Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu poprzedniego poprzez wykonanie określonych robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał J. K. i B. K. doprowadzenie budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 621/13 położonej w S. do stanu zgodnego z prawem – w terminie do 28 lutego 2013 r. poprzez: - skrócenie okapu dachu od strony północnej do 0,5m, - wyposażenie okapu dachu od strony północnej w rynnę i rurę spustową.
W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej "K.p.a.") oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwana dalej "P.b.").
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 P.b. jest, że roboty budowlane, do jakich należy przebudowa, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, której to inwestorzy nie posiadają. W okolicznościach sprawy przedłużenie okapu dachu budynku gospodarczego nie skutkowało powstaniem nowego obiektu, nie prowadziło również do wybudowania nowej części obiektu a zatem upoważniało to organ do wdrożenia procedury opisanej w art. 50 i art. 51 P.b. W przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek określony w art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. tj. przebudowa bez wymaganego pozwolenia. Z uwagi jednakże na zakończenie robót budowlanych nie zachodziła potrzeba wydania postanowienia o ich wstrzymaniu. W sytuacji gdy roboty budowlane zostały już wykonane, na podstawie art. 51 ust. 7 P.b. organ przeprowadzić musi procedurę określoną w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 P.b.
i rozważyć wydanie jednej z dwóch decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 P.b. Przy czym stosując art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. musi mieć na względzie, że wydanie decyzji w tym trybie jest środkiem doprowadzenia stanu faktycznego do stanu zgodnego z prawem.
Organ odwoławczy podał, że w dacie wykonania przedmiotowych robót budowlanych tj. w 1997 r. obowiązywało rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 ust. 5 tego rozporządzenia okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m, natomiast balkony lub loggie o więcej niż 1 m. Natomiast zgodnie z § 319 ust. 1 dachy i tarasy powinny mieć szczelne pokrycia lub izolacje oraz spadki, umożliwiające odpływ wód opadowych i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych. Dachy w budynkach o wysokości powyżej 15 m nad poziomem terenu powinny mieć spadki umożliwiające odpływ wody do wewnętrznych rur spustowych. (ust. 2); w budynku wolnostojącym o wysokości do 4,5 m i powierzchni dachu do 100 m² dopuszcza się niewykonywanie rynien i rur spustowych, pod warunkiem odpowiedniego ukształtowania okapów (ust. 3).
W przedmiotowej sprawie okap dachu przedłużony został od strony północnej budynku gospodarczego na całej długości budynku od 0,91m do 1,23m, powierzchnia dachu wynosi ponad 100m². Brak jest orynnowania i rur spustowych odprowadzających wody opadowe z przebudowanej połci północnej. Pozostałe połacie wyposażone są w rynny i rury spustowe.
Organ nadzoru budowlanego uznał, że w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem należy zobowiązać inwestorów do skrócenia okapu dachu od strony północnej do 0,5m oraz wyposażyć okap w rynnę i rurę spustową (od strony północnej). Zachodzi zatem przypadek określony w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. tj. wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z powyższych powodów organ II instancji zreformował zaskarżoną decyzję wskazując prawidłową podstawę prawną i zreformował sentencję decyzji.
Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył J. K. wnosząc o uchylenie jej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1 i art. 80 K.p.a.
W uzasadnieniu wskazał, że na części jego nieruchomości istnieje nielegalna droga dojazdowa. Zanim ta droga powstała pomiędzy jego nieruchomością a nieruchomością Pani S. istniał niewielki rów melioracyjny, który odprowadzał wodę opadową. Rów ten został zasypany i utwardzony. Powyższe jest powodem spływania wody w kierunku nieruchomości Pani S. Podał, że "inne osoby" wykonały nielegalną drogę z części jego nieruchomości, zniszczyły rów melioracyjny, a to powoduje spływ wody opadowej. Aktualnie jako źródło wszelkich problemów wskazuje się jego budynek gospodarczy usytuowany na jego nieruchomości.
Skarżący zwrócił uwagę, że w dacie wykonania robót budowlanych obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., które dopuszczało niewykonanie rynien i rur spustowych pod warunkiem odpowiedniego ukształtowania okapów. Poddał w wątpliwość nakazanie mu wykonania określonych w decyzji robót skoro istniejące okapy są właściwie ukształtowane i spełniają wymagania innych przepisów.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 21 maja 2013 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie odbyła się rozprawa w toku której skarżący J. K. oświadczył, że sporny okap został rozebrany, "mniej więcej" na początku maja, wobec czego cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Postępowanie przed Sądem inicjuje natomiast skarga złożona przez uprawniony podmiot.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego.
Kwestię tę reguluje art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako "P.p.s.a."). Stosownie do jego treści, skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd zobligowany jest do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
Skuteczne cofnięcie skargi jest przesłanką umorzenia postępowania wskazaną w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie J. K., w trakcie rozprawy oświadczył, że sporny okap został rozebrany, wobec czego cofa skargę. Uznać należy, że skarżący cofnął skutecznie skargę a w ocenie Sądu brak jest okoliczności, które wskazywałyby na konieczność uznania tego oświadczenia za niedopuszczalne. Również ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi nie zachodzą.
W takiej sytuacji postępowanie sądowe wszczęte na skutek skargi J. K. na wymienioną na wstępie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podlega umorzeniu.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.