Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) z dnia [...] października 2009r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ I instancji, działając na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. u. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm. zwana dalej w skrócie P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) po rozpatrzeniu stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1101/1 położonej w miejscowości T. zobowiązał Z. W. do przeprowadzenia kontroli okresowej polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego przewodów kominowych (dymowych i spalinowych), instalacji elektrycznej i piorunoochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów w ww. budynku mieszkalnym wynikającej z art. 62 ust. 1 pkt 1c oraz pkt 2 P.b. oraz przedstawienie w PINB ekspertyzy stanu technicznego w terminie do [...] listopada 2009r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący Z. W. nie wskazał kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W jego ocenie organy nadzoru budowlanego całkowicie nie przestrzegają prawa budowlanego i złośliwie żądają różnych zaleceń pokontrolnych odnośnie komina, istniejącego od 1966r., wentylacji, która jest podłączona do poprzednich kominów, pomiarów instalacji elektrycznej oraz uziemienia, instalacji odgromowej na budynku, który jest niski, a w jego sąsiedztwie znajdują się budynki o wysokości około 20m. Informował o samowolach budowlanych sąsiadów, ale organ uznał, że wszystko jest w porządku. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, bo z powodu źle wykonanego odwodnienia na działce sąsiedniej, jego budynek został zagrzybiony. Stwierdził, że widocznie organy nadzoru nie mają już cierpliwości i w odwecie nakładają na niego obowiązki, które nie są zgodne z przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Podczas rozprawy w dniu 24 czerwca 2010 r., pełnomocnik skarżącego Z. W. – adwokat T. P. oświadczył, iż imieniem swojego mocodawcy cofa skargę złożoną w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi nie zachodzą.
W związku z powyższym, na podstawie art. 60 P.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie sądowe należało umorzyć.