Uzasadnienie
Decyzją z dnia [.] listopada 2012 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] zatwierdził projekt scalenia gruntów wsi [.] gmina [.] o ogólnym obszarze 242,5336 ha, poszerzony o część gruntów wsi [.] gmina [.] o pow. 0,60 ha.
Decyzją z dnia [.] listopada 2015 r. nr [.], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Rozstrzygnięcie to zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wymienieni w sentencji postanowienia skarżący. KAG zgłosiła również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu [.] z dnia [.] listopada 2012 r. nr [.] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów w części jej dotyczącej, tj. w zakresie nieruchomości należących do niej przed scaleniem (działki o nr ewid. [.] /3, [.] /4 i [.] /2) i nieruchomości przydzielonej jej na skutek scalenia o nr [.]. Podała, że działki posiadane przed scaleniem przylegały do siebie i nie wymagały objęcia ich tym postępowaniem. Na skutek scalenia wyrządzono jej szkody w przydzielonym areale gruntu, których w przyszłości może nie dać się odwrócić. Wymieniono jej 45,46 % powierzchni całego gruntu i pozbawiono 6,4 ara dobrej ziemi bez odszkodowania ustalonego po obowiązujących w okolicy cenach na wolnym rynku. Część dawnej działki, poza wydzieloną pod drogę, która w jej ocenie jest potrzebna, przejął jeden z radnych gminy. Decyzję scaleniową uznaje za krzywdzącą dla siebie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej podlega rozpoznaniu bez badania zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu. Zdarzenia określone w art. 61 § 3 Ppsa odnosić należy natomiast do wszystkich, których decyzja może dotyczyć, a nie tylko skarżącego, któremu przysługuje inicjatywa w uruchomieniu tego instrumentu prawnoprocesowego. Obowiązkiem Sądu jest wyważenie interesów wszystkich stron, także tych, które nie wniosły skargi.
Biorąc pod uwagę liczbę uczestników scalenia i obszar gruntu objęty scaleniem (liczbę działek), jak też okoliczność, na którą wskazała sama skarżąca, że część jej dawnych działek wydzielono pod drogę (obecnie działka nr [.]) lub przydzielono innym osobom, udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania sądowego nie jest możliwe. Decyzja Starosty z dnia [.] listopada 2012 r., a więc niemal sprzed 4 lat, opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności – z uwagi na terminy wykonania następnych etapów prac (zagospodarowania poscaleniowego, założenia ewidencji gruntów, sporządzenia dokumentacji do ksiąg wieczystych), zawiera nie tylko rozstrzygnięcia o nowym podziale obszaru scalenia, ale też inne, np. o zagospodarowaniu poscaleniowym czy zniesieniu lub przeniesieniu służebności. Wymagała też podjęcia czynności związanych z wprowadzeniem uczestników scalenia w posiadanie wydzielonych gruntów.
Według treści decyzji miało to nastąpić już w 14 dni po jej ogłoszeniu na zebraniu uczestników scalenia. Jak natomiast wynika z akt organu I instancji czynności te zostały niezwłocznie podjęte. Decyzja ta stanowiła też tytuł do ujawnienia nowego stanu prawnego w księgach wieczystych. Konieczność wyważenia interesów wszystkich uczestników scalenia, w tym zdecydowanej większości, która zaakceptowała nowy porządek gruntowy nie korzystając ze środków zaskarżenia, oraz użytkowników drogi powstałej w części z byłego gruntu skarżącej, przemawiała przeciwko zasadności wniosku choćby w części dotyczącej KAG, gdyż także i w tym zakresie – jak wynika z rejestrów szacunkowych dotyczących jej dawnych działek, teren ten w części przyznano kilku innym podmiotom. Udzielenie ochrony tymczasowej w żądanym zakresie mogłoby więc zrodzić bądź pogłębić konflikt pomiędzy nimi np. na tle posiadania nieruchomości.
Zwrócić należy również uwagę na to, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób możliwości zaistnienia po jej stronie przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Pozostałe argumenty skargi nie mogły zaś być brane pod uwagę na obecnym etapie postępowania sądowego.
Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.