Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 249/10
Wyrokiem z dnia 18.05.2010 r., o sygn. II SA/Rz 249/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) oddalił skargę B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skargę kasacyjną wniesioną przez B. G. od powyższego wyroku, WSA odrzucił na mocy postanowienia z 7.07.2010 r., sygn. II SA/Rz 249/10. Natomiast postanowieniem z 5.07.2010 r., o sygn. akt II SA/Rz 249/10, referendarz WSA przyznał B. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata (karta akt sądowych nr 79).
Wyznaczony przez Radę adwokat T. P. w piśmie dnia 6.10.2010 r. zawierającym opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia od postanowienia WSA z dnia 7.07.2010 r. o sygn. akt II SA/Rz 249/10, wniósł o przyznanie wynagrodzenia za wykonanie nieopłaconej pomocy prawnej stronie skarżącej. Zdaniem fachowego pełnomocnika postanowienie WSA z 7.07.2010 r. jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W treści wymienionego wniosku zostało zawarte oświadczenie o tym, iż pomoc prawna nie została opłacona w całości jak i w części przez stronę skarżącą.
Stwierdzono, co następuje:
Wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwana p.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa zostały uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej zwane rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości.
Stosownie do treści przepisu § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Stawki minimalne, o których mowa w powołanej wyżej regulacji określa natomiast § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W niniejszej sprawie stawka minimalna wynosi 120 zł, co wynika bezpośrednio z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d tego rozporządzenia. Postępowanie w ramach, którego wyrażono opinię o prawidłowości postanowienia WSA z 7 lipca 2010 r. sygn. II SA/Rz 249/10, jest postępowaniem zażaleniowym, albowiem środkiem odwoławczym przysługującym od orzeczenia sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest zażalenie. Ten wniosek potwierdza art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a.
Praca adwokata w niniejszej sprawie polegała na zapoznaniu się z aktami sądowymi i administracyjnymi sprawy. Na tej podstawie adwokat sporządził opinię o braku podstaw do kwestionowania postanowienia WSA o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę nakład pracy adwokata ustanowionego z urzędu, referendarz WSA przyznaje adwokatowi T. P. od Skarbu Państwa kwotę 120 zł, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.
Opłata należna w postępowaniu zażaleniowym podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 22 % ustalonej kwoty wynagrodzenia.