Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 328/12 zapadłego w sprawie ze skargi wyżej wymienionego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Z kolei postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. referendarz sądowy w tut. Sądzie przyznał M. M. prawo pomocy przez ustanowienie dla niego radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła jako zastępcę prawnego dla skarżącego radcę prawnego M. S. Wymieniona pełnomocnik w dniu 3 marca 2014 r. przedłożyła w tut. Sądzie opinię o barku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyżej postanowienia tut. Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. Jednocześnie wniosła o przyznanie nieopłaconych w całości ani w części kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz o zwrot wydatków w kwocie 12,60 zł z tytułu opłaty za wysłanie stronie oraz Okręgowej Izbie Radców Prawnych [...] przedmiotowej opinii.
Rozpoznając niniejszy wniosek zważono, co następuje:
Ustanowiona w ramach prawa pomocy radca prawny domaga się przyznania kosztów pomocy prawnej, nieopłaconej w jakiejkolwiek części. Podstawę takiego żądania stanowi art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", który w zakresie zasad orzekania w tym przedmiocie odsyła do regulacji rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zwanego następnie "rozporządzeniem".
W świetle _@KON@_§ 15 wskazanego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stawkę minimalną w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej określa § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowiąc, że wynosi ona 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (w niniejszej sprawie jest to kwota 240 zł zgodnie z lit. c), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Należy także wskazać na brzmienie § 2 ust. 3 rozporządzenia, stosownie do którego należną radcy prawnemu opłatę podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania (obecnie jest to stawka 23 %).
Z uwagi na powyższe, przyznano wnioskodawczyni kwotę 221,40 zł tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Oddalono natomiast wniosek w zakresie, w jakim dotyczy on zwrotu wydatków. Po pierwsze okoliczność w postaci ich poniesienia nie została należycie udokumentowana, co w świetle brzmienia art. 250 P.p.s.a. oraz § 15 pkt 2 rozporządzenia stanowi konieczny warunek ich zwrotu. Nie jest bowiem w tym zakresie wystarczająca przedłożona przez radcę prawnego kserokopia potwierdzenia nadania przesyłki poleconej na adres skarżącego, z której nie wynika konkretna kwota poniesiona z tego tytułu. Nadto zaś należy zwrócić uwagę, iż regulacja zawarta w powołanych wyżej art. 250 P.p.s.a. oraz § 15 pkt 2 rozporządzenia stanowi o tym, iż zwrotowi podlegają jedynie wydatki "niezbędne". Trudno zaś za takie uznać kosztu przesyłki zawierającej sporządzoną przez pełnomocnika opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, adresowanej do organu samorządu zawodowego jakim jest Okręgowa Izba Radców Prawnych [...]. Dlatego też nawet w razie należytego udokumentowania tej okoliczności brak byłoby podstaw do zwrotu poniesionego z tego tytułu wydatku.
Z podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 8 w zw z art. 250 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia.