowanie sądowe podjęto postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U z 2014 r. poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana: "p.p.s.a.", z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.
Poddawszy zaskarżone postanowienie ocenie legalności w zakresie wyznaczonym przez ww. przepisy Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Istotnym elementem stanu faktycznego niniejszej sprawy, jaka nastąpiła po wydaniu zaskarżonego postanowienia jest okoliczność, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], którą nakazano M. P. rozbiórkę wraz z uporządkowaniem terenu, nieużytkowanego, będącego w złym stanie technicznym murowanego murowano drewnianego budynku gospodarczego na działce nr 1189/6 i 1189/7 położonych w S. przy ul. W. Zgodnie z tą decyzją rozbiórkę należało wykonać w okresie od 15 marca 2010 r. do dnia 15 maja 2010 r.
Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] dążąc do wykonania decyzji rozbiórkowej wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia 19 października 2011 r., a następnie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...] października 2011 r. Nr [...].
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] zawierające stanowisko wierzyciele, że zgłoszony przez M. P. zarzut odnośnie błędu co do adresata obowiązku jest bezzasadny.
Z przedstawionego stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja będąca źródłem obowiązku dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego i działań organów inspekcji nadzoru budowlanego zmierzających do realizacji przedmiotowego obowiązku. Zatem prowadzenie postępowania mającego na celu wyegzekwowanie obowiązku należało uznać za bezprzedmiotowe. Wszystkie naprowadzone okoliczności sprawy wskazują na zaistnienie przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zatem za zbędne należy uznać kontynuowanie postępowania egzekucyjnego w zakresie zarzutów zgłoszonych w kontrolowanym postępowaniu.
Stwierdzony stan faktyczny sprawy uzasadnia uwzględnienie skargi na podstawie art.145 § 1 pkt 1 li. b) p.p.s.a.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Na zasadzie art. 250 p.p.s.a. Sąd orzekł o wynagrodzeniu dla adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wyda postanowienie o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 Upea, który wobec braku odrębnych regulacji w ustawie nakazuje odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego.