Uzasadnienie
J. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania. Równocześnie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jako swój majątek wskazał dom oraz nieruchomość rolną o pow. 0,16 ha, zaznaczając jednocześnie, że ich stan prawny nie jest uregulowany. Strona prowadzi samodzielne gospodarstwo. Utrzymuje się jedynie ze środków, które uzyskuje z pomocy społecznej; aktualnie jest to kwota 317 zł tytułem zasiłku okresowego oraz 100 zł tytułem zasiłku celowego na zakup żywności.
Ponadto, w lutym 2017 r., również w ramach pomocy społecznej, otrzymał on kwotę 200 zł na opał. Jako swoje stałe wydatki skarżący wskazał: podatki – 50 zł, gaz – 55 zł, wywóz śmieci – 9 zł, lekarstwa 43,96 zł. Wnioskodawca posiada zadłużenie na kwotę 2350 zł w związku z zakupem opału.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
W myśl art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wchodzi w zakres tzw. całkowitego prawa pomocy. Jego przyznanie możliwe jest w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Pomoc w takim najszerszym wymiarze przeznaczona jest więc dla osób, które z uwagi na swoją trudną sytuację rodzinno-materialną nie mogą samodzielnie ponieść ciężaru kosztów postępowania sądowego z ich udziałem.
Przedstawione przez J. K. we wniosku dane wskazują na zasadność jego żądania. Wymieniony to bowiem osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe. Stan prawny nieruchomości, w której mieszka oraz innej nieruchomości rolnej (o pow. 0,16 ha) nie jest prawnie uregulowany. Nie posiada on natomiast żadnych wartościowych ruchomości, jak też oszczędności. Jedyne źródło utrzymania strony to środki pochodzące z pomocy społecznej. Obecnie jest to łącznie kwota 417 zł miesięcznie. Oczywistym jest, że jest ona nieadekwatna nawet do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych człowieka. Zatem nie jest możliwe, by skarżący wygospodarował z niej środki potrzebne do pokrycia kosztów zainicjowanego jego skargą postępowania.
Dlatego też uznano, że uzasadnionym jest udzielenie J. K. w niniejszej sprawie wsparcia, jako że celem instytucji prawa pomocy jest dofinansowanie osób o wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej. W takiej zaś niewątpliwie znajduje się strona.
Podstawę orzeczenia stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.