Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "DIAS"), po rozpatrzeniu odwołania A. P. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik") z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], wymierzającą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier hazardowych na automacie CASINO GAMES nr [...].
Postanowieniem z 27 listopada 2018 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] ustanowił dla nieobecnego skarżącego A. P. kuratora w osobie adwokata.
W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że w dniu 17 lipca 2014 r. funkcjonariusze celni w trakcie kontroli ujawnili w lokalu o nazwie "[...]" ww. urządzenie, należące do Skarżącego, które stanowiło automat do urządzania gier hazardowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej: "u.g.h."). Uznając, że zaistniały przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, Naczelnik wymierzył Skarżącemu karę pieniężna z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W odwołaniu zarzucono decyzji organu I instancji naruszenie art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 6, art. 14 ust. 1 i art. 6 ust 1 u.g.h. oraz art. 189g § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.).
DIAS rozpoznając odwołanie wyjaśnił, że w sprawie zastosowano przepisy u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli. Wskazał, że na hazardowy charakter urządzenia wskazuje wynik przeprowadzonego w dniu 17 lipca 2014r. eksperymentu procesowego. Dowód ten przeprowadzony został w sposób prawidłowy, przez podmioty posiadające kompetencje wymagane do ich przeprowadzenia, a ich wynik jest jednoznaczny: gry rozgrywane są na urządzeniu elektronicznym, w grach na automacie można otrzymać wygrane pieniężne, wypłacane bezpośrednio z hoppera; w grach na automacie można otrzymać wygrane rzeczowe pozwalające na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów uzyskanych w poprzednich grach oraz wygrane rzeczowe pozwalające na możliwość przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki. Zdaniem DIAS jedna gra - jeden cykl gry - to taki okres gry, w którym po wybraniu odpowiedniej stawki i jej uruchomieniu poprzez naciśniecie przycisku "start" następuje pierwsza możliwość rozstrzygnięcia wyniku gry (uzyskanie wygranej lub przegranej).
W przypadku wygranej gracz uzyskuje dodatkowe punkty w ilości odpowiadającej wybranej stawce, w przypadku zaś przegranej postawione punkty ulegają odpisaniu od aktualnego stanu posiadania gracza. Każde następne postawienie kolejnej stawki rozpoczyna nową grę. Innymi słowy wybór stawki i wciśnięcie odpowiedniego przycisku rozpoczyna grę (np. bębny zostaną wprawione w ruch lub karty zostaną rozdane), zaś zakończenie następuje w momencie uzyskania wyniku (zatrzymanie bębnów lub odwrócenie kart awersem). Jeżeli wynik gry (rozstrzygnięcie) jest korzystny dla gracza - wygrywa, jeśli niekorzystny - przegrywa. Za "prawo" uzyskania rozstrzygnięcia (wygrana/przegrana) gracz ponosi opłatę - pobierana jest stawka - punkty kredytowe, w ramach jednej gry.
Ponadto przebieg gier ma charakter losowy, a otrzymywane wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od woli oraz zręczności grającego. Gracz daje wyłącznie impuls uruchamiający daną grę. Impuls wprowadza w ruch bęben, niemniej jednak bębny zatrzymują się samoistnie. Grający nie ma więc wpływu zarówno na rzeczywisty moment zatrzymania się bębnów, ani możliwości przewidzenia układu symboli, jakie mogą wypaść w momencie samoczynnego zatrzymania kręcących się bębnów. Należy więc uznać, że uzyskanie układu wygrywającego w żadnej mierze nie zależy od szybkości/refleksu gracza. Istotne jest to, że warunkiem rozpoczęcia rozgrywania gier na automatach jest jego zakredytowanie przez grającego poprzez wprowadzenie monet do akceptora monet lub banknotów do akceptora banknotów. DIAS stwierdził, że w sposób bezsprzeczny udokumentowano możliwość uzyskiwania wygranych rzeczowych, o których mowa w art. 2 ust 4 u.g.h. oraz, że automat wypłaca wygrane pieniężne.
Znajdujący się w aktach protokół z przesłuchana świadka potwierdza, że automaty zainstalowane w lokalu same wypłacały klientom wygrane pieniężne, a gry urządzane na automatach organizowane były w celach komercyjnych. O spełnieniu przesłanki celu komercyjnego świadczy fakt konieczności uiszczania określonej kwoty w zamian za możliwość przeprowadzenia gry. Również udostępnianie automatów klientom w miejscu ogólnie dostępnym ma na celu doprowadzenie do pozyskania większej ilości klientów, a w konsekwencji do przynoszenia korzyści z tego typu działalności.
Tym samym urządzającym gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 (względnie art. 89 ust. 1 pkt 1) u.g.h. będzie osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry.
W konkluzji DIAS uznał, że Skarżący swoim zachowaniem w pełni wypełnił znamiona pojęcia urządzania gier na automacie już przez samo udostępnienie do eksploatacji automatu do gier. Skarżący był dysponentem spornego automatu na co wskazuje umowa dzierżawy z dnia 1 kwietnia 2014 r., której przedmiotem była dzierżawa części lokalu o powierzchni 3 m² celem zainstalowania urządzenia stanowiącego własność Skarżącego. Zgodnie z § 8 umowy dzierżawy "otwarcie urządzenia oraz wyjęcie zgromadzonych w nim środków pieniężnych może nastąpić wyłącznie przez dzierżawcę lub osobę przez nią upoważniona na piśmie".
Z kolei w § 10 w/w umowy strony określiły, że "przychód z działalności urządzenia objęty jest zasadą poufności w stosunku do Wydzierżawiającego pod rygorem odpowiedzialności odszkodowawczej". Z tytułu dzierżawy powierzchni lokalu Wydzierżawiający otrzymywał określoną w umowie kwotę, niezależną od poziomu zysku, zatem zysk z zainstalowanego w barze automatu pomniejszony o poniesione koszty, czerpał Skarżący. Co do przedawnienia przedmiotowej kary pieniężnej, DIAS szczegółowo wyjaśnił tę kwestię, podkreślając, że brak odrębnych regulacji, czy to w ustawie o grach hazardowych, czy to w Ordynacji podatkowej, jest przez ustawodawcę zamierzony.
Należy przyjąć, że intencją ustawodawcy było, aby tego typu delikty administracyjne nie korzystały z dobrodziejstwa instytucji przedawnienia. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmowano, iż przedawnienie nie jest podmiotowym prawem konstytucyjnym i nawet gdyby ustawodawca nie przewidział tej instytucji, nie można byłoby twierdzić, że jakieś konstytucyjne prawa lub wolności zostały w ten sposób naruszone. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej, poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji, wobec braku notyfikacji Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, DIAS podzielił wnioski płynące z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II GPS 1/16.
W skardze Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zasądzenie na rzecz kuratora kosztów zastępstwa procesowego (zastępstwa adwokackiego), według norm przepisanych, które nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie:
art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. wobec braku rozstrzygnięcia Ministra właściwego do spraw finansów publicznych, czy zatrzymane urządzenie rzeczywiście stanowi automat do gier, na którym zainstalowane są gry losowe albo gry na automacie w rozumieniu ustawy;
art. 14 ust. 1 u.g.h. i art. 6 ust. 1 u.g.h., poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo tego, że powyższe przepisy jako przepisy techniczne, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE nie zostały notyfikowane przez Polskę i nie powinny być stosowane, wobec czego bezpodstawne jest wymierzanie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych;
- - art. 189g § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia nałożenia kary pieniężnej, co skutkuje niedopuszczalnością wydania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej po upływie pięciu lat od naruszenia prawa albo od wystąpienia skutków naruszenia prawa, który to termin upłynął najpóźniej w dniu 17 lipca 2019 r.;
- - przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy brak jest aktu prawnego określającego wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie administracyjnej, przy czym wynagrodzenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego ustanowionego na wniosek organu administracyjnego (podatkowego) należy do kosztów postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga nie jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności odniesienia wymaga najdalej idący zarzut, tj. przedawnienie a polegającego na niezastosowaniu art. 189g § 1 K.p.a. w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia nałożenia kary pieniężnej. Skutkuje to niedopuszczalnością wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej po upływie pięciu lat od naruszenia prawa albo od wystąpienia skutków naruszenia prawa.
Na wstępie zauważyć należy, że art. 189 g § 1 K.p.a. zamieszczony jest w Dziale IVa K.p.a., i został wprowadzony do ustawy z dniem 1 czerwca 2017 r., na mocy przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935).
Zgodnie z art. 189 a K.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Jak stanowi natomiast § 2 pkt 3 art. 189a K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm., dalej: "O.p."), chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do kar pieniężnych, ustawa nie stanowi inaczej. Wręcz przeciwnie, w art. 91 potwierdza "odpowiednie" stosowanie przepisów O.p., co wynika wprost z brzmienia wskazanego przepisu ("Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa").
W świetle przytoczonego powyżej odesłania nie ulega wątpliwości, że przepisy u.g.h., jeżeli chodzi o kary nakładane na jej podstawie, nakazują odpowiednie stosowanie do nich regulacji zawartych w O.p., ta zaś jest uregulowaniem o charakterze kompleksowym, odnoszącym się także do kwestii przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, a więc konstytutywnej, tj. także takiej, jak decyzja o nałożeniu kary pieniężnej. Z tego więc względu nie może być mowy o stosowaniu do tej materii regulacji K.p.a., odnoszących się do kwestii przedawnienia prawa, do wymierzenia kar, co wprost wynika z powołanego wyżej art. 189 a § 2 pkt 3 K.p.a. Tej treści regulacje nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że w sprawach kar pieniężnych przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie mają zastosowania, zatem zarzut skargi wskazujący na przedawnienie określone w przepisach Działu IVa K.p.a., jest niezasadny.
Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, przy rozbieżnym orzecznictwie w powyższej kwestii przyjmuje, że do kar pieniężnych należy stosować odpowiednio przepisy O.p. a więc przepisy Działu III Rozdziału 8 – Przedawnienie. "Odpowiednie" stosowanie tych przepisów polega na tym, że możliwość wymierzenia kary pieniężnej należy oceniać poprzez regulację przedawnienia prawa do wydania decyzji (art. 68 O.p.), przy czym przez "obowiązek podatkowy" należy rozumieć datę stwierdzenia przez organ urządzania gier bez wymaganego zezwolenia (z reguły jest to data kontroli).
Zatem wymierzenie kary pieniężnej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin wydania i doręczenia decyzji o wymierzeniu kary. Przyjęcie odmiennej wykładni "odpowiedniego" stosowania przepisów O.p., w szczególności poprzez całkowite odrzucenie instytucji przedawnienia kar pieniężanach prowadziłoby do sytuacji, w której organy dysponowałyby nieograniczonym czasowo prawem do wymierzenia kary za urządzenie gier, co jest nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego i wywodzonego z niego postulatu pewności obrotu.
W rozpoznawanej sprawie fakt urządzania przez Skarżącego gier na automatach został stwierdzony w dniu 17 lipca 2014 r. Nie ulega więc wątpliwości, że to właśnie do tego roku (2014) należy odnosić naruszenie przepisów u.g.h. Tak więc bieg pięcioletniego terminu do wydania decyzji nakładającej karę związaną z tym faktem należy liczyć od końca 2014 r. W tej sytuacji termin przedawnienia do wydania decyzji ustalającej/nakładającej na Skarżącego karę administracyjną upływał z dniem 31 grudnia 2019 r. Ponieważ Naczelnik decyzję nakładającą karę wydał w dniu 5 sierpnia 2019 r. a jej doręczenie nastąpiło przed dniem 31 grudnia 2019 r., dlatego zarzut przedawnienia jest bezzasadny.
W świetle pozostałych zarzutów skargi, istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Prawidłowo wskazały organy administracji obu instancji, że nie istniał wymóg notyfikacji art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przy czym kwestia notyfikacji wskazanego przepisu wyjaśniona została w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16). Nie powtarzając argumentacji NSA stwierdzić należy, że zarzut skargi w tej części, jak również naruszenia art. 14 ust. 1 u.g.h. jest nieuzasadniony.
W ocenie Sądu, zebrany w toku postępowania materiał dowodowy potwierdził jednoznacznie losowy charakter gier urządzanych na automacie CASINO GAMES nr [...], wykluczając tym samym jego zręcznościowy charakter (eksperyment procesowy przeprowadzony w dniu 17 lipca 2014 r. potwierdził hazardowy charakter urządzenia). Organy administracji obu instancji słusznie wskazały, że przedmiotowy automat zezwala na grę o charakterze komercyjnym (możliwość gry występuje dopiero po uiszczeniu środków pieniężnych) i losowym, bowiem układ znaków na automacie jest losowy i nie zależy od zręczności (umiejętności gracza). Urządzenie to jest automatem do gry w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. Wykładnia przepisów ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, że wystarczająca przesłanką zastosowania art. 3 u.g.h., zgodnie z którym urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, jest aby przynajmniej jedna gra zainstalowana na urządzeniu miała charakter losowy (wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt III SA/Gl 45/14, CBOSA).
Ustalenie w toku postępowania administracyjnego, że gry na ujawnionym automacie zawierały element losowości i były urządzane o wygrane pieniężne lub rzeczowe, wystarcza do zakwalifikowania ich jako gier na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy. To ustalenie skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w wysokości określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. jako podmiotowi urządzającemu gry na automacie poza kasynem gry, który ani nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.g.h., ani zezwolenia, o którym mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. Art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego, podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 lub 2 u.g.h. Istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa.
Wbrew twierdzeniom skargi, Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd o posiadaniu przez organy podatkowe autonomicznych uprawnień do czynienia własnych ustaleń dotyczących charakteru automatów do urządzania gier. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 września 2015 r. (sygn. akt II GSK 1788/15, CBOSA), a także w wyroku z dnia 18 września 2015 r. (sygn. akt II GSK 1715/15, CBOSA) wskazał, że ustalenie charakteru gry w drodze decyzji Ministra Finansów jest trybem, który nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień.
Należy podzielić pogląd, że postępowanie przed Ministrem Finansów w sprawach regulowanych w art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. jest odrębną kwestią od postępowania w sprawie wymierzenia kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym ukaranie podmiotu prowadzącego gry na automatach poza kasynem gry wymaga przeprowadzenia postępowania, w którym organy administracji celno-skarbowej samodzielnie mogą i muszą ustalić ustawowe przesłanki nałożenia takiej kary. W tym zakresie mogą korzystać ze wszelkich środków dowodowych, ich ustalenia są samodzielne, a rozstrzygnięcie w sprawie z art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. przez Ministra Finansów w zakresie charakteru automatu nie jest prejudykatem. Oznacza to, że organ administracji celno-skarbowej orzekający w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 u.g.h. nie musi dysponować rozstrzygnięciem Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h., a jego brak nie stanowi o naruszeniu tego przepisu.
Tylko wystąpienie uzasadnionych wątpliwości, choć nie wyrażone wprost w przytoczonym przepisie, jest w każdym przypadku przesłanką warunkującą konieczność uzyskania decyzji ministra. Przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby do uznania, że w każdym przypadku uruchamiania na terenie Polski jakiejkolwiek gry, na jakimkolwiek automacie, wymagane jest uzyskanie decyzji organu centralnego co do charakteru takiej gry. Prowadziłoby to do paraliżu organu centralnego, który zmuszony byłby orzekać o charakterze gry w niezliczonej liczbie spraw (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 sierpnia 2014 r. sygn. III SA/Gl 45/14).
W kwestii podmiotowej, tj. adresata decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że delikt administracyjny w postaci urządzania gier na automatach do gry poza kasynem gry w lokalu "[...]" popełnił Skarżący, udostępniając do eksploatacji ww. automat do gier. Był dysponentem automatu, na co wskazuje umowa dzierżawy (z dnia 1.04.2014 r.) części lokalu o powierzchni 3 m² celem zainstalowania tegoż urządzenia, stanowiącego własność Skarżącego (P.P.U. [...] A. P.). Zgodnie z § 8 umowy dzierżawy otwarcie urządzenia oraz wyjęcie zgromadzonych w nim środków pieniężnych mogło nastąpić wyłącznie przez dzierżawcę (tj. skarżącego) lub osobę upoważnioną przez niego na piśmie. Z tytułu dzierżawy powierzchni lokalu wydzierżawiający otrzymywał określoną w umowie kwotę, niezależną od poziomu zysku, który to zysk czerpał bezspornie skarżący.
Zatem zasadnie nie został za urządzającego gry poza kasynem uznany właściciel lokalu (prowadzący w nim działalność gospodarczą), gdyż jedynie wynajął część jego powierzchni, uzyskiwał przychody tylko z najmu nie partycypując w żaden sposób z dochodów przynoszonych przez urządzenia, nie ustalono także, aby w jakikolwiek sposób uczestniczył w obsłudze automatów.
Prawidłowo zatem postępowanie zostało wszczęte z urzędu i prowadzone wobec Skarżącego, a także prawidłowo na niego została nałożona administracyjna kara pieniężna. Dodać należy, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy orzekał już po 1 kwietnia 2017 r., kiedy brzmienie art. 2 i art. 89 u.g.h. uległo istotnej zmianie. Z dniem 1 kwietnia 2017 r. art. 89 u.g.h. został zmieniony przez art. 1 pkt 67 ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88 – zwanej dalej "ustawą nowelizującą"). Ustawodawca nie przewidział okresu przejściowego dla stanów faktycznych zaistniałych na podstawie art. 89 u.g.h. w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2017 r., a rozstrzyganych ostatecznie po tym terminie.
W rozpoznawanej sprawie stan prawny i faktyczny dotyczący naruszenia przez stronę zasad prowadzenia gier hazardowych został ukształtowany w całości przed wejściem w życie zmiany u.g.h. Bezprawne prowadzenie gier na automatach poza kasynem gry stwierdzone zostało bowiem 17 lipca 2014 r. W tym stanie rzeczy rozstrzyganie przez organ sprawy w oparciu o dawne przepisy obowiązujące w czasie, gdy strona dopuściła się naruszenia prawa – było prawidłowe. Nie można przy tym pominąć i tego, że przepisy znowelizowane zaostrzyły wymiar kary pieniężnej (obecnie wynosi ona 100 000 zł od każdego urządzenia).
W tym stanie rzeczy organ odwoławczy prawidłowo zastosował obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa regulacje art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiące, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz że wysokość tej kary wynosi 12.000 zł od każdego automatu.
Nie mógł też odnieść skutku w postaci uchylenia decyzji zarzut nieprzyznania wynagrodzenia kuratorowi reprezentującemu nieobecnego Skarżącego, albowiem w tym przedmiocie organ w żaden sposób nie orzekał: ani pozytywnie, ani negatywnie dla kuratora, nie było zatem rozstrzygnięcia, które mogłoby być przedmiotem kontroli Sądu. W sytuacji, gdy kurator złożył wniosek o przyznanie kosztów, który nie został w żaden sposób rozpatrzony, winien on wykorzystać inne środki prawne w celu zobligowania organu do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Oceniając przebieg postępowania przed organami obu instancji Sąd stwierdza, że odpowiadało ono standardom postępowania w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, określonym w przepisach ustawy - Ordynacja podatkowa, zarówno w zakresie podstawowych uprawnień uczestników procesu, jak i odpowiadających im obowiązków organu. W postępowaniu tym organy zrealizowały naczelną zasadę czynnego udziału strony (art. 123 i art. 200 O.p..) i zgodnego z prawem ustalenia stanu faktycznego (art. 122 O.p.).
Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.