Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r., referendarz sądowy w tut. Sądzie ustanowił dla niego pełnomocnika. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła w tym charakterze adwokata M. D. W dniu 25 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła sporządzona przez wymienionego adwokata opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku. Zawiera ona jednocześnie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczenie, że nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części.
Wniosek adwokata M. D. podlega uwzględnieniu w związku z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), określanego dalej jako "rozporządzenie".
_@KON@_Paragraf 19 pkt 1 tego ostatniego aktu stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują m. in. _@POCZ@__@KON@_opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. W świetle z kolei § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (w niniejszej sprawie jest to kwota 240 zł zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Biorąc zatem pod uwagę powołane regulacje prawne oraz okoliczności faktyczne sprawy należało przyznać pełnomocnikowi strony skarżącej kwotę 180 zł (75 % z 240 zł) tytułem wynagrodzenia za udzieloną jej pomoc prawną z urzędu. Stosownie natomiast do brzmienia § 2 ust. 3 rozporządzenia wynagrodzenie to należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (obecnie 23 %) tj. o kwotę 41,40 zł (23 % z kwoty 180 zł).
Podstawę niniejszego rozstrzygnięcia stanowią art. 258 § 1, § 2 pkt 8 i art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia