Uzasadnienie
Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z 16 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 393/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej zasiłku stałego.
M. M. 18 grudnia 2013 r. nadał w Urzędzie Pocztowym do WSA w Rzeszowie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyżej opisanym prawomocnym wyrokiem.
Ponieważ skarga nie zawierała podstawy wznowienia oraz nie wykazano zachowania wymaganego terminu, dlatego pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. WSA poinformował skarżącego jakie wymogi powinna spełniać skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Jednocześnie skarżący został wezwany o:
- 1) podanie podstawy wznowienia, tj. wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 – 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.), uzasadniają wznowienie postępowania w niniejszej sprawie oraz
- 2) uprawdopodobnienie (udokumentowanie) okoliczności stwierdzającej zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie.
Przy czym Sąd wyjaśnił, że niewystarczające jest ograniczenie się do powołania przepisu wskazującego podstawę wznowienia postępowania i przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania objętego wznowieniem. Uzasadnienie podstawy wznowienia powinno bowiem zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia, a w przypadku podstaw restytucyjnych - również określenie, jaki wpływ mają te okoliczności na rozstrzygnięcie sprawy. Wezwanie należało wykonać w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie.
W odpowiedzi skarżący w piśmie z 24 stycznia 2014 r. wskazał, że WSA wyznaczył rozprawę na 21 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1322/13. Podniósł, że nie ma potrzeby przeprowadzenia dwóch rozpraw oddzielnie. Wyraził swoje niezadowolenie ze sposobu załatwienia sprawy w przedmiocie zasiłku stałego przez organy i przedstawił swoją trudną sytuację. Stwierdził, że "nie umie uzupełnić braków formalnych potrzebnych do niniejszej sprawy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie. Można je podzielić na trzy grupy:
- 1. przyczyny nieważności (art. 271 P.p.s.a.),
- 2. właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 P.p.s.a.),
- 3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 P.p.s.a.).
Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem prowadzącym do obalenia prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. (K. Sobieralski Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49).
Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 P.p.s.a.).
W związku z powyższym pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy czym samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154 oraz postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/2001, niepubl.). Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Takie stanowisko zajął również NSA w postanowieniu z 3 czerwca 2004 r. (OW 87/2004, Lex nr 158967), w którym stwierdził, że brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza o obowiązku odrzucenia wniosku bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu.
Wyżej wymienione przepisy w art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a. w sposób wyczerpujący określają podstawy (przyczyny) wznowienia postępowania, zaś przepis art. 280 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek sądu odrzucenia skargi, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia.
Skarżący, mimo wezwania Sądu nie wskazał żadnej z takich podstaw. Przy czym brak podstaw wznowienia wynika tu nie tylko z braku przytoczenia przez stronę określonego przepisu, ale przede wszystkim okoliczności pozwalających na ustalenie, że określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Wprawdzie argumenty przedstawione w skardze świadczą, że skarżący próbował wskazać spełnienie podstawy wznowienia, jednakże takich podstaw skarżący nie wykazał. Twierdzenia natomiast zawarte w omawianej skardze, oraz odpowiedzi na wezwanie Sądu ograniczają się do zarzutów, w których skarżący wyraził niezadowolenie z prowadzenia przez organy sprawy. Nadto skarżący przedstawił argumentację dotyczącą odmowy przez WSA sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. II SA/Rz 393/13.
Mimo wezwania Sądu o wyraźne określenie podstawy wznowienia skarżący nie wykazał spełnienia takich okoliczności. Nadto skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a., tj. nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz nie sprecyzowano żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, ale kwestia ta jest bez znaczenia w sytuacji, gdy nie powołano ustawowej podstawy wznowienia.
Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie podał podstawy wznowienia, nie mówiąc już o wykazaniu jej istnienia, dlatego skarga o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 280 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.