Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. C. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza [...] z [...] czerwca 2015 r. nr [...], o ustaleniu kosztów postępowania w wysokości 1800 zł za opracowanie opinii dotyczącej uregulowania stosunków wodnych na działkach nr 1780 i 1781 położonych w T. zmienionych poprzez przeprowadzenie prac ziemnych na tych działkach i określenie przyczyn powstawania osuwiska, obciążając tymi kosztami P. C. P. C., reprezentowany przez radcę prawnego w skardze na wyżej opisane postanowienie zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania z uwagi na fakt, że uiszczenie żądanej kwoty spowoduje dla niego znaczną szkodę w sferze majątkowej i pozbawi go środków do życia. Wskazano, że skarżący jest osobą starszą, a pobierana przez niego emerytura w wysokości 1311.21 zł miesięcznie nie pozwala mu na uiszczenie żądanej kwoty.
Nie ma możliwości podjęcia dodatkowego zarobkowania i nie ma również żadnego majątku. Wszelkie dochody skarżącego są przeznaczane na pokrycie kosztów utrzymania oraz zwiększonych potrzeb związanych ze złym stanem zdrowia (zakup lekarstw). Podniesiono, że Burmistrz przesłał stronie upomnienie w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem zmierza on do egzekucji wskazanych kosztów postępowania, co narazi go na znaczne straty w postaci pozbawienia kosztów utrzymania oraz dodatkowe koszty postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony.
O trudnych do odwrócenia skutkach postanowienia mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw postanowienia, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/2006, Lex Polonica nr 1241556).
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, że w razie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może zaistnieć niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Okoliczności takie nie wynikają również z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, że wykonanie postanowienia z uwagi na swoją sytuację finansową spowoduje znaczną szkodę w jego sferze majątkowej. Nie odniósł się jednak do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione. Same zresztą okoliczności mające uzasadniać wniosek o wstrzymanie podane zostały tak ogólnikowo, że bez bliższych danych nie można uznać, aby zachodziły podstawy z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Podkreślenia wymaga, że wynikający z zaskarżonego postanowienia obowiązek poniesienia przez skarżącego kosztów postępowania za opracowanie opinii dotyczącej uregulowania stosunków wodnych - ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki zapłaty wynikającej z tego tytułu kwoty - 1800 zł są niewątpliwie odwracalne, gdyż w razie uwzględnienia skargi przez sąd i uprawomocnieniu się orzeczenia w tym przedmiocie, kwota związana ze sporządzeniem opinii będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 15 maja 2014 r., sygn. II SA/Łd 467/14). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu.
Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek uprawdopodobniających, że odwrócenie skutków wykonania zaskarżonego postanowienia będzie utrudnione, czy wręcz niemożliwe (por. postanowienia NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. I GSK 1538/12; z 19 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 385/11).
Uwzględniając wszystkie okoliczności, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.