Uzasadnienie
W skardze na opisane w sentencji postanowienie MW zawarła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Uzasadniając zgłoszone żądanie podała, że tworzy gospodarstwo domowe wraz z mężem. Rodzina zamieszkuje budynek mieszkalny jednorodzinny o powierzchni 64 m2, posiada działkę siedliskową o powierzchni 0,31 ha, zaś comiesięczne dochody rodziny stanowią renty inwalidzkie skarżącej i jej męża, w wysokości odpowiednio 1442 zł i 1652 zł. Skarżąca ponosi typowe koszty związane z utrzymaniem oraz jak wskazała, ze względu na wiek i stan zdrowia pozostaje wraz z mężem w stałym i kosztownym leczeniu.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2016 r. II SA/Rz 1685/15 referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Zdaniem referendarza skarżąca nie wykazała, by poza zakresem jej możliwości płatniczych było pokrycie tak jakichkolwiek, jak i nawet pełnych kosztów postępowania. Skarżąca i jej mąż dysponują bowiem stałym dochodem, który - wobec braku innych osób na utrzymaniu - mogą przeznaczać wyłącznie na własne potrzeby. Rodzina mieszka w domu, a z uzyskiwanych świadczeń finansuje zakup niezbędnych do życia rzeczy, jak też utrzymuje posiadaną nieruchomość.
W sprzeciwie od powyższego postanowienia MW podniosła, że spełnia wymogi do przyznania jej prawa pomocy w pełnym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (art. 245 § 2 Ppsa). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa jej obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu analiza wniosku skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że wykazała ona niemożność poniesienia nie tyle pełnych, ile nawet częściowych kosztów postępowania. Tym samym zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy w pełni zasadnie odmówił przyznania jej wnioskowanego wsparcia.
Dysponując comiesięcznym dochodem w wysokości niespełna 3 100 zł i zamieszkując w stanowiącym jej własność budynku mieszkalnym jednorodzinnym, skarżąca z cała pewnością jest w stanie uiścić wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz opłacić pomoc zawodowego pełnomocnika we własnym zakresie. Niniejsza sprawa nie jest pierwszą sprawą prowadzoną ze skargi MW, a zatem skarżąca niewątpliwie nabyła wiedzę, że w postępowaniu sądowoadministarcyjnym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 Ppsa). Skarżąca inicjując niniejszą sprawę w listopadzie 2015 r. mogła poczynić nawet drobne oszczędności, które z uwagi na upływ czasu umożliwiłyby uiszczenie wpisu od skargi oraz opłacenie fachowej pomocy prawnej. Oszczędności takie, przy obecnych dochodach, może również poczynić w toku ewentualnego postępowania, trwającego co do zasady kilka miesięcy, a co za tym idzie, ustalić z zawodowym pełnomocnikiem sposób zapłaty należności z tytułu udzielonej pomocy.
W tych okolicznościach nie można przyjąć, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jak wspomniano wyżej, stwierdzenie takiej okoliczności jest jedynym warunkiem przyznania prawa pomocy.
Na marginesie Sąd wskazuje, że wprawdzie MW konsekwentnie twierdzi, że nie jest w stanie uiścić wymaganych kosztów sądowych, natomiast uiszczenie przez nią opłaty turnus rehabilitacyjny w kwocie 3 051 zł oznacza, że w istocie albo pewne oszczędności posiadała, albo była w stanie je poczynić. Okoliczność ta dodatkowo budzi wątpliwości co do rzeczywistej sytuacji materialno – bytowej skarżącej oraz jej zdolności płatniczych.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, Sąd utrzymał zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w mocy.