Uzasadnienie
W. J. (zwany dalej skarżącym lub wnioskującym) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych). Wniosek o prawo pomocy złożono do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 150/11, dotyczącej skargi wyżej wymienionego oraz D. Ł. na decyzję Wojewody [...].
Należy zauważyć, iż sprawa o sygn. II SA/Rz 150/11 nie została zakończona przed WSA. Wniesienie skargi sądowoadministracyjnej na decyzję administracyjną Wojewody [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę, wiąże się z obowiązkiem uiszczenia przez stronę wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Strony skarżące zobowiązane są solidarnie do uiszczenia kosztów sądowych a w tym wspomnianego wpisu sądowego. Należy dodać, że wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zwróciła się do Sądu także D. Ł. Stwierdzono, co następuje:
Wniosek skarżącego dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strona powinna udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków sądowych, spowoduje znaczne obniżenie warunków egzystencji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego.
W aktualnej sytuacji procesowej, w jakiej znajduje się wnioskujący, koszty sądowe obejmują wpis sądowy w wysokości 500 zł. Oprócz tej kwoty strony na kolejnych etapach postępowania mogą zostać zobowiązane do uiszczenia wpisów należnych z tytułu wniesienia zażalenia, skargi kasacyjnej czy opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia wyroku WSA. Należy mieć również świadomość ewentualności wydatków wynikających z kosztu ustanowienia fachowego pełnomocnika w celu sporządzenia określonych środków odwoławczych od orzeczeń WSA.
Opisana w wniosku PPF sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak większych możliwości pokrycia wiążących się z procesem kosztów sądowych. Skarżący pobiera wynagrodzenie za pracę w wysokości 1363 zł. Wynagrodzenie netto wynosi jedynie 1016, 28 zł. Nie można pominąć, iż strona skarżąca obciążona jest obowiązkiem spłaty alimentów w wysokości miesięcznej 593,49 zł. Podane przez skarżącego bieżące koszty utrzymania to: energia elektryczna 40 zł, woda 25 zł, gaz 300 zł, leczenie 100 zł. W skład majątku skarżącego nie wchodzą takiego rodzaju składniki majątkowe, które dawałyby szanse na zwiększenie możliwości dochodowych. Wnioskujący nie wydatkuje na cele nie mające wpływu na zachowanie poziomu utrzymania określanego jako utrzymanie konieczne.
Należy więc potwierdzić wniosek strony, iż współuczestniczenie w kosztach niniejszej sprawy, choćby na poziomie minimalnym, zdecydowanie obniżyłoby aktualny poziom bieżącej egzystencji. Aby tego uniknąć, wnioskujący powinien skorzystać z prawa pomocy.
Ponieważ o kontynuowaniu postępowania sądowego nie mogą decydować wyłącznie posiadane przez stronę zasoby dochodowe i majątkowe, skarżącego należy zwolnić od kosztów sądowych w całości.
Z przedstawionych powodów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w części poprzez zastosowanie 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.