Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 157/10
Strona skarżąca J. B. po wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Żądanie strony polega na zwolnieniu od pełnych kosztów sądowych, jakie mogą wystąpić w Jego sprawie o sygn. II SA/Rz 157/10. Skarga J. B. dotyczy decyzji SKO w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami. Ze względu na przedmiot skargi, skarżący zobowiązany jest do uiszczenia 200 zł wpisu sądowego (zob. zarządzenie Z-cy Przewodniczącego Wydziału II WSA z 9.03.2010 r., karta akt nr 19).
Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został uzasadniony następującymi względami: w skład gospodarstwa domowego wchodzą trzy osoby – H. B. żona skarżącego oraz E. B. córka skarżącego. Rodzina posiada dom o pow. 95 m² oraz działkę o pow. 0,22 ha. Na dochody rodziny składa się wynagrodzenie za pracę J. B. - 2126,33 zł, świadczenie emerytalne H. B. w wysokości 1202,13 zł, oraz stypendium stażowe E. B. w wysokości 860 zł. Według oświadczenia skarżącego, budżet rodziny obciąża spłata kredytu w kwocie 5’000 zł.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek strony, nie zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc pod uwagę treść żądania wyrażonego we wniosku PPF, J. B. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Ze względu na tak określone granice wniosku, strona zobowiązana jest udowodnić, że poniesienie ciężarów kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków sądowych), spowoduje uszczerbek na poziomie koniecznego utrzymania członków rodziny. Te przesłanki prawa pomocy zamieszczono w treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym stanowi postać pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększanie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego.
Zdaniem rozpoznającego wniosek, strona jest wystarczająco zdolna do pokrycia wszelkich wiążących się ze sprawą kontroli zaskarżonej decyzji SKO opłat i wydatków sądowych. Poniesienie tych ciężarów nie spowoduje uszczerbku na poziomie utrzymania niezbędnego członków gospodarstwa domowego J. B. Rodzina zajmuje dom o wartości 100 000 zł w C. Oznacza to, że potrzeby mieszkaniowe skarżącego oraz Jego najbliższych osób są w całości zaspokojone. Ustalona w postępowaniu wyjaśniającym wysokość dochodów w łącznej kwocie 4’188,46 zł jest w zupełności wystarczającą dla utrzymania niezbędnych standardów życia trzyosobowego gospodarstwa domowego oraz uiszczenia kosztów sądowych w pełnej wysokości. Koszty, o których mowa nie należą do szczególnie wysokich, skoro wysokość wpisu sądowego z tytułu złożenia skargi wynosi 200 zł.
Powyższej oceny nie może zmienić oświadczenie strony skarżącej o spłatach kredytu zaciągniętego w Banku (rubryka nr 11 PPF). Koszty sądowe stanowią tzw. ciężary publiczne. Według art. 84 Konstytucji RP, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków. Z względu na społeczne funkcje kosztów sądowych (wpływy z tytułu kosztów sądowych zasilają budżet państwa, z którego finansowane są zadania publiczne), należności cywilnoprawne a więc także raty pożyczek i kredytów, powinny być zaspokajane w dalszej kolejności. Innymi słowy, obowiązki finansowe wobec państwa korzystają z pierwszeństwa wobec zobowiązań należnych osobom i instytucjom prywatnym. Przyznanie kredytu wnioskodawcy jest dodatkową okolicznością przemawiającą za odmową przyznania prawa pomocy. Zaciągnięcie zobowiązania finansowego świadczy o tym, że wnioskodawca dobrze ocenia swą zdolność majątkową.
Reasumując, nie sposób w sytuacji majątkowej i rodzinnej wnoszącego o prawo pomocy dostrzec potrzeby zastosowania instytucji prawa pomocy, choćby w zakresie częściowym. Wobec powyższych okoliczności orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.