Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt. j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...].
Z uwagi na osadzenie skarżącego w Zakładzie Karnym, odpis wyroku został mu doręczony za pośrednictwem Dyrektora tej placówki w dniu 26 maja 2010 r.
W oznaczonym tą samą datą piśmie skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że nie zgadza się z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, po czym wnioskiem z dnia 15 czerwca 2010 r. (data wypełnienia) wniósł o ustanowienie dla siebie adwokata.
W jego uzasadnieniu podniósł, że tak obecnie jak i w późniejszym terminie nie jest w stanie spłacić dochodzonej od niego tytułem zwrotu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń /6100 zł. z ustawowymi odsetkami/. Obecnie odbywa wyrok w Zakładzie Karnym /do 5 lutego 2014 r./ i nie ma możliwości podjęcia płatnej pracy. W czasie odbywania kary doznał także urazu nogi, co będzie rzutowało na jego zdolność zarobkowania w przyszłości.
W zawartym we wniosku oświadczeniu wskazał na byłą żonę i 4 dzieci w wieku 5, 13, 16 i 18 lat jako osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, mieszkanie o pow. użytkowej 60 m² i nieruchomość rolną o pow. 0,64 ha jako jedyne wartościowe składniki majątku oraz przysługujące dzieciom alimenty w kwocie 450 zł. jako jedyne źródło ich dochodów.
Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), wniosek o ustanowienie adwokata dotyczy przyznania częściowego prawa pomocy, czego warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z powyższego, możliwości płatnicze osoby wnioskującej są jedyną przesłanką decydującą o przyznaniu bądź odmowie prawa pomocy. W przypadku skarżącego, z uwagi na odbywanie przez niego kary pozbawienia wolności i zły stan zdrowia, praktycznie pozbawiony jest on możliwości zarobkowania. Przewidywany termin opuszczenia Zakładu Karnego – niezależnie od stanu zdrowia – wyklucza też możliwość jakiejkolwiek zmiany w najbliższym czasie jego sytuacji finansowej. Nie posiada on też żadnych składników majątkowych czy zgromadzonych zasobów pieniężnych, z których mogłyby być pokryte wydatki związane z ustanowieniem fachowego pełnomocnika z wyboru.
Analiza sytuacji rodzinnej wnioskodawcy także wykazuje, że w tym zakresie nie może on liczyć na pomoc osób wskazanych jako wspólnie gospodarujące (przed pozbawieniem go wolności), tj. dzieci i byłej żony, którzy sami zapewne borykają się z problemami finansowymi (potwierdza to treść wniesionej do Sądu skargi).
W/w okoliczności pozwalają więc stwierdzić, że B. G. nie jest w stanie ustanowić własnym staraniem zastępcy prawnego z wyboru. Skoro zatem przyznanie mu prawa pomocy w tym zakresie wiąże się z realizacją konstytucyjnego prawa do sądu osób, które ze względu na brak odpowiednich środków nie mogą skorzystać ze wszystkich przysługujących im jako stronom postępowania uprawnień, jego wniosek należy uznać za zasadny. W tym względzie priorytetowe znaczenie ma faktyczny i obiektywny brak możliwości poniesienia przez wnioskodawcę wydatków na ustanowienie adwokata. Podkreślenia wymaga, że ewentualne wniesienie skargi kasacyjnej od zapadłego wyroku – przy zachowaniu wszystkich pozostałych wymogów ustawowych – wymaga jej sporządzenia przez osobę uprawnioną (w niniejszej sprawie przez adwokata lub radcę prawnego).
W tym stanie rzeczy uzasadnione jest pozytywne ustosunkowanie się do wniosku B. G. o ustanowienie adwokata, czego jedyną przesłankę stanowi rzeczywisty brak możliwości poniesienia związanych z tym wydatków.
Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.