Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję LB zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wezwaniem z dnia 20 września 2016 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie go na aktualnie obowiązującym formularzu PPF, którego wzór określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy.
Wobec niewywiązania się przez skarżącego z nałożonego na niego obowiązku, postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Wskazał, że wniosek złożony został na nieaktualnym formularzu i pomimo wezwania brak ten nie został uzupełniony, co w świetle art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", obligowało do wydania wskazanego wyżej zarządzenia.
W sprzeciwie od powyższego zarządzenia LB podniósł, że jest osobą niepełnosprawną, a wniosek o ustanowienie zawodowego pełnomocnika został w jego ocenie złożony na prawidłowym formularzu. Wskazał, że w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, osobie niewidomej przysługuje prawo do obrońcy z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 Ppsa, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z art. 252 § 2 Ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy strona jest zobowiązana złożyć na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wzór ten określa przytoczone przez referendarza rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. Stosownie zaś do art. 257 Ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania.
Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy w pełni zasadnie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Skarżący złożył bowiem wniosek na nieaktualnym formularzu PPF i pomimo wezwania referendarza (do którego dołączono obowiązujący aktualnie formularz PPF) w wyznaczonym terminie nie nadesłał uzupełnionego i właściwego formularza o przyznanie prawa pomocy. Skoro zaś przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga bezwzględnie prawidłowo wypełnionego i złożonego wniosku strony (art. 243 § 1 Ppsa), żądania skarżącego związane z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika z powodu stanu jego zdrowia, przy wadliwie złożonym wniosku nie mogły zostać uwzględnione.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, Sąd utrzymał zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego w mocy.