Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim
Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie z dnia 10 marca 2017 r. skarżącemu J. K. przyznane zostało prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Jako pełnomocnika strony Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adwokata T. P. (pismo z dnia 22 marca 2017 r.).
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r. tut. Sąd uwzględnił skargę J. K. W dniu 16 maja 2017 r. adwokat T. P. złożył w Sądzie wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną skarżącemu pomoc prawną z urzędu oświadczając jednocześnie, że nie zostało ono zapłacone w całości ani w części.
Wyznaczony adwokat ma prawo do otrzymania wynagrodzenia według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Uprawnienie to wynika z brzmienia art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zasady przyznawania przedmiotowego wynagrodzenia określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), określane w dalszej części jako "rozporządzenie".
W myśl § 2 pkt 1 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3 rozporządzenia). Opłatę tę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 z tym, że nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Opłata wyższa tj. nie przekraczająca 150 % opłat określonych w rozdziałach 2-4 może zaś być ustalona przy uwzględnieniu nakładu pracy adwokata, jego wkładu w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności sprawy, wartości przedmiotu sprawy i stopnia jej zawiłości (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).
Ponadto, ustalona opłata podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie wynosi 240 zł. Chodzi mianowicie o sprawę, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz nie dotyczącą skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego.
Mając powyższe na uwadze, uznano za zasadne przyznanie adwokatowi T. P. opłaty w wysokości 240 zł podwyższonej o kwotę podatku VAT (tj. 55,20 zł), łącznie więc kwoty 295,20 zł.
Podstawę orzeczenia stanowią powołane wyżej przepisy tzn. art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 1, § 4 ust. 1, ust. 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.