Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. B. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] nakazującą wyżej wymienionemu rozbiórkę garażu o wym. 8,0m x 6,0m, zlokalizowanego na działce nr ewid. 3112/2 położonej w Ł., gm. [...].
Powyższa decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została doręczona m.in. S. B. w dniu 24 września 2013 r. (dowód: zalegający w aktach administracyjnych organu II instancji dowód doręczenia).
Decyzja zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, bezpośrednio na adres Inspektoratu: [...] [...], ul. [...].
Pismem z dnia 21 października 2013 r., złożonym "osobiście" do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 23 października 2013 r., S. B. wniósł skargę adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wskazaną na wstępie decyzję WINB z dnia [...] września 2013 r. (dowód: zalegająca w aktach sądowych skarga - k. 3 oraz pismo PINB w [...] z wyjaśnieniami – k. 5 akt sądowych sprawy).
Jak wynika z akt administracyjnych i sądowych sprawy, powyższą skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z dnia 28 października 2013 r. (k. 4 akt sądowych sprawy), przekazał Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. W tym samym dniu (tj. 28 października 2013 r.) skarga wraz z pismem przewodnim została złożona "osobiście" w siedzibie WINB (widniejąca na piśmie prezentata sekretariatu Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego).
Następnie w dniu 21 listopada 2013 r. organ odwoławczy przesłał powyższą skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do WSA w Rzeszowie.
W odpowiedzi na skargę organ zawnioskował o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Powyższy przepis art. 54 § 1 P.p.s.a. wskazuje zatem, że termin do wniesienia skargi jest zachowany wyłącznie w sytuacji wniesienia skargi w terminie ustawowym do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien niezwłocznie przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu określonego w art. 53 § 1-3 P.p.s.a. terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas bądź data oddania przez sąd (organ administracji publicznej) skargi w polskim urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej, bądź data wpływu do właściwego organu skargi przekazanej przez ten sąd (organ administracji publicznej) w inny sposób (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 427/09, Wspólnota 2009/44/31).
W postanowieniu NSA z dnia 7.10.2010 r., sygn. akt II FSK 1418/10 (publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazano, że "skarga wniesiona do organu niewłaściwego powinna być przez ten organ odesłana organowi właściwemu, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez ten organ na adres właściwego organu. Organ przekazujący skargę organowi właściwemu powinien działać w tej materii niezwłocznie, mając na uwadze upływ terminu do wniesienia skargi oraz konstytucyjne prawo strony do sądu. (...)".
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarga S. B. została złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu.
Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do WSA w Rzeszowie, została doręczona S. B. w dniu 24 września 2013 r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 24 października 2013 r. (czwartek). Tymczasem skarga, mimo prawidłowego pouczenia, została złożona "osobiście" przez skarżącego w dniu 23 października 2013 r., ale w siedzibie organu niewłaściwego, tj. w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (organ I instancji). Następnie jak wynika z pisma przewodniego z dnia 28 października 2013 r., została przekazana do organu właściwego tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 28 października 2013 r. (data wpływu do WINB). Ten dzień należało zatem uznać za datę wpływu skargi do organu właściwego.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga S. B. wniesiona w dniu 28 października 2013 r. (do organu właściwego) została złożona po upływie trzydziestu dni do jej wniesienia, gdyż termin do jej wniesienia w okolicznościach sprawy upływał z dniem 24 października 2013 r.
Jak już wspomniano do zachowania terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. koniecznym jest, aby przed jego upływem pismo zostało skierowane do właściwego organu. Z zestawienia powyżej wskazanych dat wynika, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przy czym bez wpływu na treść mającego zapaść rozstrzygnięcia, pozostaje kwestia wielkości opóźnienia.
Skarżący nie złożył także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 86 i 87 P.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.