Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. F. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W tym samym dniu S. F. złożył w siedzibie Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zaznaczył, że ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Wskazał, że jego jedyny majątek to drewniany dom o powierzchni 120 m.kw. Podniósł, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku z tego tytułu, czego zresztą dotyczy niniejsza sprawa. Korzysta z pomocy sąsiadów, którzy przekazują mu żywność.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje:
Sprawa objęta skargą S. F. dotyczy uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i z uwagi na ten przedmiot mieści się w zakresie spraw objętych zwolnieniem od kosztów sądowych, a to z mocy brzmienia art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Oznacza to, że skarżący nie ma obowiązku ponoszenia w zainicjowanej jego skargą sprawie jakichkolwiek kosztów sądowych. Z tego względu nie rozpoznawano jego żądania w tym zakresie.
Niniejsze orzeczenie rozstrzyga natomiast w przedmiocie wniosku S. F. o ustanowienie dla niego adwokata. W świetle przedstawionych przez wyżej wymienionego danych żądanie to należy uznać za uzasadnione w kontekście brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (tj. obejmującym np. – jak w niniejszej sprawie - tylko ustanowienie profesjonalnego zastępcy prawnego) następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając zatem na uwadze, że skarżący to osoba niepracująca, posiadająca wprawdzie status bezrobotnego, lecz bez prawa do zasiłku z tego tytułu i korzystająca z pomocy sąsiadów w zakresie zaspokojenia podstawowej potrzeby życiowej, jaką jest konieczność żywienia uznano, że spełnia on wskazaną wyżej przesłankę udzielenia mu wsparcia ze strony Państwa. Skoro bowiem wnioskodawca nie posiada obecnie żadnego dochodu i celem zapewnienia sobie egzystencji uzyskuje pomoc od obcych w stosunku do niego ludzi, to poniesienie najmniejszego choćby wydatku, mającego na celu pokrycie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, musiałoby spowodować powstanie u niego uszczerbku, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Z podanych względów postanowiono o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy przez ustanowienie na jego rzecz adwokata, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.